Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ

Ο ήλιος βγαίνει μεσ’ τα μάτια σου

λάμπουν στα μάτια σου τ’ αστέρια

και μεσ’ τα χέρια μου τα χέρια σου

δυο τρομαγμένα περιστέρια

Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ

η αγάπη αυτή με πεθαίνει

Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ

η αγάπη αυτή μ’ ανασταίνει

Η νύκτα έρχεται στο βλέμμα σου

στα βλέφαρά σου η μέρα γέρνει

μια λέξη σου μου δίνει τη ζωή

μια σου λέξη μου την παίρνει

Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ

η αγάπη αυτή με πεθαίνει

Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ

η αγάπη αυτή μ’ ανασταίνει

Σ’ αγαπώ – Τζένη Βάνου

Ιερή στιγμή

Ενωνόμαστε στη συνέπεια της αγάπης μας… παρασυρόμαστε από την καύλα που μας νικάει κατά κράτος… συμπεριφερόμαστε πέρα από την λογική… πέρα από την σκέψη… πέρα από…

Είμαστε πεινασμένοι και κανείς από τους δυο μας δεν μπορεί να κρύψει την πείνα αυτή… Το μωρό μου διατηρεί τον πούτσο του μέσα μου για τόση ώρα που αν δεν ήμουν ερωτευμένος μαζί του θα είχα αρχίσει να νυστάζω… ναι… ειλικρινά… δεν έχει καταφέρει να χύσει ακόμα, αν και μ’ έχει απειλήσει αρκετές φορές … Βόσκω τα δάχτυλά μου στην πλάτη του και φέρνω το κεφάλι μου δίπλα από το δικό του αναπνέοντας μαζί…

Πάνω στα σεντόνια υπάρχει μια εύγεστη σύγχυση ιδρώτα και σπέρματος από πριν… από τότε που έχυσα εγώ… Έχουμε μια ειδικότητα στο να καταστρέφουμε σεντόνια κι αυτό, πραγματικά, κάνουμε κι απόψε… ξαπλωμένοι στη φωλιά της αγάπης που για εμάς είναι το κρεβάτι μας… Υπάρχει μια φωτιά μέσα μας που είναι έτοιμη να καταστρέψει με τις φλόγες της τα πάντα… Ευτυχώς έχω φροντίσει να υπάρχει άφθονο νερό και στα δυο κομοδίνα…

Το μωρό μου παίζει τα μάτια του αναγκάζοντάς με να τον προσέχω… Τα μάτια του ακτινοβολούν… Κρυφοκοιτάζει πίσω από τις μπούκλες του… Τι να είναι άραγε αυτό που του δίνει ευχαρίστηση στο να με κοιτάζει; Με φαντάζεται σε κάποιο περίεργο ρόλο; Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι ευτυχισμένος…

Παίζω με τις μπούκλες του ενώ ταυτόχρονα τις παρασύρω πίσω από τα αυτιά του… Τρέμει και αρχίζω να τον αγγίζω… με πρόθεση πλέον… Χωρίς να κινείται, με κοιτάζει στα μάτια… Είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο και απλά κοιταζόμαστε… Αναπνέουμε μαζί… Κρατώ την αναπνοή του για να μπορέσω ν’ αντέξω την ακινησία του πούτσου του… αυτή την καταραμένη στασιμότητα… Κρατά την δική μου αναπνοή, παίρνοντας κουράγιο για να βρεθεί περισσότερο βαθιά μέσα μου…

«Θέλω να σε πνίξω στον βάλτο του σπέρματός μου…», με απειλεί…

Αυτό θέλω κι εγώ…

«Μόνο αυτό;», τον ρωτώ… «… σίγουρα δεν θέλεις και κάτι άλλο;»

«Όχι… θέλω μόνο να σε γαμάω και τίποτα άλλο… μόνο αυτό…», μου απαντά…

Κερδίζει την εκτίμησή μου μ’ αυτή την απάντηση του… Τόσο ξεκάθαρη και αντρίκια απάντηση μόνο το μωρό μου θα μπορούσε να είχε δώσει… Μέσα στα μάτια του βλέπω το πρόσωπό μου… επίσης, βλέπω και τις ανάγκες του… Δεν θα μπορούσα παρά να μην αγαπώ αυτό το άτομο… Δεν επιτρέπω σε τίποτα και σε κανέναν να σπάσει αυτή η επαφή των ματιών μας…

Ο πούτσος του ξεκινά ξανά… μετά από αρκετή ώρα… να κινείται μέσα μου… αργά… σαν τρένο που μόλις αναχωρεί από έναν σταθμό με κατεύθυνση έναν άλλο… Σ’ αυτό το άτομο που κινείται τόσο στρατηγικά είμαι έτοιμος να παραδοθώ… Εξαιτίας του ανακαλύπτω πόσο καλύτερος άντρας γίνομαι…

Σηκώνω τα πόδια μου στον αέρα με σαφή πρόθεση να αιωρηθώ, έστω και για λίγο, πάνω από το κρεβάτι… Δικαιωματικά ο πούτσος του ολοκληρώνει προσεκτικά τις ανασκαφές του μέσα μου…

«Θέλεις να χύσω; Αυτό θέλεις; Θέλεις το σπέρμα μου;», με ρωτάει…

Η απάντησή μου είναι ακατανόητοι ψίθυροι…

Οι κινήσεις του γίνονται πλέον γρήγορες και εξαγριωμένες… Δεν έχει σκοπό να επιβραδύνει τον ρυθμό του… ίσως και να μη χρειάζεται… Μουρμουρίζω καθώς αναπνέουμε μαζί… Ο πούτσος του βουλιάζει μέσα μου… ομαλά… εκατοστό-εκατοστό… και με μια γρήγορη κίνηση χώνεται ολόκληρος μέσα μου… Κοιτάζοντας συνεχώς τα μάτια του, βλέπω την αρχή της ευχαρίστησης να γεννιέται μέσα του… Ο πούτσος του σκληραίνει επικίνδυνα… Αυτό που θέλω είναι μόνο ευχαρίστηση… μόνο… και τίποτα άλλο… Αν επιχειρήσει κάτι άλλο θα τον σταματήσω… μα τω Θεώ…

Εκφράζω τα συναισθήματά μου με κραυγές

«Θα χύσω, αγάπη…», μου λέει και γουργουρίζει σαν ναζιάρικο γατάκι…

Εκσπερματίζει τελικά ένα πλήρες, πλούσιο, παχύ, λευκό σπέρμα… Χύνει πάνω στη κοιλιά μου… στην κοιλιά του… στα ήδη λερωμένα σεντόνια… Χύνοντας, φωνάζει… με αναφιλητά που θα μπορούσαν να συνοδεύονται με κλάμα… Αυτά τα αναφιλητά ξυπνούν την τρυφερότητα που κοιμόταν μέσα μου… Τον εγκωμιάζω για την πετυχημένη προσπάθειά του… Τον ταΐζω το σπέρμα του που βρίσκεται πάνω στα δάχτυλά μου… Αφήνω να κρατήσει για πολύ αυτή η ιερή στιγμή…

Με κρυφοκοιτάζει ξανά πίσω από τις μπούκλες του… Σέρνω τα δάχτυλά μου στο κεφάλι του και κατσαρώνω τις ανακατωμένες μπούκλες του… Ο πούτσος του ξεκουράζεται πάνω μου σαν χέρι πάνω στο στήθος… Μένουμε ακριβώς έτσι έως ότου ο ένας από τους δυο μας κοιμηθεί…

Ολοκληρωμένες κραυγές χαράς

Μπαίνει στο δωμάτιο, κλειδώνοντας την πόρτα πίσω του… Εγώ κάθομαι, γυμνός, στην άκρη του κρεβατιού και περιμένω… Τον βλέπω να περπατάει… Έστω και από απόσταση, η ομορφιά του ακτινοβολεί… Βαδίζει τόσο ήρεμα κι αυτό είναι σίγουρα ένα από τα προτερήματά του… Άλλο ένα προτέρημά του, πιο αξιοζήλευτο, είναι η ικανότητά του να κρύβει τις ερωτικές επιθυμίες του, όχι μόνο από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά κι από εμένα τον ίδιο…

Στέκεται μπροστά μου… ακίνητος… Τα βλέμματά μας συναντιούνται… Σπινθήρες αναφλέγουν τα μάτια του… σπινθήρες και πάθος… Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν απαιτούνται λόγια… Πλησιάζει πιο κοντά μου και ξεκουμπώνει το τζιν του… Το συνοψίζει μαζί με το μπόξερ του χαμηλά στα γόνατά του… Ελπίζει πως έτσι θα με αιφνιδιάσει, και είναι σωστός… Το βλέμμα μου καρφώνεται στο μήκος του πούτσου του. Μένω με το στόμα ανοικτό χωρίς να μπορώ να πω και να κάνω κάτι… Ο πούτσος του κρέμεται ακόμα, αλλά το αίμα αρχίζει να κυλάει μέσα στις φλέβες του… Θα τον βοηθήσω όσο μπορώ…

Τον παίρνω γρήγορα στο στόμα μου, θέλοντας ν’ αλλάξω την υπάρχουσα κατάσταση… Χρησιμοποιώ την γλώσσα μου για να τον ερεθίσω… για να τον παίξω… Και τα καταφέρνω… Το μέγεθος του πούτσου του αυξάνεται… γίνεται μακρύτερος και πληρέστερος… Πιστεύω πως σε λίγο δεν θα μπορέσω να τον κρατήσω μέσα στο στόμα μου… Η κωλοτρυπίδα μου ήδη περιμένει…

Τον ακούω να στενάζει… ευχαριστημένος… Συγκεντρώνομαι για να μη γλιστρήσει ο πούτσος του από το στόμα μου… Δεν μπορώ να δικαιολογήσω την τόσο μεγάλη παραγωγή σάλιου… Ενώ του παίρνω πίπα, ξεκουμπώνω το πουκάμισό του και το βγάζω… το πετάω στο πάτωμα… Συνεχίζω να του παίρνω πίπα… κινώντας το στόμα μου αργά… πάνω-κάτω… Είμαι σίγουρος ότι τον κάνω να ανατριχιάζει, αλλά είναι έτοιμος για πολλά περισσότερα από μένα…

Βγάζει μόνος του τα υπόλοιπα των ρούχων του και κάθεται δίπλα μου στο κρεβάτι… Δανείζεται μια στιγμή από τον χρόνο μου για να τρέξει τα δάχτυλά του πάνω στο κορμί μου… Απολαμβάνει την αίσθηση του τριχωτού κορμιού μου καθώς με φιλάει… Μου φαίνεται πως τα χείλια του δεν θέλουν να αποχωριστούν γρήγορα τα δικά μου… Αισθάνομαι το κορμί του να πιέζει το δικό μου… με δύναμη… σκληρά… πολλές φορές… Τρέχω τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις μπούκλες του και τα φρενάρω μετά από κάθε φιλί…

Ξέρω τι θα κάνω στη συνέχεια…

Τα χείλια μου κινούνται προς τον λαιμό του, φυτεύω μικρά φιλιά πέρα-δώθε, κατόπιν ταξιδεύω χαμηλά στο στήθος του κάνοντας στάσεις σε κάθε μια από τις ρόγες του… Ξοδεύω μια στιγμή να τις πάρω στο στόμα μου και να τις γλείψω… να τις ρουφήξω… να τις τραβήξω ήπια… Κατόπιν τα χείλια μου υποχωρούν… Αφήνω ίχνη φιλιών στην κοιλιά του… Στηρίζω τα χέρια μου πάνω στα μπούτια του… Ο πούτσος του με κοιτάζει απειλητικά… Τον αγνοώ… Του στέλνω μόνο την θέρμη της καυτής ανάσας μου, σαν να είμαι δράκος… Η αναμονή τον σκοτώνει… και το ξέρω…

