Είναι προφανές
Είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας, εξαντλημένοι… όχι αδικαιολόγητα… μόνο αν έβλεπε κανείς τι προηγήθηκε θα μπορούσε να καταλάβει, να εγκρίνει την εξάντληση αυτή… Είμαι χορτάτος από το σεξ, αλλά νυστάζω… Είναι αργά για μένα (η ώρα είναι πέντε και τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα)… Είχα κάνει μια πρόταση στο μωρό μου να ξαπλώσουμε νωρίς, να γαμηθούμε όσο πάρει και να συνεχίσουμε για λίγο το πρωί… Για μια ακόμη φορά η πρότασή μου έπεσε στο βρόντο…
Κουρνιάζω πάνω του… Με κοιτάζει μ’ έναν, ειλικρινά, αστείο τρόπο… αλληθωρίζοντας τα μάτια του… Χτενίζω τις μπούκλες του με τα δάχτυλά μου… Σηκώνει το φρύδι του… το κάνει ένα ερωτηματικό και μου λέει:
«Σ’ αγαπώ, Άλεξ…»
Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου… Σκέφτηκα:
«Πες το ξανά…»… «Κι εγώ σ’ αγαπώ…», του είπα…
Αισθάνθηκα να με πλημμυρίζει μια ευχαρίστηση… πλούσια συναισθήματα… μια λυπημένη τρυφερότητα… Σκέφτηκα:
«Μπορείς να το πεις ξανά;»
Κι έτσι μου είπε, πάλι… «Σ’ αγαπώ…»
Έτριψα το μάγουλό μου στον ώμο του και τύλιξα τις μπούκλες του στα δάχτυλά μου… τύλιξα όσες περισσότερες μπούκλες μπορούσα…
«Κι εγώ σ’ αγαπώ… Αλλά το ξέρεις, σωστά;», τον ρώτησα…
Είναι προφανές πόσο ερωτευμένος είμαι μαζί του
«Όχι;», τον ρωτάω…
Υποβολή απάντησης