Παρηγοριά

Ξαπλώνει στο κρεβάτι, δίπλα μου… Το όμορφο πρόσωπό του θα έπρεπε να το στόλιζε ένα γοητευτικό χαμόγελο… Όμως… είναι μελαγχολικός… στενοχωρημένος… Δεν το παραδέχεται… ποτέ δεν το παραδέχεται… έλα όμως που μπορώ να τον διαβάσω όπως ένα βιβλίο…

Είχα πάει στο μπάνιο για ένα ντους και επιστρέφοντας συγκράτησα χαλαρά γύρω από τη λεκάνη μου μια πετσέτα… Επέστρεψα στο κρεβάτι, τύλιξα τα χέρια μου γύρω από το κορμί του… γύρω από το ντυμένο κορμί της αγάπης μου και τον φίλησα βαθειά στο στόμα…

«Είσαι εντάξει μωρό μου;», τον ρώτησα…

Με κοιτάζει στα μάτια και κουνά το κεφάλι του…

Οι μπούκλες του πέφτουν μπροστά στο πρόσωπό του, προστατεύοντας τα μάτια του από το βλέμμα μου… από το διαπεραστικό βλέμμα του… Γλιστρώ το χέρι μου πάνω στον ώμο του, του χαϊδεύω το μπράτσο, χτενίζω προς τα πίσω τις μπούκλες του… τις στηρίζω πίσω από τα αυτιά του και χαϊδεύω τρυφερά το πρόσωπό του…

Τρέμω από το κρύο… Δεν σκουπίστηκα μετά το ντους…

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το κάνω αυτό, να κρατήσω το πρόσωπό του στα χέρια μου… ν’ αγγίξω τους γυμνούς ώμους του, αλλά ποτέ δεν το είχα καταφέρει γιατί η στύση του πούτσου μου με προλάβαινε…

Η σκέψη μου επέστρεψε στο κοντινό παρελθόν… την ημέρα εκείνη του Οκτώβρη που ήρθαμε στη Νέα Υόρκη…  συγκεκριμένα την πρώτη ημέρα που βρισκόμασταν στο ίδιο δωμάτιο, που στεκόμασταν όρθιοι,  μιας και δεν είχαμε ακόμα έπιπλα, μπροστά στο παράθυρο  και άπλωσα το χέρι μου πάνω του αγγίζοντας τη μια πλευρά του προσώπου του… Ο πούτσος μου σηκώθηκε, ξεπέρασε τα όρια του λάστιχου του σλιπ μου τη στιγμή που χαμήλωσα διστακτικά το πρόσωπό μου στο πρόσωπό του και έκλεισα τα μάτια για να μη δω τα χείλια μου να συγκρούονται με τα δικά του…

Τον βάζω στην αγκαλιά μου για να τον παρηγορήσω… τον βάζω σε μια θέση στην οποία πάντα θέλω να τον κρατώ… τον βάζω σε μια θέση στην οποία ονειρεύομαι να κρατώ σε λίγους μήνες το μωρό μας… μέχρι τότε όμως… Τον κρατώ σφικτά, του λέω πως θα τον βοηθήσω να τα καταφέρει… και μόλις αισθάνεται ξανά εντάξει μου χαμογελάει και του χαμογελάω κι εγώ γιατί του έδωσα χαρά με την αγάπη μου… γιατί τον υποστήριξα έτσι όπως πρέπει να υποστηρίζει ο ένας εραστής τον άλλο βοηθώντας τον να αισθανθεί ασφαλής και ευτυχισμένος που τον αγαπώ…

Περίμενα τόσο καιρό… ίσως μια ζωή, να φανώ χρήσιμος σε κάποιον και είμαι τόσο περήφανος που τίποτα δεν πρόκειται να μου χαλάσει την διάθεση από δω και τώρα…

~ από Αλέξανδρος στο Μαΐου 2, 2008.