Τινάζω την γλώσσα μου πάνω στην βάλανό του για να εξετάσω πόσο υγρός είναι ο πούτσος του… Δεν μένω ικανοποιημένος… Σηκώνω το βλέμμα μου και τον κοιτάζω… Ακουμπά τα χέρια του στο κεφάλι μου και χτενίζει τα μαλλιά μου με τα δάχτυλά του… Μου χαμογελά… Βγάζω ξανά την γλώσσα μου και βάζω σημάδι τον πούτσο του… Κλείνω τα μάτια μου… Η γλώσσα μου ξέρει πολύ καλά προς τα πού πρέπει να κινηθεί… εδώ και τώρα… Αισθάνομαι το επίπεδο της έκστασης να αυξάνεται στο σώμα του… θα μπορούσα εύκολα να τον κάνω να χύσει από στιγμή σε στιγμή, αλλά δεν το θέλω… Δίνω ένα ακόμη φιλί στον πούτσο του… κατόπιν τον γλιστρώ μέσα στο στόμα μου…

Η άκρη του πούτσου του έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αμυγδαλές μου… Δοκιμάζω την γεύση του… Τυλίγει το κεφάλι μου με τα χέρια του και με καθοδηγεί… Σπρώχνει τον πούτσο του… βαθιά, περισσότερο βαθιά… Η θερμή υγρασία του στόματός μου καλωσορίζει κάθε εκατοστό του πούτσου του… Τα χέρια του με αγγίζουν με κάθε πιθανό τρόπο… Οι χτύποι των καρδιών μας συγχρονίζονται…

Περνάμε θαυμάσιες στιγμές, αλλά πρέπει να αλλάξουμε θέσεις… αφήνω τον πούτσο του να βγει από το στόμα μου και σηκώνω τα πόδια μου ψηλά στον αέρα, αφήνοντάς τα ν’ ακουμπήσουν στους ώμους του… Τα χέρια του πιάνουν σταθερά τους καρπούς μου κρατώντας με ακίνητο στο κρεβάτι… Αγαπώ αυτό το συναίσθημα της αιχμαλωσίας… Αγωνίζομαι ελαφρώς να ξεφύγω, αλλά κατά βάθος δεν το θέλω… Κινούμαι παιχνιδιάρικα προσπαθώντας να αποδράσω… Κοιτάζω συνεχώς τα μάτια του, τα οποία μου μεταβιβάζουν τόσες πολλές συγκινήσεις…

Χώνει ξανά τον πούτσο του, αυτή τη φορά στην κωλοτρυπίδα μου… με δύναμη, με περισσότερη δύναμη… Σε κάθε ώθηση του πούτσου του η κωλοτρυπίδα μου γεμίζει… Αισθάνομαι μια πληρότητα… Τον βλέπω να κινείται σκληρότερα και γρηγορότερα… Τον αισθάνομαι να τρίβει τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου με επιμέλεια… Τα μάτια του είναι κλειστά, αρχίζει να στενάζει… Το ίδιο κάνω κι εγώ… Μπορώ να πω ότι είναι έτοιμος να χύσει…

Βρίσκεται στο στάδιο μιας σημαντικής ώθησης… σταματά λίγο για να βάλω ξανά τα πόδια μου στους ώμους του, μιας είχαν πέσει στο μεταξύ… Το κορμί μου πάλλεται και τρέμει… Οι αναστεναγμοί μου γίνονται ολοκληρωμένες κραυγές… χαράς…

Απελευθερώνει τους καρπούς μου και μ’ αφήνει να τον αγκαλιάσω… Τον αγκαλιάζω προστατευτικά, αν και το κορμί του καίει, σαν μόλις να το τράβηξα από την φωτιά… Μπορώ να αισθανθώ το σπέρμα του, σαν πολύτιμο δώρο, να φεύγει από τον πούτσο του και να χύνεται μέσα μου… να στάζει σταγόνα-σταγόνα, γαργαλώντας με όπως όταν ακουμπά πάνω μου τα αξύριστα μάγουλά του… Τα σεντόνια έχουν λερωθεί. Πρέπει να τα αλλάξω για να κοιμηθούμε το βράδυ… αργότερα…

Για την ώρα μένουμε αγκαλιασμένοι… εξαντλημένοι… χωρίς καμία ενέργεια…

Πιάνω το αριστερό χέρι του και αισθάνομαι πως πιάνω τα συναισθήματά του… Σ’ ένα από τα δάχτυλά του φοράει το δαχτυλίδι που του χάρισα… Του το τρίβω σαν να περιμένω να ξεπεταχτεί μέσα από την πέτρα του ένα τζίνι…

Στηρίζω όλες τις σκέψεις μου στην κοιλιά του…

Και οι δυο ελπίζουμε να ξεκινήσει ο επόμενος γύρος… σύντομα…

Ελληνική κουζίνα

Το καυσαέριο και οι θόρυβοι από τις εξατμίσεις των προπορευόμενων αυτοκινήτων ορμούν μέσα από το ανοικτό παράθυρο του συνοδηγού… Χτυπώ τα δάχτυλά μου πάνω στο τιμόνι στο ρυθμό που προστάζει η μουσική που ακούγεται από το ραδιόφωνο… Το μυαλό μου είναι πολυάσχολο… Μια εξασθενημένη μυρωδιά ιδρώτα καταφτάνει στα ρουθούνια μου… Γυρνώ το κεφάλι μου και τον κοιτάζω. Χαμογελάμε ο ένας στον άλλο…

«Γιατί δεν ανοίγεις τον κλιματισμό;», με ρωτάει…

«Έχω τους λόγους μου…», του απαντώ…

Είναι άλλη μια ζεστή ημέρα αν και το πρωί η συννεφιά ήταν έντονη… Μάλλον ο καιρός είχε μελαγχολήσει για να καλωσορίσει την άφιξη του πατέρα του Μιχάλη μου… Και το λέω αυτό γιατί μετά βγήκε ένας ήλιος… υπέρλαμπρος…

«Κρύε…», μου λέει…

***

Αλλάζει τη συχνότητα στο ραδιόφωνο, και ανοίγει τον κλιματισμό… Μου φαίνεται ότι με αγνοεί… Δίνω τόπο στην οργή… Τον βλέπω ν’ ανοίγει ένα πακέτο τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο. Λίγο μετά κρατάει στο χέρι του έναν κεφτέ… Η μυρωδιά επεκτείνεται και μου θυμίζει κουζίνα… ελληνική κουζίνα… Κουνώ το χέρι μου σαν βεντάλια για να ξεφορτωθώ την μυρωδιά… Τον βλέπω μέσα από τον καθρέφτη, να βάζει στο στόμα του τον κεφτέ και να τον τρώει… γρήγορα…

«Πόσα μπαχαρικά έβαλε μέσα στους κεφτέδες η μητέρα σου;», τον ρωτώ…

«Αρκετά για να σε διεγείρουν…», μου απαντά και σκουπίζει τα χέρια του στην κορυφή του κεφαλιού μου…

***

Είναι ανώφελο να αγνοήσω την πίεση που ασκεί ο πούτσος μου στο ύφασμα του σλιπ και του παντελονιού μου… Θαρρώ πως χάνω την ορατότητα… Το πηγούνι του χαϊδεύει τον ώμο μου…

«Σου έστειλε πολλούς;», τον ρωτώ…

Δεν μου απαντά…

«Δεν με ακούς;», τον ρωτώ… «Το μυαλό σου είναι αλλού…», παρατηρώ…

«Λίγους και καλούς…», μου απαντά…

«Είναι τηγανισμένοι ή στον φούρνο;», τον ρωτώ…

«Είναι νοστιμότατοι…», μου απαντά…

«Πιο νόστιμοι από τους δικούς μου;», τον ρωτώ…

«Ζηλιάρη… από την αρχή της συζήτησης κατάλαβα που θα το πήγαινες…», μου απαντά και γελάει…

«Είναι το μυαλό σου άλλου;», τον ρωτώ μ’ ένα ίχνος απειλής στη φωνή μου…

Αισθάνομαι το χέρι του να χαϊδεύει τα μαλλιά μου… στοργικά… κατά ένα τρόπο, πατρικά… σαν να θέλει να μου υπενθυμίσει πως όταν τελειώσουν οι κεφτέδες που του έστειλε η μητέρα του, πάλι στο δικό μου φαγητό θα επιστρέψει… Τα δάχτυλά του χτενίζουν τα μαλλιά μου, σαν να θέλει να με ρωτήσει αν είμαι εντάξει…

***

Στο πρώτο φανάρι αισθάνομαι έντονη την ανάγκη να ανάψω ένα τσιγάρο… Το αυτοκίνητο μου προσφέρει αυτή την αίσθηση της ασφάλειας… Βλέπω τα χέρια του να γλιστρούν πάνω στο παντελόνι μου και να ρυμουλκεί το φερμουάρ προς τα κάτω απρόσεκτα…

«Άουτς», φωνάζω…

Είναι ένα έξυπνο τέχνασμα από μέρους του για να ξεχάσω την προσπάθεια της μητέρας του να κερδίσει το ενδιαφέρον του στέλνοντάς του κεφτέδες… Οδηγεί το χέρι του γρήγορα πάνω στην υγρή ρωγμή της ουρήθρας μου… Ξεκινά να μου χαϊδεύει τον πούτσο μέχρι ν’ ανάψει το πράσινο φως του φαναριού…

***

Σπέρμα αρχίζει να ρέει αργά από την άκρη του πούτσου μου που ανθίζει, τη στιγμή που το χέρι του απομακρύνεται και ερευνά πλέον τα μαλλιά μου… Κλείνω τον πούτσο μου ανάμεσα στα μπούτια μου για να εξαφανίσω τη στύση… Η ανάσα του ξύνει το αυτί μου… Αλλάζοντας ταχύτητα ο πούτσος μου ξεφεύγει και τινάζεται από τη μια πλευρά στην άλλη… Το χέρι του συνεχίζει να απασχολείται στα μαλλιά μου…

«Αυτός είναι ο τελευταίος… Θέλεις να σε ταΐσω;», με ρωτάει…

«Όχι…», του απαντώ…

Αισθάνομαι τα δάχτυλά του να τραβούν κατά μέρος το ύφασμα του σλιπ μου και να ανακατώνουν τον πούτσο μου με άλλοτε σκληρά κι άλλοτε μαλακά χάδια γύρω-γύρω από την βάλανο… Γυρίζω το κεφάλι μου και τον κοιτώ… Τη στιγμή εκείνη ένα φορτηγό περνάει σχεδόν ξυστά από δίπλα μας…

