Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που μιλούσαμε… σχεδόν… δηλαδή, την πρώτη φορά που με κάλεσε του έκλεισα το τηλέφωνο… Τώρα, ήμουν περισσότερο ευγενικός…
«Άλεξ; Εγώ είμαι…», μου είπε…
«Φοβάμαι ότι πρέπει να έχετε κάνει λάθος στον αριθμό…», του είπα και του έκλεισα ξανά το τηλέφωνο… Έδωσα ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο του μωρού μου που μόλις είχε μπει στο σπίτι… απροσδόκητα… και απενεργοποίησα το κινητό τηλέφωνο… Μισή ώρα μετά που άνοιξα το κινητό, μου τηλεφώνησε ξανά… Για καθαρά πρακτικούς λόγους αφέθηκα να τον ακούω να μιλάει και, ειλικρινά, άρχισα να απολαμβάνω τον βαθύ, αισθησιακό τόνο της φωνής του… Η διάρκεια του τηλεφωνήματος δεν ήταν αρκετή για να μου πει αυτά που ήθελε… Αποφάσισα να του πω το nickname μου για να μπορέσουμε να συνομιλήσουμε στο διαδίκτυο… Έτσι κι αλλιώς δεν ήθελα να ενοχλήσω το μωρό μου που είχε καθίσει στο σαλόνι και μελετούσε τις τελευταίες λεπτομέρειες για να ολοκληρώσει την εργασία που ήταν υποχρεωμένος να παραδώσει μέχρι το τέλος του μήνα…
Αυτή τη φορά η φωνή του ήταν λιγότερο αισθησιακή, αλλά πολύ χαρούμενη…
«Ω, τι έκπληξη! Περίμενα να σε ακούσω και όχι να σε δω… Σ’ ευχαριστώ που άνοιξες την κάμερά σου… Θα την ανοίξω κι εγώ…», μου είπε…
Αφέθηκα να δαγκώνω νευρικά τα νύχια μου μιας και δεν ήξερα τι να κάνω και με τίποτα δεν ήθελα να καπνίσω κι άλλο τσιγάρο… Άλλαξα τις ρυθμίσεις της κάμερας για να φαίνομαι καλύτερα και στο μικροσκοπικό τετράγωνο πλαίσιο στο κάτω μέρος της οθόνης μπόρεσα να δω το χαμόγελό του…
«Μου αρέσει η μπλούζα που φοράς…», μου είπε…
«Μόνος μου την ζωγράφισα, με μαρκαδόρο…», του είπα και του χαμογέλασα…
«Φαίνεσαι πιο όμορφος αξύριστος…», μου είπε…
Κοίταξα για μια στιγμή προς τα κάτω… Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να είχε δει από την μπλούζα μου ήταν η καρδούλα με τα δυο γελαστά πρόσωπα και το όνομα του μωρού μου… Κίνησα την κάμερα έτσι ώστε να μπορέσει να δει ολόκληρη την μπλούζα και στη συνέχεια την κατέβασα ζουμάροντας στο καβάλο του παντελονιού μου…
«Όμορφος… ναι… Θα ήθελα να ακουμπήσω τα χείλια μου πάνω σου…», μου είπε…
«Πάνω… που;», ρώτησα…
«Πάνω στο στήθος σου…», μου είπε…
Σήκωσα την μπλούζα μου και του παρουσίασα το στήθος μου… Μου περιέγραψε μια φανταστική κίνηση της γλώσσας του στο στήθος και γύρω από τις ρόγες μου… Σήκωσα περισσότερο την μπλούζα μου και ακούμπησα την άκρη της κάτω από το πηγούνι μου… ώστε να την στηρίξω… Έσυρα τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις τρίχες του στήθους μου… Διασκέδασε στη θέα να τρίβω πρώτα τη μια ρόγα κι έπειτα την άλλη…
«Γαμώτο, Άλεξ… πρέπει να σε γαμήσω…», μου είπε…
Κίνησα τα χέρια μου χαμηλότερα… έχωσα το ένα από αυτά μέσα στο παντελόνι μου… και όταν το έβγαλα του αποκάλυψα πόσο υγρός ήταν ήδη ο πούτσος μου… Έσταζε σπέρμα…
«Χύνω τόσο εύκολα… Να, κοίτα…», του είπα…
«Δείξε μου…», μου ζήτησε…
Άπλωσα το χέρι στην κάμερα… την τοποθέτησα στο τραπέζι, στο κέντρο, ανάμεσα στα πόδια μου και ακούμπησα προς τα πίσω ελπίζοντας η γωνία της λήψης να ήταν αυτή που έπρεπε… η σωστή… Προσάρμοσα την εικόνα, δίνοντας περισσότερο φως με το ένα χέρι μιας και το άλλο ήταν απασχολημένο… Άνοιξα το φερμουάρ του παντελονιού μου και πέταξα έξω τον πούτσο μου… Ξεκίνησα να κινώ τον πούτσο μου μέσα κι έξω από την χούφτα μου… Τα δάχτυλά μου γλιστρούσαν στην υγρασία…
«Μπορείς να δεις πόσο υγρός είμαι; Μπορείς;», τον ρώτησα… η φωνή μου ήταν βραχνή…
«Γαμώτο! Ναι! Χύσε για μένα… Τώρα!
Και έχυσα… μια φορά…
«Σούπερ! Τι ορμή! Μπορώ να το ξαναδώ;», μου είπε…
Καμιά φορά οι άντρες είναι τόσο ανόητοι… Πιστεύουν πως όλα είναι ένα ματς ποδοσφαίρου όπου οι καλές φάσεις πρέπει να επαναλαμβάνονται για να τις βλέπουν ξανά και ξανά… Αυτήν ακριβώς την ανοησία τους λατρεύω… Δεν θέλω να του χαλάσω το χατίρι… Προσπαθώ να αποβάλλω το υπόλοιπο του σπέρματος που έχει μείνει μέσα μου μιας και πιστεύω πως η πρώτη φορά που έχυσα δεν ήταν το αποκορύφωμα… Δεν έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό… μπορώ κι άλλο… μπορώ περισσότερο…
Και έχυσα ξανά… δεύτερη φορά…
«Ιησού Χριστέ! Έχυσες πάλι! Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό…»
Κίνησα το χέρι μου με ξέφρενο ρυθμό πάνω στον πούτσο μου… Οι κραυγές θαυμασμού του… τα λόγια του που κατέληγαν ξανά σε κραυγές μ’ έκαναν να αισθάνομαι σαν ηθοποιός που μόλις παρέλαβα ένα βραβείο Όσκαρ… οι κραυγές του ακούγονταν στα αυτιά μου ως επευφημία…
Και έχυσα ξανά… τρίτη φορά…
Το σπέρμα μου εκσφενδονίστηκε σχηματίζοντας ένα τόξο και πιτσίλισε την κάμερα… Την καθάρισα πρόχειρα με το δάχτυλό μου… Τον άκουσα να ξεσπά σε συνεχόμενους αναστεναγμούς… Μετακινώντας την κάμερα, του έδειξα το ύφασμα της καρέκλας που είχε ποτιστεί από το σπέρμα… Μου είπε πόσο του άρεσε… Κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή είδα τον πούτσο μου τεράστιο, σαν γιαπωνέζικο τέρας, και γέλασα… Δεν ήθελε με τίποτα να τελειώσουμε την συνομιλία μας… Δεν μπορούσα να παραμείνω περισσότερο… δεν ήθελα κιόλας…
«… μια άλλη φορά…», του είπα και έκλεισα την κάμερα που είχε θολώσει από το σπέρμα…