Όταν δεν ξέρεις τι να πεις

Κάθισε κοντά μου, τόσο κοντά που σπάνια μπορεί να πλησιάσει κάποιος έναν άγνωστο, έναν που τον βλέπει για πρώτη φορά… δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αυτό, μα εγώ συχνά, σχεδόν καθημερινά τοποθετώ φανταστικές διαχωριστικές γραμμές που με κάνουν σκανδαλωδώς αντικοινωνικό. Παρακολουθώ χωρίς την παρέα του μωρού μου μια από τις εκατοντάδες ταινίες που προβάλλονται στις «Νύχτες Πρεμιέρας». Τα μάτια του είναι πρησμένα από τα δάκρυα που κυλάνε στα μάγουλά του. Τα δάκρυα του… η καλύτερη κριτική που θα μπορούσε να πει κανείς για την ταινία. Ήρθα να δω το «ShortBus» για ηδονοβλεπτικούς καθαρά σκοπούς και για μια γρήγορη μαλακία κατά την διάρκεια της προβολής (αν είναι δυνατό) ή αργότερα στην τουαλέτα. Όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί της ταινίας συμμετέχουν σε προκλητικές ερωτικές σκηνές και όταν εκσπερματώνουν μπροστά μου αισθάνομαι ότι με παρακινούν κι εμένα να χύσω πάνω στο εσώρουχό μου. Στο τέλος της ταινίας δακρύζω και παρατηρώ τον διπλανό μου να κλαίει, να κλαίει τόσο πολύ σαν μικρό παιδί που ξέχασε να πάρει η μητέρα το μεσημέρι από τον παιδικό σταθμό. Τον κοιτώ και μέσα από το βλέμμα του διαβάζω τις σκέψεις του. Όταν έκλαιγα στις ταινίες η μητέρα μου με μάλωνε και με υπενθύμιζε ότι όλα όσα βλέπω δεν πρέπει να με στενοχωρούν μιας και όλα γίνονται στα ψέματα. Αυτό προσπαθώ να κάνω τώρα κι εγώ… «Μην κλαίς…», του λέω… «… είναι μόνο μια ταινία…». Κανονικά αυτός που θα έπρεπε να κλαίει είμαι εγώ… κατά την διάρκεια της ταινίας… σε πολλές σκηνές ένιωσα λίγο σαν πρωταγωνιστής… σαν το σενάριο να το είχε κλέψει κάποιος παρατηρώντας εμένα όταν σπούδαζα στο Εδιμβούργο… ατελείωτα γαμήσια χωρίς ευτυχία… χωρίς αγάπη… χωρίς αξιοπρέπεια… Αισθάνθηκα ότι γνωρίζω αρκετούς από τους ήρωες… ότι τους ξέρω στ’ αλήθεια, ότι είναι υπαρκτοί χαρακτήρες, ότι έχουμε μοιραστεί μαζί… μια αναπνοή. Μόνο μια διαφορά υπάρχει… μια σημαντική διαφορά… αυτές οι εποχές για μένα έχουν πια περάσει… ανήκουν στο παρελθόν, στην περίοδο της ζωής μου πριν την έλευση του μωρού μου στη ζωή μου. Μια διαφορά… μια ομοιότητα… την διαφορά την ανέφερα… η ομοιότητα; Η ομοιότητα είναι πως και οι ήρωες της ταινίας και εγώ έχουμε χάσει την αθωότητά μας… μπορεί να κέρδισα την ευτυχία και την αγάπη, μα την αθωότητα δεν θα μπορέσω να την επανακτήσω ποτέ… ποτέ…

