Φακίδα
Έρχεται από πίσω μου και με αγκαλιάζει… Τα δάχτυλά του ψαχουλεύουν το στομάχι μου… Τα χέρια του σφίγγουν το κορμί μου… Τα δάχτυλά του παίζουν με τις ρόγες του στήθους μου… απομακρύνουν τις τρίχες γύρω-γύρω… τις ξεφλουδίζει κυριολεκτικά αναγκάζοντάς τις να σκληρύνουν… Το κορμί μου δονείται ολόκληρο… Η αναπνοή του ακούγεται γρηγορότερη στο αυτί μου… Το στόμα του κινείται πάνω στον λαιμό μου… η γλώσσα του γλιστράει δοκιμάζοντας τον αλμυρό ιδρώτα του δέρματός μου… Ρουφάει τον λαιμό μου ασκώντας πάνω του πίεση με τα χείλια του…
Έτσι όπως ακουμπάει πάνω μου αισθάνομαι την σκληρότητα του πούτσου του να ενισχύεται… Ρουφάει τον λαιμό μου σκληρότερα… μπορώ να αισθανθώ έναν μώλωπα να διαμορφώνεται στο ευαίσθητο δέρμα του λαιμού μου… Η γλυκιά αναπνοή του είναι καυτή… Τα χέρια του κινούνται λοξά πάνω στο κορμί μου, γύρω από τη μέση μου, στη προσπάθειά του να με κρατήσει κοντά του… πιο κοντά του… Αρχίζει να μου λέει ερωτόλογα σαλιώνοντάς μου το αυτί… Γλιστράει ένα από τα δάχτυλά του πάνω στο λάστιχο του σλιπ μου… μπροστά στο άνοιγμα… ακριβώς πάνω από τον πούτσο μου που μένει κρυμμένος σαν μυστικό…
Τα ερωτόλογα διαρκούν για πολύ… Μου λέει τα σχέδιά του… πως θα γίνουμε ένα… ένα σώμα… μια ψυχή… ένα… Πνίγομαι στις λέξεις του… Η αγκαλιά του είναι για μένα ένα είδος ναυαγοσωστικής λέμβου… Με τραβάει ψηλά, στο επίπεδο του στόματός του… Κανείς μας δεν μπαίνει στον κόπο να παρατηρήσει ο ένας τον άλλο στα μάτια… Το χέρι του γλιστράει επικίνδυνα χαμηλά… Το στόμα του πειράζει τον λοβό του αυτιού μου… Οι μπούκλες του πέφτουν πάνω μου… μακριές, σκοτεινές… με μια γεύση… μμμ… γλυκιά… γεύση πικραμύγδαλο… Τα σαρκώδη χείλια του έρχονται πάνω στα δικά μου… Τα χείλια μου είναι ξηρά, ενώ τα δικά του υγρά… τόσο υγρά…
«Σε θέλω…», μου λέει…
Ρίχνομαι στην αγκαλιά του… κάνω ένα μοναδικό άλμα μέσα στην αγκαλιά του… αφήνοντας το κορμί μου στις διαθέσεις του… Γλείφει τα χείλια μου… Χτενίζω τις μπούκλες που κρέμονται μπροστά στα μάτια του… αποτυγχάνω όμως… άλλες πέφτουν δεξιά… άλλες αριστερά… δεν μπορώ να τις περιορίσω… να τις τιθασεύσω… Δεν με πειράζει…
Οι μπούκλες του είναι το σήμα κατατεθέν του… Οι μπούκλες του είναι αυτός… Χώνω τα χέρια μου κάτω από την μπλούζα του… τα απογειώνω πάνω στο στήθος του πειράζοντας τις λιγοστές τρίχες που μπορώ να ψηλαφίσω με τα ακροδάχτυλά μου… Το φως που μπαίνει από το παράθυρο σβήνει πάνω του… πάνω στο πρόσωπό του… από ντροπή… γιατί είναι πιο φωτεινό από το φως… Η αδρεναλίνη διαρρέει στο κορμί μου που είναι πολύ κουρασμένο για να σταθεί όρθιο… Τα φιλιά αντικαθιστούν τα χάδια… Οι αναστεναγμοί βγαίνουν με δυσκολία… εξασθενίζουν προτού καταφέρουν να βγουν από τα στόματά μας… ίσως από την καύλα… δεν ξέρω αν ισχύει αυτό… Με σφίγγει στην αγκαλιά του… Αισθάνομαι σαν αρουραίος που μόλις έπεσε θύμα των νυχιών μιας γάτας… Σκουπίζω τα μάτια μου στις μπούκλες του… μουρμουρίζω ένα ποίημα στα ιταλικά μέσα στο αυτί του…
«Τι είναι αυτό που μου λες;», με ρωτάει…
«Πότε θα μάθεις ιταλικά;», τον ρωτάω και του χαμογελώ…
«Ωχ! Καλά…», μου απαντάει…
Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι μου… Η ώρα είναι τέσσερις το πρωί… Πρέπει να πέσουμε στο κρεβάτι για να κοιμηθούμε… Κολλάω τα χείλια μου πάνω στα δικά του… Περιμένω…
Παρατηρώ μια φακίδα πάνω στη μύτη του… μια φακίδα που δεν είχα δει ποτέ πριν… μια φακίδα κακογραμμένη, αλλά όμορφη… κομψή… έτσι όπως έπρεπε να είναι… μέρος της ομορφιάς του…
Επειδή η ώρα είναι προχωρημένη δεν τον πιέζω να γαμηθούμε… προτιμώ να περιμένω να ξημερώσει… τότε θα είναι πιο ενδιαφέρον…
«Το πρωί θα περιμένω να μου αποδείξεις πόσο καλός εραστής είσαι…», του λέω…
Υποβολή απάντησης