… ξέρω πως παρακολουθεί κάθε μου κίνηση… βλέπει τη φωτογραφία που ανεβάζω στο σημερινό μου κείμενο χωρίς να ζητήσω την άδειά του…
«Τι μου είπες;», με ρωτάει…
«Τι σου είπα;», του απαντώ με ερώτηση…
Χαμογελάει… Παίρνει την κάμερα στα χέρια του… Σηκώνεται από το κρεβάτι… Κάθεται ξανά στην καρέκλα απέναντί μου…
«Δείξε μου τι θα έκανες αν ήσουν τώρα on-line…», μου ζητάει…
Σκέφτομαι για μια στιγμή…
«Είσαι σίγουρος;…», τον ρωτώ…
«Θέλω να δω τι έδειχνες κάποτε στους άλλους…», μου λέει…
«Δεν ξέρω αν θα σου αρέσει το θέαμα… Βλέπεις… ντρέπεσαι κι εύκολα…», του λέω πειράζοντάς τον…
«Αν κάτι με ενοχλήσει, θα σε σταματήσω… Θέλω να δω πως έπαιζες με την κάμερα όταν ήσουν μόνος σου…», μου λέει…
«Εντάξει…», του λέω…
Ανασηκώνω το κορμί μου… κάθομαι αναπαυτικά πάνω στο κρεβάτι… του λέω να γυρίσει την κάμερα για να με βλέπει καλύτερα και να μπορώ να βλέπω κι εγώ την εικόνα μου στην οθόνη του υπολογιστή… Η πρώτη εικόνα που εμφανίστηκε ήταν η εικόνα του πούτσου μου…
«Δεν θέλεις να με βλέπεις ολόκληρο και ζουμάρεις στον πούτσο μου;», τον ρωτάω…
«Οι περισσότεροι δείχνουν τον πούτσο τους και όχι το πρόσωπό τους… γι’ αυτό…», μου απαντάει…
«Εγώ δείχνω και πρόσωπο…», του λέω και χαμογελώ…
«Ψωνάρα…», μου λέει χαμογελώντας κι αυτός με τη σειρά του…
«… αυτό το κάνουν κάτι τύποι σαν εσένα που έχουν τεράστιο πούτσο…», του λέω…
«Ζηλεύεις;…», με ρωτάει…
«Καυχησιάρη…», τον κοροϊδεύω…
Εστιάζει πάνω στο χέρι μου και τον τρόπο που το κυλώ αργά πάνω στον πούτσο μου… Ξεκινώ να τραβώ μαλακία… αργά… τραβώντας προς τα πίσω το πετσάκι του πούτσου μου και αποκαλύπτοντας τη πρησμένη βάλανό μου…
Ακουμπάει το κεφάλι του στη καρέκλα και αναστενάζει…
Αναστενάζω πιο δυνατά… Τον αφήνω να ακούσει τις βαθιές μου ανάσες… Η παλάμη μου χάιδευε στοργικά το κεφάλι του πούτσου μου κρύβοντάς το και στη συνέχεια γλιστρούσε κατά μήκος του πούτσου μου…
Ξαφνικά το μωρό μου σηκώνεται… γονατίζει μπροστά μου… Ήμουν σίγουρος πως θα έσκυβε προς το μέρος μου και θα μου έπαιρνε πίπα… μα σταμάτησε… Με πλησίασε απλά γιατί ήθελε να απολαύσει την μαλακία… την επίδειξη…
«Κουβέντιαζες ταυτόχρονα όταν τραβούσες μαλακία;», με ρωτάει…
«Όχι… είναι πάρα πολύ δύσκολο για μένα να δακτυλογραφώ με το ένα χέρι… Εκτός από την περίοδο που είχα μικρόφωνο… Αλλά και πάλι δεν μπορώ να κάνω παράλληλα δυο πράγματα… Μόνο αν μου το ζητούσαν…», του απαντώ…
Το χέρι μου είχε περικυκλώσει για τα καλά τον πούτσο μου και αργά κινούνταν πάνω-κάτω… πάνω-κάτω… πάνω-κάτω…
«Μμμμ… πρέπει να περνούσαν πολύ καλά αυτοί που σε παρακολουθούσαν…», μου λέει…
«Σημασία είχε ότι περνούσα καλά εγώ…», του απαντώ χαμογελώντας και συνεχίζοντας να τραβώ μαλακία τον πούτσο μου…
«Είναι κι αυτό μια άποψη…», μου λέει χαμογελώντας…
Το χέρι μου περιπλανιέται πάνω στον ευαίσθητο πούτσο μου, ενώ το δάχτυλο του άλλου μου χεριού τρίβεται πάνω στην είσοδο της κωλοτρυπίδας μου… ήταν αρκετά στενή και υγρή και όσο βύθιζα το δάχτυλό μου μέσα τόσο πιο υγρή γινόταν…
«Προσποιήσου ότι δεν είμαι εδώ… Κάνε το παιχνίδι σου…», μου λέει…
Παρατηρεί το πολυάσχολο χέρι μου… Χαμογελάει και κρύβει το βλέμμα του πίσω από την κάμερα… Συνεχίζω να τραβώ μαλακία πιο γρήγορα… πιο δυνατά… Τα δάχτυλά μου σφίγγουν τον πούτσο μου με δύναμη κάνοντάς τον να φανεί πιο τεράστιος και πιο χοντρός από κάθε φορά… Το κεφάλι του, μάλιστα, έδειχνε μεγάλο σαν μαγικό μανιτάρι… Βλέποντάς με να τραβάω μαλακία μέσα στην οθόνη του υπολογιστή, καταλαβαίνω για πιο λόγο κάνει θραύση η συνήθεια του να παρακολουθεί ένας άντρας έναν άλλο όταν μαλακίζεται ανεξαρτήτως του αν είναι πούστης ή όχι…
Ζουμάροντας στον πούτσο μου, είμαι σίγουρος πως θέλει να τον αγγίξει… θέλει να πάρει τον πούτσο μου στο στόμα του ή καλύτερα μέσα στην κωλοτρυπίδα του… Το θέαμα τον καύλωνε… τον σκότωνε…
Αυτός ήταν ο σκοπός μου και μάλλον τον πέτυχα…