Σου γράφω… σ’ αγαπώ
Κάποιες στιγμές φοβάμαι ότι εσύ θα είσαι εκείνος ο άντρας που θα με κάνει να πονέσω… Εκείνος… που όταν θα είμαι χάλια θα με κλωτσήσει σαν να είμαι σκουπίδι… χειρότερα και από σκουπίδι… Φοβάμαι μήπως αυτή η σκέψη μου γίνει κάποια μέρα πραγματικότητα για ένα και μόνο λόγο… Γιατί σ’ αγαπώ τόσο πολύ που αισθάνομαι να σε καταπιέζω με τη συμπεριφορά μου… Να ξέρεις όμως πως δεν φταίω εγώ… φταίει η αγάπη που κυλάει στις φλέβες μου μαζί με το αίμα… Η αγάπη! Είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορώ να την ελέγξω… Πιστεύω πως ο Γιάννης, άγγελος πια, κατέβηκε από τον ουρανό μια νύχτα και με τιμώρησε να σ’ αγαπώ τόσο που ούτε εσύ, ούτε εγώ να μπορούμε να αντέξουμε… Ακόμη και τώρα που κοιτάζω τις φωτογραφίες σου, θαρρώ πως με κοιτάς κι εσύ και κάνεις την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά σαν να είναι έτοιμη να σπάσει… Αυτό, πραγματικά, εγώ το ονομάζω αγάπη… Προσπαθώ να κρατηθώ μόνο για σένα… είμαι έτοιμος να καταρρεύσω. Έχω έναν πονοκέφαλο τόσο ισχυρό σαν να με χτυπάει κάποιος με σφυρί στο κεφάλι… Αμέσως όμως σκέφτομαι εσένα και ο πόνος φεύγει… φοβάται την παρουσία σου, αυτό πιστεύω, και φεύγει… φοβάται τη κάθε μεμονωμένη λέξη με την οποία θα εκφράσεις την αγάπη σου και φεύγει… όπως έφυγες κι εσύ… Πως κατάφερες, άθελά σου, να πάρεις τα χρώματα από τη ζωή μου και να τα κάνεις όλα μαύρα; Είναι απίστευτο! Αισθάνομαι πως επιπλέω στον αέρα… πως σηκώνομαι ψηλά… στον ουρανό… και όταν φτάνω εκεί βλέπω τον τρόπο που μου χαμογελάς και σου λέω σ’ αγαπώ… Κινούμαι σπειροειδώς προς τα κάτω… βυθίζομαι στην άβυσσο της αγνής ευδαιμονίας, κουρασμένος από τον δρόμο που επέλεξα να περπατήσω… που αναγκαστικά επέλεξα να προχωρήσω… Σου ανήκω… Θέλω να πάρω το χέρι σου και να σε ακολουθήσω… μόνο εσύ μπορείς να με οδηγήσεις εκεί που πάντα θέλω να είμαι… στην αγκαλιά σου, να σου λέω σ’ αγαπώ με όλες εκείνες τις χαζές λέξεις που χρησιμοποιούν οι ερωτευμένοι για να επικοινωνούν μεταξύ τους… να σου λέω σ’ αγαπώ τώρα… κι έπειτα… και πάντα… χωρίς να απαιτώ καμία επιβεβαίωση… καμία απάντηση από εσένα… μου αρκεί μόνο το βλέμμα σου… το βλέμμα σου, εκείνο που χρησιμοποιείς για να μου λες σ’ αγαπώ… εκείνο το βλέμμα σου… που κλέβει τη ψυχή μου και την κάνει δική σου… εκείνο το βλέμμα σου… που κλέβει την καρδιά μου και την κάνει να χτυπά μέσα στο δικό σου στήθος και να πρήζεται από τη συγκίνηση που προκαλεί κάθε σκέψη… κάθε συναίσθημα…
