Τα πρωινά του Σαββάτου
Βρίσκομαι στην αγαπημένη μου θέση, ξαπλωμένος δίπλα του… Δεν έχει σημασία το μέρος… Μπορεί να είναι το κρεβάτι ή ο καναπές… μπορεί να είναι μια άβολη καρέκλα ή ακόμη και το σκληρό πάτωμα… Δεν έχει σημασία το μέρος… αρκεί που είμαι ευτυχισμένος δίπλα του… Ευτυχισμένος… Σάββατο πρωί… Μιας και κανείς από τους δυο μας δεν έχει να κάνει τίποτα, παρασυρόμαστε και μένουμε ξαπλωμένοι περισσότερες ώρες, όπως συνηθίζουμε κάθε Σάββατο πρωί… Οι μνήμες της νύχτας που πέρασε εξασθένισαν αργά ή γρήγορα… έλιωσαν στα όνειρα μας… Στρέφω το βλέμμα μου στο ρολόι… Η ώρα είναι 7:36. Τον φιλάω στο στόμα για μια στιγμή, μα μου αρέσει τόσο πολύ που συνεχίζω να τον φιλάω για ώρες… Την επόμενη φορά που κοιτάζω το ρολόι η ώρα είναι 10:43… Οι ώρες κυλούν. Μου είναι αδιάφορο… γιατί είναι Σάββατο πρωί… γιατί το Σάββατο δεν ακολουθώ τους συνηθισμένους κανόνες της υπόλοιπης εβδομάδας.
Μετατοπίζω το κορμί μου ώστε να τον κοιτώ καλύτερα… να τον κοιτώ με προσήλωση… Δεν έχω ιδέα πόσες ώρες μπορώ να μείνω έτσι… κοιτώντας τον… Μου χαμογελά μ’ εκείνο το αρρενωπό, ερωτικό χαμόγελό του που είναι περισσότερο γοητευτικό τις πρώτες ώρες όταν ξυπνάει και κινούμαι προς την αγκαλιά του… Τρέχω τα χέρια μου πάνω στο δέρμα του και ανακαλύπτω ξανά τη ζεστασιά που με κρατάει κολλημένο δίπλα του… Σαν γάτα που αναζητά ένα ηλιοφώτιστο μέρος να ξαπλώσει, ξαπλώνω κι εγώ πάνω του, μέσα στην αγκαλιά του… Οι μπούκλες του είναι ατημέλητες… άγρια ανακατωμένες… πρέπει να του τις τράβηξα πολλές φορές χθες βράδυ… Απλώνω τα χέρια μου πάνω στο κεφάλι του και χτενίζω τις μπούκλες του… τις ηρεμώ… τις εξευμενίζω… τις κατευνάζω…
Μένω σ’ αυτή τη θέση μόνο για λίγο γιατί αν παρέμενα για περισσότερο θα επέστρεφα γρήγορα στον ύπνο… Απολαμβάνω τη ζεστασιά της αγκαλιάς του τόσο όσο πρέπει. Είναι Σάββατο πρωί. Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας τη μικρή πολυτέλεια ν’ αφήνουμε τις ώρες να κυλούν χωρίς να κάνουμε τίποτα, αλλά πρέπει να φάμε κάτι για να πάρουμε δυνάμεις. Σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς την κουζίνα σχεδόν τρέχοντας… Ετοιμάζω πρωινό… πρόχειρα… δυο τοστ και καφέ φίλτρου… Επιστρέφω γρήγορα δίπλα του… στην αγκαλιά του… Τα χέρια του γύρω από το κορμί μου με κρατούν κοντά του… Ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος του… Ακούω την καρδιά του να χτυπάει… τον ρυθμό της… Ακούω… Πόδια, χέρια… περιπλέκονται… Οι χτύποι της καρδιάς του επιταχύνονται και ξέρω ότι οι σκέψεις του τρέχουν με ταχύτητα παρόμοια με τις δικές μου… Πιέζει τα χέρια του στην πλάτη μου. Θάβει το κεφάλι του στα μαλλιά μου και αισθάνομαι την εισπνοή του… Εισπνέει το άρωμα του πρωινού, το άρωμα των ορμονών, του ύπνου και της σφοδρής επιθυμίας… Φιλάει τον λαιμό μου… τα χείλια του σημαδεύουν το δέρμα μου… όχι μόνο το δέρμα μου, αλλά και τις αισθήσεις μου… Στρίβω το κεφάλι μου και συλλαμβάνω τα χείλια του με τα δικά μου… Το πρώτο φιλί της ημέρας το έχουμε δώσει ήδη, αλλά αυτό υπόσχεται περισσότερα έτσι όπως αναμιγνύεται με το πάθος… Οι κινήσεις των χειλιών μας είναι αργές, προσεκτικές… σκόπιμες… Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να του ορμήσω… Όλες οι ώρες είναι δικές μας, μας ανήκουν…
Τοποθετώ το κορμί μου πάνω του, κινώ τα χείλια και τα δάχτυλά μου πάνω στο στήθος του… στον λαιμό του… στο αυτί του…
«Καλημέρα, μωρό μου…», του λέω…
«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να μου πεις καλημέρα…», μου λέει…
Υποβολή απάντησης