Άργησες…
Ακουμπώ στον τοίχο… Τον βλέπω να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο
Κρατώ την αναπνοή μου… σαν κόμπο στον λαιμό… καθώς τριγυρίζει το βλέμμα του ξαφρίζοντας το δωμάτιο μέχρι να με συλλάβει…
«Κούκου», του λέω…
Χαμογελάει…
Ανιχνεύω το κορμί του τόσο συγκεκαλυμμένα όσο μπορώ…
Το σχισμένο τζιν παντελόνι του, το στενό μπλουζάκι, το ανοιχτό πουκάμισο φορεμένο από πάνω…
Οι μπούκλες κυλούν στο πρόσωπό του… Όμορφες μπούκλες…
Μακριές, σκοτεινές, κυματιστές μπούκλες…
… δαχτυλίδια γύρω από το μέτωπό του…
Αισθάνομαι τον πούτσο μου να κυλάει μέσα στο παντελόνι μου, να αλλάζει θέσεις… μέγεθος… σύσταση…
Τοποθετώ τα χέρια μου πίσω… πάνω στον τοίχο…
Μια σταγόνα σπέρματος που διαφεύγει λερώνοντας το σλιπ μου ολοκληρώνει την αίσθηση…
Με πλησιάζει… Πιάνει τα χέρια μου, κοιτάζοντας επίμονα τα μάτια μου…
Ένα χαμόγελο λάμπει στο πρόσωπό του δίνοντας του τον τίτλο του πιο γοητευτικού άνδρα που υπάρχει αυτή τη στιγμή πάνω στη γη…
Ακούω τον ήχο των παπουτσιών του στο σκληρό ξύλο του πατώματος καθώς περπατά… καθώς βαδίζει με κατεύθυνση την αγκαλιά μου…
ΜΠΟΡΩ να τον αισθανθώ που κινείται προς εμένα…
Αισθάνομαι την ενέργειά του καθώς πλησιάζει…
Ο πούτσος μου στάζει σπέρμα…
Μου κλείνει το μάτι… Πονηρά…
Πλησιάζει το κεφάλι του κοντά στο δικό μου, φιλά τρυφερά το μάγουλό μου, κάνοντάς με να γελάσω…
Τα μάγουλά μου κοκκινίζουν από την καύλα…
Αθώα;
Όχι…
Η στύση του πούτσου μου πιέζει το ύφασμα του μπλε σλιπ μου… Προσπαθεί να ξεφύγει από μπροστά, από το ανοιχτό μέτωπο…
Το στόμα μου είναι ξηρό…
Η θερμοκρασία του κορμιού μου αυξάνεται…
«Άργησες…», του λέω…
«Το ξέρω… Είχε κίνηση…», μου λέει… Δοκιμάζει το καλύτερο βλέμμα του για να με κοιτάξει… για να με αποπλανήσει… Δεν λειτουργεί…
Καυλώνω με τη σκέψη πως άργησε να έρθει επειδή γαμήθηκε με κάποιον άλλο… Πολλές φορές περνάει αυτή η σκέψη από το μυαλό μου…
Άργησε… Άργησε και δεν μου ζητάει συγγνώμη… Δεν ζητάει συγγνώμη ποτέ… Απαξιεί και χαμογελά…
Χαμηλώνω το χέρι μου πάνω στο φερμουάρ του παντελονιού του, αισθάνομαι τον πούτσο του να μεγαλώνει και να σκληραίνει ενάντια στην παλάμη μου…
«Σε πείραξε;», με ρωτάει…
«Όχι… Είμαι εντάξει…», του απαντώ… ψιθυρίζω στο αυτί του… Πλησιάζει το κεφάλι του προς το μέρος μου για να με ακούσει καλύτερα…
«Είμαι εντάξει…», του λέω… επαναλαμβάνω και χαμογελώ…
ΕΙΜΑΙ… πραγματικά…
«Ναι;», με ρωτάει… ψιθυρίζει στο αυτί μου… Η αναπνοή του επιτίθεται στον λαιμό μου φέρνοντας ένα ρίγος στη σπονδυλική μου στήλη…
Ο πούτσος μου είναι τόσο σκληρός… έτοιμος να βλάψει το ύφασμα του σλιπ και του παντελονιού μου…
Με αγκαλιάζει, τρυφερά… Τα χέρια το ντύνουν τους ώμους μου…
Φιλάει τον λαιμό μου…
Το χέρι του πιάνει το χέρι μου…
Ακουμπώ τη ζώνη του παντελονιού του…
Τα δάχτυλά του κρύβονται στα μαλλιά μου…
Η στύση του πούτσου του, έτσι όπως διακρίνεται μέσα από το παντελόνι του, μου μαρτυρά ότι δεν φοράει εσώρουχο…
«Είσαι ένας επιδειξιμανής…», του λέω…
Τα δάχτυλά του κινούνται πάνω στο στήθος μου…
Γέρνω το κεφάλι μου προς τα πίσω…
Με τραβάει από τα μαλλιά και επαναφέρει το κεφάλι μου… ψηλά… Με κοιτάει στα μάτια…
Κατεβάζω το φερμουάρ του παντελονιού του…
Ο πούτσος του βρίσκεται στο χέρι μου…
… τα χείλια του στον λαιμό μου…
… τα χέρια του στον κώλο μου…
Ακουμπώ ξανά στον τοίχο…
Κατεβάζω το παντελόνι μαζί με το σλιπ μου…
Χωρίζω τα πόδια μου…
Πέφτει πάνω μου… σπρώχνοντάς με…
Τώρα…
… και να αργήσει δεν θα με πειράξει…
… καθόλου…


