Νωρίς το πρωί
Με τα μάτια κλειστά ακόμα, κινώ τα δάχτυλά μου, πιέζοντας και κάνοντας μασάζ στους μυς μου…
Ξυπνώ δίπλα του… φιλώ το στόμα του… απαλά… τρυφερά…
Δοκιμάζω την γλύκα πάνω από τα χείλια του… κολλώ τα χείλια μου πάνω τους… προσεκτικά…
Κυλώ πάνω τους τα δάχτυλά μου, ξυπνώντας το ισχυρό κτήνος που συνηθίζει να ληστεύει τα συναισθήματά μου και να με γαμάει για πολλές, ατελείωτες ώρες…
Είναι πρωί και μου είναι τόσο εύκολο να χαθώ στις σκέψεις μου, στις φαντασιώσεις μου, στα όνειρά μου…
Σηκώνει το κεφάλι από το μαξιλάρι και ψάχνει με το βλέμμα του να με βρει… να βρει τον σύντροφό του…
σαν να αισθάνεται την επικείμενη διέγερση του πούτσου μου, απλώνει το χέρι του πάνω στο κορμί μου…
Ξαπλώνω πάνω του, ανοίγω τα πόδια μου και κλείνω ανάμεσά τους τα δικά του πόδια…
Φιλώ τον λαιμό του… τους ώμους του…
Τα σαρκώδη χείλια μου ρουφούν τις ρόγες του, οι οποίος σκληραίνουν, παρά το μικρό αρρενωπό μέγεθός τους…
Αισθάνομαι το μήκος του πούτσου μου να αυξάνεται… Η βάλανός μου υγραίνεται… Προσπαθώ να τον σκουπίσω με τα ασταθή δάχτυλά μου…
Σηκώνομαι από πάνω του και ξαπλώνω ανάσκελα…
Τον αφήνω να σκύψει και να μυρίσει την ευώδη δροσιά του πούτσου μου… μια μυρωδιά που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει… μια μυρωδιά που δεν θα τον αποτρέψει να μου πάρει μια πίπα…
Το μέγεθός του πούτσου μου αυξάνεται περισσότερο πλησιάζοντας τα χείλια του…
Τα χείλια του χαμογελούν…
Αφήνω το στόμα του να γευματίσει το κεφάλι του πούτσου μου…
Καθώς παίρνει στη κατοχή του το διογκωμένο, ροδαλό, πρώην μικροσκοπικό κεφάλι του πούτσου μου, του χαϊδεύω τις μπούκλες…
Χάνω τα λόγια μου… εκείνα τα λίγα που ήθελα να πω, τ’ αφήνω για τη συνέχεια…
Στο μεταξύ, λαχανιάζω και αναπνέω βαριά…
Αναστεναγμοί και κραυγές του ελέους συναντούν τα χείλια μου και βγαίνουν από το στόμα μου…
Η απουσία των λέξεων δίνει χώρο ύπαρξης σε ήχους, ερωτικούς, αστήριχτους… καθώς χάνομαι στις αισθήσεις, στις μυρωδιές, στις προτιμήσεις, στην εικόνα της ισχυρής ανδρικής ομορφιάς του…
Χρησιμοποιεί τον πούτσο μου σαν να δημιουργήθηκε μόνο γι’ αυτόν… μόνο για την ευχαρίστησή του… και μ’ αυτό τον τρόπο του δίνω το σπέρμα μου… το μέγιστο δώρο που θα μπορούσα να του δώσω πρωί-πρωί…
Υποβολή απάντησης