Ώθηση προς τα πάνω
Μετά από τόσες ώρες ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ανακαλύπτοντας για εκατομμυριοστή φορά ο ένας τον άλλο, ξέρουμε τι θέλουμε… ξέρουμε τι έχουμε ανάγκη… Είμαστε γυμνοί… Η ζωή μας περιστρέφεται από το απόγευμα γύρω από τις λέξεις «γαμήσι», «φαγητό» και «μουσική»… Φιλιόμαστε για μια ακόμα φορά… Ανταλλάσουμε φιλιά σαν να είναι δώρα και χαιρόμαστε σαν μικρά παιδιά… Έχουμε χτίσει αυτή την οικειότητα μεταξύ μας όπου και το πιο απλό πράγμα χρωματίζει τις στιγμές που περνάμε μαζί…
Κοιτάζοντάς τον στα μάτια αισθάνομαι σαν να κοιτώ έναν μαγικό καθρέπτη… μέσα σ’ αυτόν τον καθρέπτη βλέπω την εγκυμοσύνη της Χλόης, τις φρικτές ημέρες μετά τον θάνατο του Γιάννη και ταυτόχρονα την ομορφιά, την έμφυτη ομορφιά που ποτέ δεν θα μπορούσα να εκτιμήσω αν δεν τον γνώριζα… εάν δεν την έβλεπα μέσα στα μάτια του…
Το ημίφως κυριαρχεί στο δωμάτιο… Το φως από το πορτατίφ κολακεύει και τονίζει το περίγραμμα του κορμιού του καθώς τον κοιτάζω… Το χέρι του κρατάει το κεφάλι μου και ένα από τα δάχτυλά του πειράζει τα χείλια μου λίγο προτού τον φιλήσω… Τα χείλια μου ψιθυρίζουν οδηγίες που τον κάνουν να χαμογελά… Κατεβάζω το σεντόνι και τον αφήνω να δει τη στύση του πούτσου μου… Ναι, τον έχει δει πολλές φορές… συχνά, όπως είναι φυσιολογικό, αλλά δεν μπορώ να τον στερώ την εικόνα αυτή… δεν θέλω να τον κρατώ κρυμμένο… Εκτός των άλλων θέλω να μου πάρει μια πίπα στο σκοτάδι κι εγώ να τον βοηθήσω με όλες τις δυνάμεις μου…
Απλώνει το δάχτυλό του σαν τον Ε.Τ. και αφήνει τα ίχνη του στη σκληρή επιφάνεια του πούτσου μου… Χαϊδεύει και εξετάζει… Μπορώ να αισθανθώ τις γνωστές , γεμάτες πανικό, ωθήσεις του πούτσου μου προς τα πάνω… Πιέζει τον πούτσο μου προς τα κάτω με το χέρι του και στη συνέχεια τον παρατά… Του στερώ την απαλή αίσθηση της γλώσσας μου βγάζοντάς την από το στόμα του και την αντικαθιστώ μ’ ένα δάχτυλό μου… Με ευγένεια χαιρετώ την γλώσσα του βγάζοντας χαμηλόφωνους αναστεναγμούς, ίδιους μ’ αυτούς που βγάζω όταν του δίνομαι… όταν του ανοίγομαι… όταν αποδέχομαι τον πούτσο του μέσα μου…
Τα βλέμματά μας συναντιούνται… το βλέμμα του εξασφαλίζει την έγκρισή μου… το πόσο απολαμβάνω τα πειράγματά του καθώς προσπαθεί να ξεκουκουλώσει το κεφάλι του πούτσου μου από το δέρμα που συνήθως το καλύπτει… Ο πούτσος μου τρέμει και γίνεται υγρός καθώς τον στερεώνω στο στόμα του… καθώς τον καρφώνω στον λαιμό του… βαθιά… ασφαλίζοντάς τον μέσα στον αγαπημένο μου…
Και, αργότερα… με τα φώτα ανοικτά… γυμνοί ακόμα… ακουμπώ τα πόδια μου στους ώμους του… σε μια θέση που ποτέ στη ζωή μου δεν θα μισήσω… Γαργαλώ με τα δάχτυλά μου το δέρμα του… το χνούδι στον αυχένα του… και καυλώνω όχι εξαιτίας ενός οποιοδήποτε σεξουαλικού κινήτρου, αλλά λόγω της αγνής ευχαρίστησης του να είμαστε μαζί…
Πόσο, αλήθεια, αξίζει ένα τέτοιο συναίσθημα;
Υποβολή απάντησης