Φιλοξενούμενος

Είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Μόλις έχουμε γαμήσει ο ένας τον άλλο… Ξανά… Μπρούμυτα εγώ, ακουμπώ το κορμί μου στο κορμί σου… Ανάσκελα εσύ, στηρίζεις το χέρι σου στη πλάτη μου, χαϊδεύοντάς την… περιστασιακά το βυθίζεις ανάμεσα στα κωλομέρια μου… Με τη σειρά μου εγώ, δημιουργώ σχέδια στο δέρμα σου σύροντας τα δάχτυλά μου στο στήθος σου, γύρω από τις ρόγες σου… και μετά χαϊδεύω ηδονικά τον χαλαρό πούτσο σου που και σήμερα ξόδεψε πολύ-πολύ σπέρμα…

Σχολιάζεις την υγρασία του ιδρώτα στη πλάτη μου… Είσαι συναρπασμένος από το πόσο εύκολα και φλογερά το κορμί μου αποκρίνεται στα κελεύσματά σου… Χαμογελώ σατανικά, γυρνώ ανάσκελα και με περηφάνια σου δείχνω τον σηκωμένο πούτσο μου… Ακουμπώ το δάχτυλό μου στην άκρη του, κατόπιν φέρνω το δάχτυλο αυτό στα χείλια σου… Κάνεις το ίδιο πράγμα με το δάχτυλό σου, προσκαλώντας με να το δοκιμάσω… Φιλιόμαστε και μοιραζόμαστε γλυκές και αλμυρές γεύσεις από τα χύσια μας…

Στη συνέχεια, βυθίζω πάλι το δάχτυλό μου στο πετσάκι που πάντα συγκεντρώνει κάποια υπολείμματα σπέρματος… Αυτή τη φορά αντί να σου βάλω το δάχτυλο στο στόμα, χρησιμοποιώ τους άφθονους χυμούς μου χαράσσοντας μια γραμμή μεγάλη και τολμηρή στη μέση του στήθους σου… Γράφω το αρχικό γράμμα του δικού σου ονόματος και του δικού μου… Γράφω τα αρχικά μας… Προς στιγμή η υγρή γραμμή αστράφτει στις ακτίνες του ήλιου που δύει… αστράφτει στο αμυδρό φως… Φέρνοντας το πηγούνι μου πάνω στο στήθος σου, σε κοιτώ στα μάτια, και καθρεφτίζομαι μέσα τους… Η γραμμή που χαράσσω πάνω σου επεκτείνεται… Στηρίζω ακόμα το χέρι μου εκεί… στο στήθος σου… λίγο πιο κάτω από τον λαιμό σου… Κατόπιν, κατεβάζω το κεφάλι μου και μιλώ, ήσυχα… με σταθερή, γεροδεμένη φωνή, στον πούτσο σου…

«Δικαιωματικά μου ανήκεις, είσαι δικός μου τώρα… μετά από απαίτησή μου… Ό, τι κι αν κάνεις… είσαι δικός μου…»

Του μιλώ για να μ’ ακούς εσύ… Εννοείται ότι ο πούτσος σου δεν είναι δικός μου… Είναι δικός σου, αλλά τον μοιράζεσαι μαζί μου… σου αρέσει να τον βλέπεις να τακτοποιείται μέσα μου… Η θέση που του αρμόζει, η καθιερωμένη θέση του είναι η κωλοτρυπίδα μου… είμαι μια θέση που έχεις επιλέξει, όχι γιατί δεν γίνεται διαφορετικά, αλλά γιατί έτσι πρέπει… είναι φιλοξενούμενος μου…

~ από Αλέξανδρος στο Μαΐου 13, 2008.