«Γαμώτο…», λέω…

Χάνω την αρίθμηση… Πόσα από τα δάχτυλά του έχουν εισβάλει μέσα στο σλιπ μου; Αισθάνομαι τα αρχίδια μου να μεταπηδούν σ’ ένα όχι και τόσο ήρεμο ρυθμό… Τα δάχτυλά του κάνουν πατινάζ πάνω-κάτω, κατά μήκος του πούτσου μου… Το σπέρμα που ήδη κυλάει έχει μετατρέψει τις τρίχες του εφηβαίου μου σε μπούκλες… Ενάντια στην κακοφωνία της κίνησης των άλλων αυτοκινήτων, ξεκινώ να αναστενάζω και να βγάζω μικρά βογγητά από το στόμα μου… Η πτώση του σπέρματος συνεχίζεται. Η μυρωδιά διασκορπίζεται άμεσα στον αέρα και ενώνεται μ’ αυτή του ιδρώτα και του κεφτέ…

***

Τρώει τον τελευταίο κεφτέ, γλείφοντας παράλληλα τα δάχτυλά του που έχουν λερωθεί από το σπέρμα μου… Το μυαλό μου ανατροφοδοτείται με νέες, τολμηρές σκέψεις…

«Μιχάλη…», λέω…

«Ναι…», λέει…

«Δεν έμεινε κανένας κεφτές;», τον ρωτώ…

Τον βλέπω να χώνει όλο το υπόλοιπο του κεφτέ μέσα στο στόμα του…

«Όχι…», μου απαντά…

Μπερδεύοντας τα όνειρα

«Τι θέλεις από εμένα;», με ρωτάει…

Απαντώ με μια τρυφερή χειρονομία και τον φέρνω κοντά μου. Του τραβώ τη ζώνη από τη μέση και το μπουρνούζι φεύγει από το κορμί του και πέφτει στο πάτωμα. Κάτω από το φεγγάρι και τ’ αστέρια, στέκεται γυμνός… τέλειος… Είναι όμορφος, ψηλός… συναρπαστικά αρρενωπός. Δεν κοιτώ πλέον μόνο το πρόσωπό του, αλλά ολόκληρο το σώμα του… Δεν τον κοιτώ σαν άντρα, αλλά σαν Θεό…

Τα θερμά συναισθήματά μου τον τραβούν μέσα μου… μέσα στον ίδιο τον πυρήνα που κρύβεται η καρδιά μου… Γλείφω τα χείλια μου, μετά βίας κρατώ, εφήμερα, τα χέρια μου ακίνητα… μακριά του… Βλέπω και ακούω το σιγανό, συγκρατημένο γέλιο του…

«Μπα! Μπορεί ένας Θεός να γελάσει;», τον ρωτάω…

«Ένας Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα…», μου απαντά…

Την αμέσως επόμενη στιγμή, πέφτω πάνω του σαν αιλουροειδές και κρεμιέμαι από τους ώμους μου… Τα δάχτυλά μου είναι ειδικευμένα να στηρίζονται παντού… οπουδήποτε πάνω στο κορμί του… Με το ζόρι στηρίζει τώρα στο έδαφος τα πόδια του… Εκτός από το δικό του βάρος, έχει να κρατήσει και το δικό μου… Με αργά βήματα κατευθύνεται προς το κρεβάτι όπου και με ακουμπάει…

Χαλαρώνω τα χέρια μου πάνω στους ώμους του και τα τυλίγω γύρω από τον λαιμό του… Φιλώ πρώτα το ένα μάγουλό του κι έπειτα το άλλο… Σε κάθε φιλί στέλνω και μια φλόγα μέσα του… Κατόπιν γέρνω το κεφάλι μου και καλύπτω το στόμα του με το δικό μου… Ερευνώντας το στόμα του με την γλώσσα μου φέρνω και στους δυο μας μια απροσδόκητη ευχαρίστηση…

Τον αφήνω να αισθανθεί τα δόντια μου πάνω στα χείλια του… Τον βλέπω να με κοιτάζει σαν φοβισμένο παιδάκι…

«Για να δούμε τι μπορεί να κάνει ένας Θεός…», του λέω…

«Πρέπει να σέβεσαι τον Θεό…», μου λέει κρατώντας το πρόσωπό μου στα χέρια του, έτσι ώστε να κοιταζόμαστε στα μάτια… μόνο στα μάτια…

«Ωραία… Είμαι δικός σου… έτοιμος… ένα δώρο για σένα…», του λέω…

«Θέλεις να καλύψω το κορμί σου με το δικό μου; Με θέλεις μέσα σου;… Πρόσεξε τι θα μου απαντήσεις… Δεν μπορώ να προχωρήσω χωρίς την συγκατάθεσή σου…», μου λέει…

«Προχώρα…», του λέω και αρπάζοντας μια χούφτα από τα πυκνά μαλλιά του φέρνω το στόμα του πίσω στο δικό μου…

«Περίμενε… ο πούτσος σηκώνεται πάντα αργά-αργά…», μου λέει μ’ ένα βρυχηθμό…

Τα χέρια του ξαφρίζουν το κορμί μου κι έπειτα με φιλά στο λαιμό και στο στήθος… Θηλάζει τις ρόγες μου και συνεχίζει τα φιλιά στο στομάχι και στη κοιλιά μου… Οπουδήποτε κι αν με αγγίζει, αφήνει ίχνη πυρκαγιάς πάνω μου… Η θερμότητα συγκεντρώνεται χαμηλά στη κοιλιά μου… Τον ικετεύω για περισσότερα…

Κάθε τόσο αισθάνομαι μικρά τσιμπήματα από τα δόντια του ενώ διαπερνούν το δέρμα μου χαρίζοντάς με ένα πόνο που είναι μόνο ευχαρίστηση και τίποτα άλλο… Τα δάχτυλά του ερευνούν τις περιοχές του κορμιού μου από τον αφαλό και κάτω… Χαϊδεύει και πειράζει τον πούτσο μου… Πιστεύω ότι θα πεθάνω από την καύλα…

«Δεν μου λες…», του λέω ψιθυριστά… «… τι στο διάολο γυρεύεις στο όνειρό μου;», τον ρωτώ…

«Στο όνειρό σου;», με ρωτά… «… πίστευα ότι ήταν δικό μου το όνειρο…»

You are the One

Sometimes i sit and i wonder

And i just can’t seem to believe

What a blessing it’s been to be loved

You’re an angel sent to me

You’re the star who lights up my sky

You’re the one who made me see

That you don’t need wings to fly

Your love has set me free

Cause you are the one who makes me whole

In my heart and in my soul

And just like the sun you showed me the light

I’m amazed and you’re the reason why

Before you i was so blind

I didn’t know which path to choose

You poured all of this love in my heart

And now there’s no way that I can lose

And when i have no faith in myself

You’re the one who makes me strong

I wouldn’t have a story to tell

Or an ending to my song

Cause you are the one who makes me whole

In my heart and in my soul

And just like the sun you showed me the light

I’m amazed and you’re the reason why

Oooohh! you’re the reason why

Oh ooooooooh!

You are the one who makes me whole

In my heart and in my soul

Just like the sun you showed me the light

I’m amazed and you’re the reason why

Cause you are the one who makes me whole

In my heart and in my soul

Just like the sun you showed me the light

I’m amazed and you’re the reason why

You are the one who makes me whole

In my heart and in my soul

And just like the sun you showed me the light

I’m amazed and you’re the reason why

Hmmmmmmmm Ooooooh!

You are the One – Elliott Yamin

Τραγούδι σαν νανούρισμα

«Είσαι τόσο όμορφος, τόσο τρυφερός… τόσο εύθραυστος…», του λέω…

Κλείνω τα μάτια και ακούω τις νότες στο πιάνο… Σχεδόν πάντα όταν ακούω μουσική, αισθάνομαι απίστευτα δημιουργικός… Σχεδόν πάντα όταν ακούω μουσική, το μυαλό μου ταξιδεύει… ταξιδεύει σε όσα έχω αφήσει πίσω μου… Σκέφτομαι την οικογένειά μου, τους φίλους μου… Σκέφτομαι και δεν μπορώ να προχωρήσω μπροστά… Σκιτσάρω και κρατώ σημειώσεις σ’ ένα κομμάτι χαρτί που έχω ακριβώς μπροστά μου… Η μουσική αγγίζει την ψυχή μου. Αισθάνομαι την καρδιά μου ρευστή… σαν να θέλει να χυθεί έξω από το κορμί μου… Οι σκέψεις μου με οδηγούν στο παρελθόν… στη πρώτη φορά που είδα τον Μιχάλη… στη πρώτη φορά που είδα τα μάτια του, τα μάτια του στο καφετί χρώμα του μελιού… σ’ εκείνη την πρώτη φορά… Ο γδούπος της καρδιάς μου ακούγεται με ενθουσιασμό, όταν ανασύρω από το μυαλό μου παλιές μνήμες… Ένα χτύπημα στον ώμο, μου υπενθυμίζει το χρόνο που βρίσκομαι και πως τον κρατώ στην αγκαλιά μου… Απ’ όλο το χάος των σκέψεών μου, ένα πράγμα είναι σαφές… Είμαστε μαζί κι αυτό σημαίνει πολλά και για τους δυο μας… Χαμηλώνω το βλέμμα μου και κοιτάζω τα μάτια του… αμέσως μετά κοιτάζω το χαμόγελό του… Με κοιτάζει με μια αφέλεια που τον κάνει να φαίνεται πιο γοητευτικός από ποτέ… Το χαμόγελό του γίνεται πιο πλατύ… Ολόκληρος ο κόσμος μου ζωγραφίζεται πάνω στα δόντια του… Φέρνω τα δάχτυλά μου στις μπούκλες του κι αυτές… μια-μια… μαραίνονται αργά… με τη σειρά…

Η μελωδία της ανάσας μου ηχεί στα αυτιά του… Είναι απαλή και τόσο αγαπησιάρικη… Ηχεί σαν νανούρισμα… Τον βλέπω να κλείνει τα μάτια του και χαμογελώ ακουμπώντας τα δάχτυλά μου στο κεφάλι του σαν να έχω μπροστά μου μια σειρά από πλήκτρα πιάνου… Η μουσική συνεχίζει ν’ ακούγεται και να χτυπάει την καρδιά και το μυαλό μου… Ακούγεται η αρχή ενός τραγουδιού που είναι αγαπημένο και στους δυο μας για τους ίδιους ακριβώς λόγους… όχι… για έναν συγκεκριμένα… Γιατί μας εμπνέει… Είναι το τραγούδι που έκλεισε την εκπομπή μου την προηγούμενη εβδομάδα. Είναι το τραγούδι που του αφιέρωσα… Οι στίχοι περιγράφουν με συγκίνηση όλα όσα αισθάνομαι γι’ αυτόν… Συλλαμβάνω την αλλαγή στον τρόπο που αναπνέει… Φαίνεται ότι το τραγούδι λειτούργησε σαν νανούρισμα…

«Αν ακούς τώρα αυτό το τραγούδι, τότε ξέρεις πως χτυπάει η καρδιά μου…», είπα και το τηλεφωνικό κέντρο του ραδιοφωνικού σταθμού δέχτηκε ρεκόρ κλήσεων για τα τρία και κάτι λεπτά που διήρκησε το τραγούδι…

Με το ίδιο τραγούδι θα ξεκινήσω κι αύριο, αλλά με άλλες σημειώσεις… με άλλα λόγια που θ’ αγγίξουν ξανά καρδιές…

«Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, αυτό το τραγούδι είναι για μας…», θα πω…

Πριν την υποδοχή

Χτυπώ τα δάχτυλά μου πάνω στο πληκτρολόγιο… νευρικά…

«Τι έχεις αγάπη;», με ρωτάει και αφήνει τα χέρια του να περικυκλώσουν τη μέση μου…