Η νύχτα έρχεται… ξανά… και φοβάμαι… Θα ήθελα να ήσουν μαζί μου στο κρεβάτι και να μου πιάνεις το χέρι… ανακουφίζοντας την ανασφάλειά μου απέναντι στη μοναξιά… απέναντι στο φόβο της μοναξιάς… Τρέχοντας τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου, θα ήθελα, να μου ψιθυρίζεις απαλά στο αυτί πως όλα είναι εντάξει… ν’ ακούσει αυτό το «εντάξει» ο φόβος και να εξαφανιστεί… φωνάζοντας δυνατά… μην αντέχοντας τον έρωτά μας… Θέλω να αισθανθώ τα χείλια σου πάνω στα δικά μου να μου προσφέρουν το οξυγόνο που χρειάζομαι για να ζήσω… γιατί χωρίς εσένα, το ξέρεις, δεν μπορώ να ζήσω ούτε δευτερόλεπτο… το έχω επιχειρήσει πολλές φορές στο παρελθόν χωρίς επιτυχία… Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει η δίψα μου… το πάθος μου για σένα είναι πιο πολύ από πριν…
Να σου πω τι κατάφερες; Να γεμίσεις τα μάτια μου με δάκρυα… ναι, αυτό κατάφερες… να αδειάσεις μια ζεστή αγκαλιά έτοιμη να γεμίσει με το κορμί σου… ναι, αυτό κατάφερες… να μη νιώσεις αυτή τη γλυκιά οικειότητα που μόνο ένα ζευγάρι μπορεί να νιώσει κοιτάζοντας στενά ο ένας τον άλλο καθώς κρατιούνται από τα χέρια σφικτά…
Καταλαβαίνω πως όλα αυτά που σου γράφω αποτυγχάνουν να σε συγκινήσουν… είμαι σίγουρος πως γελάς με τις λέξεις που χρησιμοποιώ… δεν με πειράζει όμως… Θα μπορούσα να κατέβαζα τα αστέρια για να σε κάνω να με πιστέψεις ή καλύτερα θα μπορούσα να σταματήσω να αναπνέω… για πάντα… αυτό θα έκανε την αγάπη μου πιο γλυκιά, άσχετα αν άφηνε μια πικρή γεύση σ’ εσένα… καρδιά μου, πυρήνα μου, ψυχή μου… Όλα όσα σου γράφω έχουν ένα νόημα… να σου πω πόσο ερωτευμένος είμαι και πόσο μου λείπεις… Όλα όσα σου γράφω τα ξέρεις… ξέρεις πόσο προσκολλημένος είμαι πάνω σου… σαν φωνή που ταξιδεύει κατά μήκος της σπονδυλικής σου στήλης… σαν απαλή αναπνοή που σαν κλείνεις τα μάτια σου, σου φαίνεται ένα όνειρο… Αυτό το όνειρο είμαι εγώ… μια εικόνα, μια φωνή… με χέρια και με πόδια… με σάρκα… Ξέρω πως δεν πρέπει να σκέφτομαι αρνητικά για σένα… ξέρω πως δεν πρέπει να σε αμφισβητώ… γιατί ποτέ δεν μ’ έβαλες στη διαδικασία να αναρωτηθώ για σένα… Σε εμπιστεύομαι… γιατί σ’ αγαπώ περισσότερο από το οποιοδήποτε άτομο… περισσότερο από την οποιαδήποτε ύπαρξη… Όταν βλέπω τα μάτια σου δεν μπορώ παρά να σε εμπιστευτώ… Μέσα στο μυαλό μου αντηχεί κάθε μια από τις λέξεις που χρησιμοποιώ για να εκφραστώ… Ένας φίλος μου, με τον οποίο μιλούσαμε το μεσημέρι για σένα, μου είπε πως είμαι πολύ… πάρα πολύ τυχερός… ακριβώς επειδή είσαι ο εραστής μου… Από εμένα εξαρτάται να βρίσκω λύσεις σε κάθε πρόβλημα που προκύπτει, αν θεωρήσω το ταξίδι σου… την απουσία σου… πρόβλημα… Ωχ! Συγνώμη! Ξεχάστηκα… κι όταν ξεχνιέμαι δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω… Τι να κάνω όμως; Δεν μπορώ… δεν μπορώ διαφορετικά… Να κοιτώ τα μάτια σου και να μη βροντοφωνάξω τα συναισθήματά μου; Να κοιτώ τα μάτια σου, να αισθάνομαι κάτι που δεν ήξερα ποτέ πριν και να μην είμαι σε θέση να το εκφράσω; Όχι… δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος…
Θα σου πω για τελευταία φορά απόψε σ’ αγαπώ… Ελπίσω να ηχήσει γλυκά στα αυτιά σου, επειδή το ξέρεις ότι το εννοώ…
Υποβολή απάντησης