«Τίποτα…», του απαντώ… μουρμουρίζω…

«Υπάρχει θέμα εδώ…», μου λέει και μου δίνει ένα φιλί στον αυχένα…

Πλησιάζει το Σαββατοκύριακο που θα έρθει ο πατέρας του για να μας επισκεφτεί… και δεν ξέρω… είμαι μέσα στην ανησυχία… Πως θα του φανεί αν τον υποδεχτούμε έχοντας αγκαλιά τον Λουκά; Υπάρχει, άραγε, άνθρωπος που να μη λυγίζει μπροστά σ’ ένα τρισχαριτωμένο παιδικό προσωπάκι;

Αναστενάζω και κλείνω τον υπολογιστή…

«Ξέρεις…», του λέω…

«Δεν μπορώ να βοηθήσω;», με ρωτάει και κάθεται πάνω στα γόνατά μου…

«Όχι, μωρέ… εντάξει…», του απαντώ…

«Αν θέλεις μπορείς να μην έρθεις. Θα πάω εγώ στο αεροδρόμιο και μετά στο νοσοκομείο…», μου λέει…

Τα χείλια του συντρίβουν τα δικά μου κάτω από ένα βαθύ, γεμάτο πάθος φιλί… Η κίνησή του είναι σχεδόν ζωώδης… Συνεχίζει να με φιλάει βγάζοντας από το στόμα του συνεχόμενους βρυχηθμούς…

«Αισθάνομαι ανεπιθύμητος…», του λέω…

Μου χαμογελάει…

«… ξέρεις ότι δεν είσαι…», μου λέει και τραβάει τα χέρια μου πάνω του…

«Αν κι επιμένω να πάμε όλοι μαζί… Μόλις θα δει τον μικρό θα ξετρελαθεί…», μου λέει…

«Ναι… θα ξετρελαθεί κι εγώ θα είμαι ο μικρός κανένας…», του λέω…

«Πολύ καλύτερα…», μου λέει… χαμογελάει… «θυμάσαι τον τελευταίο σας καβγά;», με ρωτάει…

«Πως έγινε κι από αυτόν τον άνθρωπο βγήκες εσύ;», τον ρωτάω…

Αφήνει τα χέρια μου, τα ελευθερώνει, και γλιστράει τα δικά του πάνω μου, πειράζοντας τα πόδια και το στήθος μου…

«Τώρα το λες αυτό για να σε ερωτευτώ περισσότερο;», με ρωτάει

«Όχι… απλά αναρωτιέμαι από ποιον πήρες όλα τα καλά που έχεις…», του απαντώ…

Στηρίζει το κορμί του πάνω στο δικό μου και τοποθετεί ξανά τα χείλια του στο στόμα μου…

«Θα δεις… όλα θα πάνε καλά…», μου λέει…

Τα πιο όμορφα σημάδια

Σε παρακαλώ…

Σε παρά…

… καλώ…

Η φωνή μου μόλις που ακούγεται… Σκύβει για να με ακούσει…

«Ναι;», με ρωτάει…

Συνεχίζει να είναι ευγενικός και τρυφερός…

«Ναι, Άλεξ;», με ρωτάει…

Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ… Κάνε με να πονέσω λίγο περισσότερο. Βλάψε με. Σε παρακαλώ…

Μιλώ πλέον με αναφιλητά… Βρίσκομαι σε αναστολή. Το πρόσωπό μου πρέπει να έχει κοκκινίσει από την αγωνία. Το κορμί μου έχει γεμίσει με σημάδια από τις παλάμες του… έχει γεμίσει με ίχνη από τα δακτυλικά του αποτυπώματα… Στους ώμους μου τα σημάδια είναι λίγο εντονότερα… Δεν έχω δει ποτέ τόσο όμορφα σημάδια…

Του το λέω

«Είσαι πιο όμορφος έτσι…», μου ψιθυρίζει καθώς κάνω προσπάθειες να μαζέψω τις μπούκλες του αλογοουρά για να μη πέφτουν με τόσο προκλητικό τρόπο μπροστά στα μάτια του… Γρήγορα εγκαταλείπω τη προσπάθειά μου και σταυρώνω τα χέρια μου πάνω στο κορμί του, σφίγγοντάς τον στην αγκαλιά μου… Από προσωπική εμπειρία, η πίεση που ασκώ είναι αφόρητη… σχεδόν καταπιεστική…

Κι εδώ κάνω ξανά το ίδιο λάθος. Του αφαιρώ τον έλεγχο. Τον ευνουχίζω. Δεν ξέρει τι να κάνει. Παλεύει. Φωνάζει. Φωνάζει. Φωνάζω κι εγώ…

«Εσύ είσαι ο όμορφος…», ψιθυρίζω στα αυτιά του, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του, το στήθος του, τα πόδια του, τον κώλο του… τον πούτσο του… Αγγίζω το όμορφο δέρμα του και σκύβω για να τον δαγκώνω στην ωμοπλάτη. Αρπάζω τη νόστιμη σάρκα του με τα δόντια μου και την κρατώ παγιδευμένη στο πάθος μου… Θέλω να του αφήσω κι εγώ σημάδια, αλλά την τελευταία στιγμή αποφασίζω ν’ αφήσω το όμορφο δέρμα του άθικτο…

Κι έπειτα τηρώ την παράδοση και του προσφέρω ξανά τον έλεγχο… Του τον προσφέρω γιατί έχει ξυπνήσει μέσα μου το κτήνος… Ένα κτήνος που επιθυμεί να βλάψει, να προκαλέσει το βαθύ πόνο σ’ αυτόν τον όμορφο εραστή… Δεν με εξυπηρετεί αυτή η μεταμόρφωση… Χαλαρώνω το σφίξιμό μου και θαυμάζω απλά το πρόσωπό του. Κλειδώνω το βλέμμα μου στο βλέμμα του. Τον παρακολουθώ που προσπαθεί να φέρει τον πούτσο του στο στόμα μου. Είμαι έτοιμος έτσι κι αλλιώς να τον φάω. Η αγάπη με παρακινεί να το κάνω αυτό…

Τρυπά το στόμα μου με τον πούτσο του. Τον χρησιμοποιεί σαν να είναι οδοντιατρικό εργαλείο… Τον χώνει δυνατά, πολύ δυνατά. Θα έπαιρνα όρκο ότι δεν θα τολμούσε να τον σπρώξει σκληρότερα…

Κι όμως…

Αισθάνομαι τα δόντια μου να ραγίζουν… να σπάνε…

«Είμαι σίγουρος πως σου αρέσει αυτό… και σου αρέσει γιατί το είχες ανάγκη…», ψιθυρίζει…

Και αρχίζω να τρώω τον πούτσο του με τα χύσια του να κατρακυλούν πάνω στα χείλια μου. Αισθάνομαι σαν σεφ που δεν προλαβαίνει να δοκιμάσει τα φαγητά που ο ίδιος ετοιμάζει…

«Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω… σ’αγαπάωσ’αγαπάωσ’αγαπάω…», τον ακούω να μου λέει…

Από την ευχαρίστηση δεν μπορώ να πω τίποτα…

παρά μόνο… ένα…

«Ευχαριστώ…»

Φυσικά…

I’ve got you

Tell me you care

Tell me you’re listening

Tell me that it is me that you are missing

Tell me I need something more, than anyone before

 

Stay for the morning

Under these covers

We’d lie here all day

If I had my druthers

Honey I haven’t a clue

So tell me that it’s true that I’ve got you…

 

Is it my imagination?

Declare to me without hesitation

that nobody could suddenly take my place

and leave me crying teardrops down my face

 

Sing for me baby, soft as a whisper

Every single breath, a spine-tingling elixir

Honey when will you notice my cure

Comon tell me that it’s true that I’ve got you…

I’ve got you…

I’ve got you…

 

Oh Is it my imagination?

Declare to me without hesitation

that nobody could suddenly take my place

Oh and leave me crying teardrops down my face

 

 

So tell me you care

Tell me you’re listening

Tell me babe that it’s me that you are missing

Your answer is long overdue,

Comon tell me that it’s true that I’ve got you…

 

I’ve got you – Ari Hest

Άλλο ένα παραμύθι για τον Λουκά

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά-πολλά χρόνια… σε μια χώρα κρυμμένη πίσω από ψηλά βουνά, ζούσαν δυο βασιλιάδες… Ήταν πολύ ευτυχισμένοι, γιατί το πρώτο τους παιδάκι, ένα αγοράκι, ο απόγονός τους, μόλις είχε γεννηθεί…

«Πρέπει να το γιορτάσουμε…», είπε ο ένας βασιλιάς στον άλλο, ευτυχισμένος που ήταν πατέρας ενός γιού…

«Πρέπει να καλέσουμε όλες τις νεράιδες της χώρας να τον ευλογήσουν…», είπε ο άλλος…

«Πόσες να είναι άραγε;», ρώτησε ο βασιλιάς…

«Δώδεκα ή δεκατρείς…», απάντησε ο άλλος βασιλιάς… «… στείλε προσκλήσεις… θα το μάθουμε σύντομα…»

Οι νεράιδες που απάντησαν θετικά στην πρόσκληση ήταν δώδεκα… Υπήρξε όμως και μια ακόμη, η δέκατη τρίτη, η οποία όχι μόνο ήταν κακιά, αλλά είχε στοιχηματίσει κιόλας στο παρελθόν ότι οι δυο βασιλιάδες δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποκτήσουν παιδί…

Την ημέρα της γιορτής είχε πολύ ήλιο και όλα ήταν φωτεινά… Ο μικρός πρίγκιπας άνοιξε για πρώτη φορά τα ματάκια του μετά τη γέννηση, και οι νεράιδες άρχισαν να δίνουν τα δώρα τους…

«Να είναι όμορφος…», είπε η πρώτη

«Να είναι σοφός…», είπε η δεύτερη…

«Να είναι καλός…», είπε η τρίτη…

«Να είναι σωστός…», είπε η τέταρτη…

Τα δώρα και οι ευχές συνεχίστηκαν κατά αυτόν τον τρόπο και όλα τα καλά συγκεντρώθηκαν γύρω από το κεφαλάκι του μικρού πρίγκιπα… Τη στιγμή που οι έντεκα από τις δώδεκα νεράιδες είχαν δώσει τα δώρα τους, το δωμάτιο ξαφνικά σκοτείνιασε… Ούτε οι ακτίνες του ήλιου στάθηκαν ικανές να διασώσουν το φως… Μέσα από μια αστραπή, ακριβώς μπροστά στους δυο βασιλιάδες εμφανίστηκε μια σκιά…

Ήταν η δέκατη τρίτη νεράιδα…

«Γιατί δεν με καλέσατε εμένα στη γιορτή;», κραύγασε…

Οι φύλακες προσπάθησαν να την βγάλουν έξω, όμως ήταν τόσο εξαγριωμένη που στάθηκε αδύνατο να την απομακρύνουν…

«Όλες οι νεράιδες της χώρας έδωσαν την ευλογία τους. Θα δώσω κι εγώ τη δική μου, όχι όμως και δώρο γιατί δεν είχα χρήματα…», είπε νευριασμένη η νεράιδα… «… λοιπόν, στα δέκατα έκτα γενέθλιά του ο πρίγκιπας θα τσιμπήσει το πόδι του σε μια ρόδα και θα πεθάνει…»…

Αυτά είπε και με μια ακόμη αστραπή εξαφανίστηκε…

Ο ένας βασιλιάς νευρίασε πολύ

«Γιατί δεν στείλαμε πρόσκληση και σ’ αυτή την νεράιδα;», ρώτησε…

«Γιατί σκεφτήκαμε ότι ήταν κακιά…», του απάντησαν οι υπεύθυνοι της γιορτής…

Τότε ξεπετάχτηκε ο ταχυδρόμος μέσα από το πλήθος και είπε με τη βροντερή φωνή του:

«Στάλθηκε και σ’ αυτή μια πρόσκληση, αλλά ποτέ δεν απάντησε…»

Ο βασιλιάς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του… Ο γιός του… ο μονάκριβος γιός του, που τόσα πολλά είχε επενδύσει πάνω του, θα έφευγε από τη ζωή τόσο νωρίς… και τόσο άδικα…

Υπήρχε όμως μια ακόμα νεράιδα… η δωδέκατη… που δεν είχε δώσει το δώρο της… ούτε την ευχή της…

«Υπάρχει άλλη μια ευχή που δεν ακούστηκε…», είπε θριαμβευτικά… «… δυστυχώς δεν μπορώ να νικήσω την κατάρα, αλλά μπορώ να την αλλάξω… λίγο… Ο πρίγκιπας, ναι, θα τραυματιστεί, αλλά δεν θα πεθάνει… μόνο θα πέσει σε βαθύ ύπνο…»…

Την επόμενη μέρα, όλοι οι κάτοικοι της χώρας συζητούσαν τα γεγονότα. Οι δυο βασιλιάδες διέταξαν να καταστραφούν όλες οι ρόδες που υπήρχαν… Αμέσως τεράστιες φωτιές άναψαν απ’ άκρη σε άκρη… παντού… και οι ρόδες καταστράφηκαν…

Τα χρόνια περνούσαν και ο πρίγκιπας μεγάλωνε… Όλοι όσοι τον έβλεπαν εντυπωσιάζονταν από την ομορφιά και την ευγένειά του… Όλοι είχαν ξεχάσει την τρομερή κατάρα που κουβαλούσε πάνω του και ήταν επιθυμία της κακιάς νεράιδας να γίνει πραγματικότητα… Οι ρόδες είχαν εξαφανιστεί … το ίδιο και η νεράιδα…

Κι έτσι, έφτασε η μέρα που ο πρίγκιπας θα γιόρταζε τα δέκατα έκτα γενέθλιά του… Οι βασιλιάδες φρόντισαν να ετοιμάσουν μια μεγάλη δεξίωση… Δεν είναι δα τόσο ασήμαντο να γιορτάζει ένας πρίγκιπας τα γενέθλιά του… Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται από νωρίς… Κλόουν, τραγουδιστές και παλιάτσοι περιπλανιόταν γύρω από το παλάτι… Ο καθένας ξεχωριστά ετοιμαζόταν για να δείξει το ταλέντο του… Όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να πληρώσουν ένα πολύ ακριβό εισιτήριο για να μπουν μέσα…

Ο πρίγκιπας για να χαλαρώσει αποφάσισε να κάνει μια βόλτα στον κήπο… Βαδίζοντας, έφτασε σ’ ένα σημείο που ποτέ δεν είχε πάει… Μια παλιά αποθήκη με κλειδαμπαρωμένη πόρτα βρισκόταν ξεχασμένη απ’ όλους στην άκρη ενός φράκτη… Ο πρίγκιπας, με την ανεμελιά της εφηβείας, αποφάσισε να μπει μέσα για να δει τι υπήρχε στην αποθήκη… Η περιέργειά του μάλιστα ήταν έντονη γιατί ποτέ οι βασιλιάδες και μπαμπάδες του δεν του είχαν πει κάτι γι’ αυτή την αποθήκη…

Πάνω στην κλειδαριά, υπήρχε ξεχασμένο το κλειδί… Από την σκουριά ήταν σχεδόν αδύνατο για κάποιον να την ανοίξει… Αδύνατο… όχι όμως και για τον πρίγκιπα που δεν ήταν μόνο δυνατός, αλλά και επίμονος… Με τα πολλά, τα κατάφερε… Πίσω από την πόρτα υπήρχαν πολλά σκαλοπάτια που οδηγούσαν σ’ ένα υπόγειο… Άρχισε να τα κατεβαίνει…

Στο μεταξύ, στο παλάτι, οι βασιλιάδες μόλις που κατάλαβαν την απουσία του πρίγκιπα… Για πρώτη φορά είχε ξεφύγει από τον έλεγχό τους…

«Είδε κανείς τον πρίγκιπα;», ρώτησε ο ένας βασιλιάς την νταντά…

«Όχι…», απάντησε εκείνη…

«Πω… πω… Σήμερα είναι τα γενέθλιά του… Αν συμβεί κάτι δεν θα μπορέσω να το αντέξω…», είπε ο άλλος βασιλιάς…

Πολλοί είχαν δει τον πρίγκιπα, αλλά κανείς δεν ήξερε που πήγε…

«Πρέπει να βρεθεί… με κάθε κόστος…», είπε ο βασιλιάς… «εάν η προφητεία βγει αληθινή… καταστραφήκαμε…»

Όλοι άρχισαν να αναζητούν τον πρίγκιπα…

Εν τω μεταξύ, ο πρίγκιπας, είχε φτάσει στο υπόγειο όπου υπήρχε μια άλλη πόρτα, ξεκλείδωτη… Άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε μια ηλικιωμένη γυναίκα να κάνει ποδήλατο…

«Τι είναι αυτό;», ρώτησε ο πρίγκιπας απορημένος, μιας και ποτέ στη ζωή του δεν είχε δει ποδήλατο…

«Είναι ένα ποδήλατο…», απάντησε η γυναίκα… «… θέλεις να δοκιμάσεις;», τον ρώτησε…

«Μπορώ;», ρώτησε ο πρίγκιπας…

«Φυσικά…», απάντησε η γυναίκα και σηκώθηκε αμέσως παραχωρώντας τη θέση της στον πρίγκιπα…

Ο πρίγκιπας κάθισε στη σέλα, αλλά μόλις πήγε να ακουμπήσει το πόδι του στο πηδάλιο, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο έδαφος, καταπλακωμένος από το βάρος του ποδήλατου… Έτσι όπως έπεσε, μια ακτίνα ξέφυγε από την ρόδα και διαπέρασε το πόδι του πρίγκιπα ρίχνοντάς τον σ’ έναν βαθύ ύπνο… Η ηλικιωμένη γυναίκα που στη πραγματικότητα ήταν η δέκατη τρίτη νεράιδα μεταμφιεσμένη, δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της… Από εκείνη τη στιγμή, όλοι οι κάτοικοι της χώρας βυθίστηκαν επίσης στον ύπνο… Το ίδιο και οι βασιλιάδες που σωριάστηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου… Ακόμα κι αυτοί που ξεκίνησαν την αναζήτηση του πρίγκιπα κοιμήθηκαν και δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στην αποθήκη, στο βάθος του κήπου… Και να ήταν μόνο αυτοί… Οτιδήποτε είχε ζωή… πουλιά, ζώα… έντομα… ακόμα και οι πεταλούδες έπεσαν σε ύπνο βαθύ… Όλοι ακολούθησαν στον ύπνο τον πρίγκιπα…

Οι μέρες πέρασαν, το ίδιο και οι μήνες… Λίγο προτού κλείσει χρόνος, ένας άλλος πρίγκιπας από μια εξίσου μακρινή χώρα, αποφάσισε να πάει να βρει τον κοιμισμένο πρίγκιπα, του οποίου η φήμη είχε φτάσει στα όρια του μύθου… Κάποιοι μάλιστα υποστήριζαν ότι η ιστορία αυτή δεν ήταν καν πραγματική… Αναρωτιόταν μάλιστα πως γίνεται να αποκτήσουν δυο βασιλιάδες έναν απόγονο… Καβάλησε λοιπόν ένα άλογο και έφτασε λίγο πριν τα σύνορα της χώρας… Όποιον κι αν συνάντησε μπροστά του κοιμόταν…

Με ευκολία μπήκε μέσα στο παλάτι και δεν άργησε πολύ να φτάσει στην αποθήκη… μη ξέροντας γιατί το ένστικτό του τον οδήγησε εκεί… Κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες και πολύ γρήγορα βρέθηκε μπροστά στον πρίγκιπα…

«Ώστε ήταν αλήθεια…», είπε από μέσα του…

Έριξε το βλέμμα του στον πρίγκιπα που αν και κοιμόταν ήταν ο ομορφότερος άντρας που είχε συναντήσει ποτέ…

«Πως μπορώ να τον ξυπνήσω;», αναρωτήθηκε…

Έσκυψε και τον φίλησε στα αξύριστα μάγουλά του… Τα βαριά βλέφαρα του πρίγκιπα άρχισαν να τρέμουν και πολύ γρήγορα άνοιξαν. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισε ήταν το πρόσωπο του άλλου πρίγκιπα, ο οποίος ασφαλώς ήταν πολύ-πολύ ερωτευμένος…

Έπιασαν ο ένας το χέρι του άλλου, και μαζί έφτασαν στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού, την στιγμή ακριβώς που οι βασιλιάδες ξυπνούσαν κι αυτοί…

Όλα συνεχίστηκαν από το σημείο που είχαν σταματήσει ένα χρόνο πριν…

Μόνο που η τούρτα των γενεθλίων αντικαταστάθηκε από μια τούρτα γάμου…

Οι βασιλιάδες έκλαιγαν από τη χαρά τους…

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Υ.Γ.: Η κακιά νεράιδα δεν ακούστηκε ποτέ ξανά…

Ένα πρωινό… ακόμα

Πρώτα χαμογελώ και στη συνέχεια γελώ, καθώς αισθάνομαι τα χείλια του πάνω στα δικά μου… Η ζεστασιά του με τυλίγει. Για να τον ευχαριστήσω γεμίζω την αγκαλιά του με το σώμα μου… Με κρατάει σαν να είμαι μια ζωντανή καρδιά που έχασε το δρόμο της και βγήκε έξω από το κορμί που την φιλοξενούσε… Τελειοποιεί την αναστάτωση στα ήδη ανακατεμένα μου μαλλιά… Το άγγιγμά του με ηλεκτρίζει…

«Καλημέρα αγάπη…», ψιθυρίζω και μετατοπίζομαι στο κρεβάτι…

Με κοιτάζει και μου χαμογελά… Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που να εξασθενίζει το χαμόγελό του… Επιστρέφω το χαμόγελο και τον φιλώ στο πρόσωπο… στο πρόσωπο που ξέρω τόσο καλά πόσο όμορφο είναι… Τρέχω τα δάχτυλά μου κάτω από την μπλούζα του και χαϊδεύω το δέρμα του… Κρατώ τα μάτια μου κλειστά. Δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά. Γελάει και μου λέει πόσο μ’ αγαπά φυσώντας την ανάσα του μέσα στο αυτί μου… Τη στιγμή που είμαι έτοιμος ν’ ανοίξω το στόμα μου για να του πω πόσο πολύ τον αγαπώ κι εγώ, ακούω το τηλέφωνο να κουδουνίζει… Επειδή πλησιάζει το Σαββατοκύριακο που θα έρθει ο πατέρας του για μια επέμβαση στην καρδιά του, ξέρω ότι είναι σε συνεχή επικοινωνία για τις τελευταίες λεπτομέρειες του ταξιδιού… Κι ενώ περιμένω ν’ απαντήσει, τον βλέπω να παίρνει την συσκευή του τηλεφώνου στο χέρι και να την εκσφενδονίζει στο πάτωμα…

Καθώς ακουμπά το χέρι του πάνω μου για να παίξει ο δείκτης του με τα χείλια μου, τον τυλίγω με τα χέρια μου και τον αγκαλιάζω σφικτά… Το χαμόγελο στο πρόσωπό του διευρύνεται… Τυλίγω με τα χέρια μου τη μέση του παρακαλώντας τον να μην αγνοεί άλλη φορά για χάρη μου τις κλήσεις που δέχεται από την οικογένειά του… Μου λέει ότι δεν μπορεί ν’ αντέξει το βάρος της ευθύνης αν κάτι δεν πάει καλά. Του λέω πως ό, τι κι αν συμβεί θα είμαι κοντά του… Συγχρόνως του δίνω κι ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο…

Τον βλέπω να παίρνει στα χέρια του το κινητό τηλέφωνο και να ετοιμάζεται να μιλήσει αφού πρώτα καλέσει τον αριθμό…

«Γεια…», τον ακούω να λέει… δεν μπορώ ν’ ακούσω όμως την απάντηση… αν και ξέρω… Μιλάει με τον πατέρα του…

Η φωνή του, όπως πάντα μελωδική… είναι τόσο γλυκιά και ακαταμάχητη όπως το τραγούδι μιας σειρήνας… Σηκώνομαι από το κρεβάτι γιατί δεν θέλω ν’ ακούσω την συνομιλία… Φτάνοντας όμως στην άκρη του κρεβατιού, μετανιώνω και κάθομαι… δίπλα στα πόδια του που βγαίνουν έξω από τα σκεπάσματα… Κάθομαι και γλιστρώ ανεξέλεγκτα τα χέρια μου πάνω του… πάνω στα πόδια του. Σκύβω και φυτεύω απαλά φιλιά στις γάμπες του… Χαμογελά, αλλά προσπαθεί να με απομακρύνει… να με διώξει μακριά… Για μια στιγμή αφήνω την απογοήτευση να με επισκεφτεί… Πόσο λάθος έκανα! Πόσο εύκολα βγάζω αυτά τα χαζά συμπεράσματα που τόσο με χαλάνε! Απλώνει το χέρι του προς το μέρος μου… Ναι, ήθελε να με διώξει από τα πόδια του μόνο και μόνο για να με πάρει στην αγκαλιά του…

Καλύπτει με το χέρι του το τηλέφωνο και μου δίνει ένα φιλί… ένα σκαστό φιλί…

«Πραγματικά, αν δεν μου το έλεγε ο Άλεξ, δεν θα σου τηλεφωνούσα…», τον ακούω να λέει…

Τον μουντζώνω χαριτωμένα και ξαπλώνω στα πλευρά του με το χέρι μου να υποστηρίζει το κεφάλι μου… Τον κοιτάζω επίμονα και αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτόν… Κλείνω τα μάτια μου και από μπροστά μου περνούν μια-μια οι μέρες μου μαζί του… Προσπαθώ να μετρήσω πόσες φορές συναντήθηκαν τα χείλια μας… πόσες φορές με άγγιξε και τον άγγιξα… Αισθάνομαι τον αντίχειρά του να προσπαθεί να μου ανοίξει τα μάτια…

Πρέπει να σηκωθώ. Με περιμένουν τόσα πολλά πράγματα στη δουλειά…

Του κάνω νόημα για να μην ακουστώ πως πρέπει να ντυθώ…

Με φιλά στη μύτη και στη συνέχεια στο πρόσωπο…

«Θα σε δω το απόγευμα…», μου λέει…

«Φυσικά…», του λέω με νοήματα…

Φτάνοντας στην πόρτα του δίνω ένα φιλί από μακριά… Είμαι έτοιμος να επιστρέψω στο κρεβάτι και να του ψιθυρίζω πόσο τον αγαπώ… αλλά φεύγω αμέσως για το προγραμματισμένο φιλί στον Λουκά… Του διαβάζω ένα ποίημα που του είχα γράψει χθες έχοντας το φεγγάρι και τα αστέρια μάρτυρες της αγάπης που του έχω… Φεύγω, σχεδόν τρέχοντας, για τη δουλειά…

Όταν κρύφτηκες στη σκέψη μου

Βαδίζω στον διάδρομο μέσα στο σκοτάδι, σκοντάφτοντας στην αγάπη που έσπειρες ανάμεσα στα βήματά μου, έστω κι από τόσο μακριά που βρίσκεσαι. Αχ, αυτή η απόσταση! Αν ήσουν πιο κοντά, είμαι σίγουρος πως θα μου την έγραφες σε σημείωμα και θα την κάρφωνες μ’ ένα πιγκουίνο από μαγνήτη στη πόρτα του ψυγείου για να την βλέπω και να μη την ξεχνώ… Σήμερα, λίγο πριν κοιμηθώ, μαγικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου… σκέψεις για μένα και σένα… σκέψεις που μπόλιασαν τα όνειρα που είδα… Ξάπλωσα στο κρεβάτι και αισθάνθηκα σαν αστέρι που μόλις έπεσε από τον ουρανό… Ήσουν κι εσύ ένα αστέρι στον ουρανό, αλλά όταν με είδες να πέφτω, κρύφτηκες πίσω από ένα σύννεφο, μάλλον γιατί δεν ήθελες ή δεν μπορούσες ν’ ακολουθήσεις… Τουλάχιστον αυτό είδα εγώ, γιατί μπορεί να κρύφτηκες και μέσα στην σκέψη μου, επίτηδες, ώστε να δώσεις δύναμη στα όνειρά μου… Αν όντως συνέβη αυτό… βολεύτηκες στο μυαλό μου; Ήταν άνετα; Αισθάνθηκες πως ήσουν σ’ ένα κήπο σαν αυτόν που έπαιζες μικρός; Αν όντως συνέβη αυτό… τι έκανες καθ’ όλη τη διάρκεια της πτώσης μου από τον ουρανό μέχρι τη γη; Πήρες ένα πινέλο κι έβαψες την καρδιά μου; Σε ρωτώ γιατί την βλέπω πιο έντονα χρωματισμένη… όπως εκείνη τη πρώτη μέρα που σε είδα και στα μάτια σου αναγνώρισα κάτι που κάπου κάποτε το είχα ξαναδεί. Δεν το έχω παραδεχτεί, αλλά είσαι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου… ένα κομμάτι που γίνεται πιο σημαντικό όταν μιλάμε… κάθε φορά που είμαστε κοντά από μακριά… Γιατί συμβαίνει αυτό; Ειλικρινά δεν ξέρω… Ίσως γιατί όλες οι επιθυμίες μου έχουν εκπληρωθεί… ίσως γιατί έχω μάθει να απολαμβάνω μόνο αυτά που βρίσκονται κοντά μου… που είναι απτά… που είναι σίγουρα…

Σε είδα σ’ ένα όνειρο, απόψε, στον ύπνο μου… Ένα όνειρο από αυτά που βλέπεις και δεν θέλεις να ξυπνήσεις ποτέ… αλλά, ξυπνάς γιατί δεν μπορείς να ζεις με ή στα όνειρα… Όταν άνοιξα τα μάτια μου είχες φύγει. Αναγκάστηκα να τα κλείσω πάλι για να σε δω να στέκεσαι δίπλα μου… να με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια σου… να μου χαμογελάς μ’ αυτά τα χείλια σου… Αυτό κι αν ήταν όνειρο! Αισθάνθηκα το άγγιγμά σου. Μύρισα τα μαλλιά σου. Μύρισα το άρωμα που διακριτικά φρόντισες ν’ απλώσεις στο δέρμα σου. Πλησίασες κοντά, πολύ κοντά… πάλι επίτηδες, για ν’ ακούσω την καρδιά σου… για να αισθανθώ τη ζεστή σου αναπνοή στο λαιμό μου… Αισθάνθηκα να με κοιτάζεις με αγωνία, θέλοντας να καταλάβεις στο βλέμμα μου, αν δεχόμουν την εικόνα σου έτσι όπως ήθελες εσύ να σε δω… Τα μάγουλά σου κοκκίνισαν σαν μικρού παιδιού όταν άπλωσα το χέρι μου και το έφερα γύρω από τη μέση σου… Ίσως και να μη το περίμενες… Ίσως να μη περίμενες πως είχα σκοπό να σε σύρω κοντά μου… Τα μάγουλά σου ξεπλύθηκαν μ’ ένα χρώμα ροζ, τα μάτια σου έκλεισαν και τα χείλια σου χωρίστηκαν στα δυο… Δεν ανέπνεες πια ή καλύτερα λαχάνιαζες για μια αναπνοή… Το μυαλό σου, η καρδιά σου, η ψυχή σου… όλα σου είχαν λουστεί με την ευδαιμονία του πάθους… Τα χέρια σου έτρεμαν, τα βλέφαρά σου κυμάτιζαν και οι χτύποι της καρδιάς σου ήταν τόσο ακανόνιστοι… Άνοιξες ξανά τα χείλια σου για να πεις κάτι, αλλά σταμάτησες κι άφησες τη σιωπή να μιλήσει με χίλιες λέξεις… Επικοινωνήσαμε μέσα στη σιωπή με τα βλέμματα…

Έκανα εγώ την πρώτη κίνηση. Ανάπνευσα στη σάρκα του λαιμού σου που έκαιγε σαν μόλις να ξυρίστηκες… Σου ψιθύρισα κάτι που ήθελες ν’ ακούσεις εδώ και καιρό… Αναρωτήθηκα πως βρέθηκες εδώ, δίπλα μου, από τόσο μακριά… αλλά, πραγματικά, δεν έπρεπε… Τα δάχτυλά μου στηρίχτηκαν πάνω στα χείλια σου… Τα έσυρα… αργά προς το λαιμό σας καθώς έσκυψα για να σε φιλήσω. Αισθάνθηκα την καρδιά σου να χτυπά πάνω στο στήθος μου… άγρια… Σε ρώτησα αν είσαι καλά. Έκλεισες τα μάτια σου δίνοντάς μου μια απάντηση καταφατική… Έριξα μια ματιά στα σιωπηλά σου μάτια και πήρα το χέρι σου στο χέρι μου… Επιβιβαστήκαμε μαζί στο όνειρο και τη στιγμή που θα δίναμε το πρώτο φιλί… ξύπνησα…

Πρωινός μετασεισμός

Ο ήλιος μπαίνει από τα παράθυρα, λούζοντας το παρκέ και τα έπιπλα του δωματίου με το χρώμα του μελιού… Τιμώντας την Memorial Day, σκέφτομαι ν’ αργήσω να πάω στη δουλειά. Φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να πάω, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να πάω για να παρουσιάσω την πρότασή μου για τον επανασχεδιασμό ενός από τα περιοδικά που εκδίδει ο όμιλος στον οποίο δουλεύω… Είμαι μόνος μέσα στο δωμάτιο. Ο Μιχάλης κάνει μπάνιο τον Λουκά… Έτσι γυμνός όπως είμαι από χθες, ούτε που μου περνάει από το μυαλό να ντυθώ… Δεν θέλω να αδικήσω το κορμί μου ντύνοντάς το… Η ώρα είναι ακριβώς οκτώ… Στις οκτώ και τέταρτο αισθάνομαι έναν εσωτερικό πόνο χαμηλά στον βουβώνα μου… Εννοείται ότι εστιάζω την προσοχή μου εκεί… Σηκώνομαι και κάθομαι ανακούρκουδα στο κρεβάτι… Στις οκτώ και είκοσι αισθάνομαι μια ανεξήγητη μοναξιά… Περιμένω να έρθει ο Μιχάλης με ύφος τροπαιούχου μιας και δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να εγκλωβίζεις τον Λουκά στη μπανιέρα για να τον πλύνεις… Έτσι όπως περιμένω, βλέπω τον πούτσο μου να σκληραίνει και να σηκώνεται ψηλά σαν ρόπαλο του μπέιζμπολ… Δεν θέλω με τίποτα να τραβήξω μαλακία και να σπαταλήσω το σπέρμα μου… Προτιμώ να το καταθέσω με ότι αυτό συνεπάγεται στο κορμί του εραστή μου… Διατηρώ όμως την εντυπωσιακή και χωρίς λόγο στύση μου χαϊδεύοντας με αργό ρυθμό τον πούτσο μου…

Το βάρος των αρχιδιών μου, μου υπενθύμιζε το φορτίο που κουβαλούσα έως ότου υποχωρήσει η ένταση… Σαφώς και θα μπορούσα να χύσω μια μικρή ποσότητα και να κρατήσω την υπόλοιπη για τον Μιχάλη… Στο μυαλό μου η σκέψη αυτή διαρκεί για κάποια λεπτά… Στις εννιά παρά τέταρτο, παραμένω γυμνός, με τον πούτσο μου σαν σηκωμένο ραβδί να πονάει από την καύλα… Ο Μιχάλης δεν φαίνεται πουθενά, αν και ακούγονται τα συνεχόμενα γέλια του Λουκά… Ξαπλώνω ανάσκελα στο κρεβάτι… ενώ ο πούτσος μου βλασταίνει εκατοστά ύψους… Αναρωτιέμαι τι μ’ έπιασε και τσιγκουνεύομαι το σπέρμα μου στα καλά του καθουμένου… Θυμάμαι την ένταση και τη συχνότητα με την οποία έχυνα στα εφηβικά μου χρόνια… Θυμάμαι τον αδερφό μου που εισέβαλε στο δωμάτιό μου την ώρα που τραβούσα μαλακία και του ήρθαν τα χύσια μου στο καλό του πουκάμισο… Θέλω να ξαναζήσω αυτή την ένταση, αλλά δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα… Τι θα προσφέρω μετά στον εραστή μου; Δεν πρέπει να τον έχω πάντα ικανοποιημένο; Αυτός είναι ο κανόνας…

Παρόλα αυτά αποφασίζω να δοκιμάσω. Είναι μια καλή ευκαιρία η στιγμιαία απουσία του… Πιέζω το δάχτυλό μου μέσα στην κωλοτρυπίδα μου έως ότου ακουμπήσω τον προστάτη μου… Σηκώνομαι και κάθομαι στο κρεβάτι με τα πόδια ανοικτά… Διακατέχομαι από μια ασυγκράτητη ορμή… Δίνω με τους αναστεναγμούς μου μια συναυλία… Ο πούτσος μου μεγάλος και σκληρός σταματά να ταλαντεύεται… Δεν τον αγγίζω… Στη βάση του πούτσου μου σχηματίζεται μια υγρασία ιδρώτα… Το χρώμα της βαλάνου μου σκοτεινιάζει σαν τα σύννεφα λίγο πριν την βροχή… Το πετσάκι μου τεντώνεται από μόνο του προς τα πίσω… Τα αυτιά μου βουίζουν… Αν δεν ήμουν εγκρατής θα είχα χύσει εδώ και ώρα… Δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο… Στα μάτια μου ο πούτσος μου φαίνεται σαν ένα μεγάλο πυροβόλο όπλο…

Το διάφανο σπέρμα διακοσμεί με χάντρες το κεφάλι του πούτσο μου… Εκδηλώνω τα συναισθήματά μου με μια ακολουθία λαρυγγικών βογγητών…

Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω τη στιγμή που θα εκραγεί ο πούτσος μου… Τα αρχίδια μου για καλό και για κακό συρρικνώνονται και έρχονται πιο κοντά στο σώμα μου… Πρέπει να αναγνωρίσω την ήττα. Ο πούτσος μου είναι αποφασισμένος να εκσπερματίσει χωρίς καν να τον παίξω…

Δεν θα τον αφήσω να πάρει όλη τη χαρά μόνος του…

Τον αρπάζω και τον τραβάω μαλακία με τρελό ρυθμό… Σύντομα, ένας χείμαρρος πηχτού και μυρωδάτου σπέρματος χτυπάει ορμητικά το πηγούνι μου και καταβρέχει τον λαιμό και το στήθος μου…

Η επόμενη εκσπερμάτιση, σαν μετασεισμός, ντύνει με χύσια την κοιλιά μου…

Μένω καθισμένος στο κρεβάτι… εδώ στο χάδι του πρωινού φωτός με μπόλικους σπασμούς στο στομάχι μου και την ανάσα μου να βγαίνει με δυσκολία…

Εργατικό ατύχημα

Το μωρό μου με δαγκώνει σκληρά, πιθανώς επειδή κρατώ τον έλεγχο εδώ και αρκετή ώρα και δεν έχω πρόθεση να του τον παραχωρήσω… Βρίσκομαι ακριβώς από πάνω του και παγιδεύω το κορμί του με χέρια και με πόδια, σαν να είμαι συρματόσχοινο… Ακριβώς πάνω στον λαιμό του ακουμπώ τα χέρια μου, αγκαλιάζοντας μ’ έναν αρκετά παράδοξο τρόπο το μήλο του Αδάμ που εξέχει… Στηρίζομαι πάνω του με όλο μου το βάρος, εμποδίζοντας τον πούτσο του να σηκώσει κεφάλι, και ξέρω ότι δεν του αρέσει αυτό…

Λίγα λεπτά πριν είχα καταφέρει να τον φωτογραφίσω με την κάμερα του κινητού τηλεφώνου… Ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, με τα πόδια ανοικτά, κι εγώ με το ένα χέρι έπαιζα με τον πούτσο του χρωματίζοντας με πορφύρα την βάλανό του… Έτριψα και με τα πέντε δάχτυλά μου τον πούτσο του αγριεύοντας το τρίχωμα του εφηβαίου του… Όση ώρα τον φωτογράφιζα δεν σταματούσε να ποζάρει… άνετα… καυλώνοντας με…

Γι’ αυτό βρεθήκαμε σ’ αυτή τη θέση που είμαστε… τώρα…

Το μωρό μου συνεχίσει να με δαγκώνει και δεν κάνω τίποτα για να τον σταματήσω… Μ’ αρέσει έτσι… άγριος… Φαίνεται πιο όμορφος… Στο πρόσωπό του συνδυάζεται η ευχαρίστηση και η δυσαρέσκεια ταυτόχρονα… Τον κοιτάζω και το μόνο που σκέφτομαι είναι να χωρίσω τα πόδια του και να μπω μέσα του…

Κι αυτό κάνω…

Και μετά, επειδή μου λέει πόσο όμορφα αισθάνεται και το πρόσωπό του αστράφτει, του κάνω το χατίρι και εκτός από το σάλιο μου, βάζω και λίγη βαζελίνη στην κωλοτρυπίδα του για να μπορέσω να γλιστρήσω με περισσότερη ευκολία τον πούτσο μου… Κάθε φορά που τον χώνω, αισθάνομαι κι εγώ το ίδιο όμορφα…

Αυτό είναι το επιθυμητό στον έρωτα… να μοιράζεσαι τα ίδια συναισθήματα με τον σύντροφό σου… με τον άνθρωπο που αγαπάς…

«Μη τον βγάζεις…», μου ζητά…

Αφήνω τον πούτσο μου να γλιστρήσει αργά… σαν το πλοίο όταν πλησιάζει στο λιμάνι… μόνο η άγκυρα και το παλαμάρι μου λείπει… για να γίνω σωστός καπετάνιος…

«Γάμησέ με σκληρότερα…», μου λέει… βρυχάται…

Αυτό είναι… του αρέσει το σκληρό, αιχμηρό, ασυγκράτητο γαμήσι… Αυτό που μόνο εγώ μπορώ να του προσφέρω…

«Όλο οδηγίες είσαι σήμερα…», του λέω…

Απλώνω σαν πλοκάμια τα χέρια μου και τον αγκαλιάζω τραβώντας τον πιο κοντά μου… Βρίσκεται εδώ και αρκετή ώρα κάτω από τον έλεγχό μου, όμως φαίνεται πως το ξεχνά… μπροστά στην ευχαρίστηση…

«Ω…», φωνάζει…

Τραβώ τον πούτσο μου έξω…

Τον χώνω ξανά και τον στρίβω σαν να είναι βίδα… με τον πιο λανθασμένο τρόπο, την πιο ακατάλληλη στιγμή… Ευτυχώς που δεν τον έσπασα!

Αργότερα, δείχνει όλη την τρυφερότητα στον πούτσο μου γιατρεύοντάς τον με χάδια, με πολλά χάδια και φιλιά… Για να είμαι ειλικρινής, με δάγκωσε και λίγο, αλλά τα ίχνη των δοντιών του εξαφανίστηκαν αμέσως, σε αντίθεση με τον πόνο που διήρκησε για ώρες πολλές… πάρα πολλές…

Άγρια ποτάμια

Πέφτω βιαστικά στην αγκαλιά του, ή τουλάχιστον έτσι αφήνω να φανεί για να κρύψω την πείνα μου… Φορολογεί την ανάσα μου με σπρέι μέντας, τα πνευμόνια μου καίνε από το τσιγάρο… Οι μύες μου πονούν, ιδρώτας κυλάει στην πλάτη μου… Διασχίζουμε το δωμάτιο μέχρι να φτάσουμε στο κρεβάτι με μεγάλες δρασκελιές… Τον κοιτάζω… Παρατηρώ την ταλάντευση των μυών του και την τοποθέτηση των ποδιών του ανάμεσα στα δικά μου… Επιπλέουμε πάνω στο στρώμα, συμπαρασύροντας τα σκεπάσματα και τα μαξιλάρια… Από την πλευρά του, φαίνεται πως δεν προχωρά σε καμία ενέργεια… τ’ αφήνει όλα πάνω μου… ήδη συμβαδίζει με τον ρυθμό μου…

Ξεφλουδίζω το κορμί του από τα ρούχα και καλύπτω με τις παλάμες μου τις ρόγες του… Στην κορυφή τους τελειώνει η ατελεύτητη ανάβαση των ακροδάχτυλών μου… Σταματώ και τον κοιτάζω… Βρίσκεται σε επιφυλακή… Χαμηλά, ο πούτσος του έχει σηκωθεί όρθιος σαν να είναι πύραυλος της Κολούμπια… Κοιτάζει ψηλά στον βορρά σημαδεύοντας το πηγούνι του… Τα κορμιά μας υποχωρούν μέσα στο στρώμα και πλαισιώνονται με χάδια… με πάρα πολλά χάδια… Το φως απεικονίζει τις σκιές μας στους τοίχους… Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το κορμί του και τον κρατώ σαν θησαυρό στο στήθος μου… Τα πνευμόνια του ασθμαίνουν ομόφωνα με τα δικά μου…

«Κάνε κάτι πρωτότυπο…», του λέω… ψιθυρίζω…

«Τι;», με ρωτάει…

Παίρνω το κεφάλι του στα χέρια μου…

«Φίλησέ με…», του απαντώ…

Του παραδίδω το στόμα μου…

Το πάθος του ξεχειλίζει… διαπερνά το δέρμα μου… τους μυς μου και φτάνει έως τα κόκκαλα…

Θέλω να συρθώ μέσα του… κι αυτός μέσα σ’ εμένα…

Για μερικά δευτερόλεπτα κινούμαστε πάνω στο στρώμα σαν άγρια ποτάμια, φουσκωμένα από ανάγκες και επιθυμίες…

Ύψωμα

Ήταν επιθυμία του να τον περιμένω στην άκρη του δρόμου φορώντας το καλό μου παντελόνι, αλλά χωρίς σλιπ… Μέρα που βρήκε! Η ζέστη σε σχέση με χθες έχει υποχωρήσει και σήμερα ο καιρός είναι δροσερός και υγρός… Συναντιόμαστε για να περπατήσουμε, για να θυμηθούμε τις πρώτες ημέρες που γίναμε ζευγάρι… Συναντιόμαστε για να ανταλλάξουμε αγάπη και ίσως και να γαμηθούμε… στη φύση… σαν τους εφήβους που δεν έχουν τον δικό τους χώρο…

«Θέλεις να φτάσουμε μέχρι την κορυφή; Υπάρχει ένα παγκάκι εκεί… είναι ό, τι πρέπει για να δούμε καλύτερα το φεγγάρι…», μου λέει, και με ζεσταίνει με τη φωνή του…

Μου μιλάει κι εγώ του χαμογελάω… Δεν ξέρω ακόμα γιατί η φωνή του με κάνει να αισθάνομαι τόσο υπέροχα… τόσο άνετα… Σαν να πηγάζει κάποια απερίγραπτη δύναμη από μέσα του μόνο για μένα… Δείχνω έτοιμος να δοκιμάσει να πάντα… και είμαι… Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε, τόσο περισσότερο οξυγόνο μπαίνει στα πνευμόνια μας… Τυλίγω το χέρι μου στο μπράτσο του και τον φιλώ, βαθειά… παθιασμένα…

«Έλα να καθίσουμε εδώ…», του λέω…

Μ’ ακολουθεί…

Από την ανατολική πλευρά μπορούμε να δούμε όλη την πόλη καλυμμένη από την γυαλάδα της υγρασίας… Καθόμαστε δίπλα-δίπλα στο παγκάκι. Του χαϊδεύω τα μαλλιά… Του ξετυλίγω τις μπούκλες… Όσο η ώρα περνάει, ζεσταίνουμε ο ένας τον άλλο… αργά και σταθερά… Τρέχω τα δάχτυλά μου στα πυκνά μαλλιά του και στηρίζω το κεφάλι μου πάνω στον ώμο του, σύροντας το κορμί μου πιο κοντά του…

Τα σύννεφα στον ουρανό ανοίγουν… χωρίζονται, αφήνοντας το φως του φεγγαριού να πέσει πάνω μας… Πιάνω την μπλούζα του και την σηκώνω…

«Το φεγγάρι ανάβει απόψε μόνο για σένα…», του λέω παρατηρώντας τον ιδρώτα να κυλάει στο στήθος του…

Απλώνω τα χέρια μου πάνω στο κορμί του και τον φιλώ παίρνοντας δύναμη από το πάθος… Τα δάχτυλά μου κινούνται όπως τα σύννεφα γύρω από το φεγγάρι… Βογκώ στο ανοικτό στόμα του και ρουφώ την αναπνοή του από τους πνεύμονές του… Η ατμόσφαιρα αλλάζει… γίνεται ζεστή… Γλιστρώ πάνω του…

Το φεγγάρι σταματά και στέκεται ακριβώς από πάνω μου…

Παίρνω το χέρι του και το ακουμπώ πάνω στον πούτσο μου που τρέμει από την συγκίνηση… ή καλύτερα από την καύλα… Τον σπρώχνω στο παγκάκι… τον φέρνω στην άκρη… ακουμπώ το κορμί μου πάνω του και τον απειλώ με τον πούτσο μου… Ανεπίσημα είμαι έτοιμος να τον βγάλω έξω… Επίσημα, περιμένω να τον τραβήξει ο ίδιος έξω…

Θέλω όσο τίποτα άλλο να τον γαμήσω εκεί… στο πάρκο, πάνω στο ύψωμα… ψύχραιμα… κάτω από το φως του φεγγαριού… Το κεφάλι μου εκρήγνυται… Κλείνω τα μάτια μου για να κρατήσω όλα τα συναισθήματά μου μέσα… Ναι, αυτό θέλω… αυτή την ώρα… μ’ αυτό το άτομο… Θέλω να τον γαμήσω… Είναι μια εμπειρία που θέλω να ξαναζήσω, σαν να είμαστε παράνομο ζευγάρι… Οι σκέψεις μου χάνονται στα μαγικά ρεύματα των ματιών του που σπινθηρίζουν…

Του κατεβάζω το παντελόνι, βγάζω τον πούτσο μου και τον οδηγώ βαθιά μέσα του… Τον ταΐζω τον πούτσο μου κάτω από το ανοιξιάτικο φεγγάρι… Τα δάχτυλά μου πεζοπορούν πάνω του αγγίζοντάς τον παντού… Ο αντίχειράς του τρυπώνει στο στόμα μου για να κρύψει τους ήχους μου… τους ήχους του οργασμού μου…

Τον γαμάω σιωπηλά, ανάμεσα στα δέντρα που στέκονται γύρω-γύρω μας…

Όταν διψώ

Το μωρό μου με γλείφει στην προσπάθειά του να με καθαρίσει… Αισθάνομαι σαν γατάκι που κάνει ένα βήμα πίσω κάθε φορά που η άκρη της γλώσσας το αγγίζει… Γλείφει τις ρόγες μου σαν μέσα τους να κρύβουν γάλα και ικανοποιημένος πλέον ρίχνει το κεφάλι του στην κοιλιά μου… Είμαι υγρός από ιδρώτα και σάλια ανακατεμένα… Το ίδιο υγρά είναι και τα σεντόνια… Αισθάνομαι σαν να είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα μέσα σε λάσπη… Η γεύση του σπέρματός του κρατάει ακόμα βαθιά μέσα στο στόμα μου… Πάνω στο πρόσωπό μου υπάρχουν ίχνη σπέρματος που έχουν αρχίσει να κολλάνε… Μάλλον βαρέθηκε να με καθαρίσει εκεί… Γέρνω το κορμί μου και ακουμπώ τα χείλια μου πάνω του… Τον αγγίζω…

Είναι πρωί… Διψώ…

Κυλώ την γλώσσα μου πάνω στη δροσερή σάρκα του και προσκρούω στους μυς του… Η γεύση που έχω τόση ώρα καλά φυλαγμένη μέσα μου αναμιγνύεται με την γεύση του ιδρώτα του… Είναι η γεύση ενός μεθυστικού ποτού… Τα δάχτυλά μου γίνονται οι καταλήξεις των νεύρων του εγκεφάλου μου… Κυλώ τα ακροδάχτυλά μου κατά μήκος του κορμιού του, ζουλώ το δέρμα του, το σκάβω με τα νύχια μου… γρήγορα καταλήγω πάνω στη λεπτή μεμβράνη των χειλιών του… Μ’ ένα αργό ερπυσμό της αναπνοής μου τον ζεσταίνω καλύπτοντας σχεδόν ολόκληρο το πρόσωπό του… Αισθάνομαι το κορμί μου να μυρμηγκιάζει… Χαϊδεύω με τρυφερότητα τον σάλιο-ντυμένο πούτσο του που ξεκουράζεται μετά τις βουτιές που έκανε μέσα μου… Τον εγκλωβίζω μέσα στις χούφτες μου σαν να θέλω να τον προστατεύσω… Τον κρατώ εκεί για αρκετά λεπτά… Ένας μικρός αριθμός σταγόνων από το σπέρμα του λερώνει τα χέρια μου ντύνοντάς τα με τις πολύτιμες και βιταμινούχες ουσίες του… Σκύβω και φιλώ τον πούτσο του με μια απερίγραπτη χαρά, σαν να είναι κουτάβι… Όσο να ‘ναι… μου ανήκει… Τον βάζω στο στόμα μου και τον ρουφώ σαν να είναι σούπα… τον ρουφώ έως ότου ξεδιψάσω… έως ότου πάρω τη δύναμη που χρειάζομαι για να σταθώ στα πόδια μου…

Μια καινούργια μέρα ξεκινάει…

Το μοντέλο με τις βαλλιστικές ρόγες

«Είμαι εντάξει σ’ αυτή τη θέση;», με ρωτάει κοιτάζοντάς με ξανά πέρα από τον ώμο του…

Στέκεται πάνω σε μια πλατφόρμα και ποζάρει σαν αρχαίος θεός μ’ ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι του…

«Μια χαρά… μόνο, γύρισε το κεφάλι σου λίγο περισσότερο προς τη δική μου κατεύθυνση… Όμορφα… Μη κινείσαι… Αυτή η θέση είναι αρκετά καλή…», του απαντώ…

Είχε δίκιο ο Μιχάλης. Είναι πανέμορφος… Τον κοιτάζω, τον παρατηρώ προσεκτικά… Κολλώ το βλέμμα μου στο στήθος του…

«Έχεις ποζάρει άλλη φορά στο παρελθόν;», τον ρωτώ…

«Όχι, όχι… γι’ αυτό είμαι λιγάκι αμήχανος…», μου απαντά…

Χα! Προσπαθεί να δικαιολογηθεί επειδή έχει κρατήσει τόσα χρόνια κρυφές ή μόνο για το άλλο του μισό αυτές τις βαλλιστικές ρόγες

«Μην ανησυχείς… θα βγεις τέλειος… Ένα λεπτό να πάρω τα εργαλεία μου…», του λέω…

Κρύβομαι πίσω από το παραβάν και χαϊδεύω τον πούτσο μου. Δόξα τω Θεώ, δεν μπορεί να με δει από εκείνη τη θέση…

«Μα που είναι ο 4Β; Α! εδώ… ΟΚ, ωραία… πάμε, πάμε… το έχουμε…», λέω… φωνάζω δυνατά για να τον πείσω πως κάτι έψαχνα…

«Είσαι πολύ καλός επαγγελματίας, ε;», με ρωτά…

«Έχω εμμονή με την λεπτομέρεια…», του απαντώ και του προσφέρω ένα χαμόγελο… «Μπορούμε να ξεκινήσουμε…», του λέω…

«ΟΚ…», μου λέει…

«Γαμώτο…», φωνάζω

«Τι συμβαίνει;», με ρωτά…

«Έσπασε ο φακός… συμβαίνει συχνά… Εντάξει, αρχίζουμε…», του απαντώ…

«Περίμενε… περίμενε…», μου λέει…

«Τι;», τον ρωτώ…

«Σίγουρα είσαι εσύ ο Μιχάλης ;», με ρωτάει…

«Ασφαλώς…», του απαντώ…

Big Love

Looking out for love

In the night so still

Oh I’ll build you a kingdom

In that house on the hill

Looking out for love

Big, big love

You said that you love me

And that you always will

Oh you begged me to keep you

In that house on the hill

Looking out for love

Big, big love

I wake up alone

With it all

I wake up

But only to fall

Looking out for love

Big, big love

Just looking out for love

Big, big love

Big Love – Transistor