«Μην κλαίς», επαναλαμβάνω… «Κοίταξέ με, σου το λέω εγώ, ο πιο βρώμικος, ο πιο διαστρεμμένος άνθρωπος στην Αθήνα», του λέω και με κοιτάει. Με κοιτάει έντονα με τα δακρυσμένα του μάτια… με καρφώνει με το βλέμμα του… Θέλω να του πω κι άλλα λόγια, η ταινία έχει τελειώσει και καθόμαστε ακόμα στις αναπαυτικές καρέκλες… σκέψεις στροβιλίζουν στο μυαλό μου… έχω άλλη μια ευκαιρία να δώσω μαθήματα ζωής σε έναν νεώτερο μου, σε ένα νεαρό που δεν ξέρει ακόμα την σεξουαλική του ταυτότητα… ψέματα… την ξέρει την ταυτότητα του, αλλά δεν έχει το θάρρος να την αποδεχθεί. Περπατάμε στην Σταδίου και μιλάμε… μου εξομολογείται… μου λέει το έναν και μοναδικό του φόβο… φοβάται ότι κάποια μέρα θα γεράσει και δεν θα έχει καταφέρει μέχρι τότε να κάνει έρωτα με έναν άνδρα… δεν θα έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει τις φαντασιώσεις του, δεν θα έχει καταφέρει να κάνει όλα αυτά που ξέρει πολύ καλά ότι τον καυλώνουν. Δεν μπορώ να τον καταλάβω… Είναι ξεκάθαρο ότι του αρέσουν τα αγόρια, ότι γουστάρει να γαμήσει κάποιος την κωλοτρυπίδα του, ότι γουστάρει να κάνει αμέτρητες πίπες σε γνωστούς και αγνώστους. Δεν μπορώ να τον καταλάβω… Τι είναι αυτό που τον εμποδίζει να το κάνει; «Η κατακραυγή…», μου εξηγεί. Διστάζει να εκφραστεί για να μη γίνει αντικείμενο σχολιασμού… τον λυπάμαι… τον λυπάμαι πραγματικά γιατί έτσι όπως σκέφτεται βάζει σοβαρή υποψηφιότητα να τον αγνοήσει η αγάπη. Δεν θα μάθει ποτέ να αγαπάει… να αγαπιέται… Αισθήματα δεδομένα για πολλούς δεν θα τα αισθανθεί ποτέ. Κάποτε θα ξεπεράσει τις φοβίες του, θα μεγαλώσει, θα αναζητήσει συντρόφους για ευκαιριακό ή σταθερό σεξ, μα χωρίς αγάπη θα είναι σαν να κάνει έρωτα ως επαγγελματίας. Θα κάνει σεξ και θα το βλέπει σαν επάγγελμα. «Σταμάτα να σκέφτεσαι με αυτόν τον τρόπο…», του λέω. «Κάνε έρωτα με την πρώτη ευκαιρία που θα σου παρουσιαστεί και δες το σαν ένα παιχνίδι. Κάνε έρωτα και γέλασε με την ψυχή σου σαν να παρακολουθείς κλασικές ελληνικές κωμωδίες…», συνεχίζω. Τον κοιτώ… Είναι όμορφος, πραγματικά όμορφος… δεν είναι τα πράσινα μάτια και το δυναμικό πηγούνι… υπάρχει μια εσωτερική ομορφιά που τον κάνει να φαίνεται τόσο ωραίος που δεν μπορώ να τον συγκρίνω με κάποιον. Καθόμαστε στα παγκάκια της Κλαυθμώνος, μου ζητάει να του πω κι άλλα, θέλει να ανανεώσει τον χρόνο ομιλίας μαζί μου… αλλά δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω τίποτα άλλο να πω… περιμένω να μου μιλήσει, να μου πει τι αισθάνεται αληθινά, να μου πει τι τον καυλώνει… περιμένω να μου μιλήσει διαφορετικά είμαι έτοιμος να επιπλήξω όσο πιο σκληρά μπορώ οποιονδήποτε περαστικό περνάει και κοιτάει περίεργα δυο άνδρες που κάθονται κολλητά σε ένα παγκάκι και μιλάνε. Αισθάνομαι τα χέρια μου δεμένα, για πρώτη και μοναδική φορά στην ζωή μου εύχομαι να μην είχα γλώσσα… ψάχνω για μια δικαιολογία που θα με κρατήσει βουτηγμένο στην σιωπή. Τα λόγια του με πονάνε, ξυπνούν αναμνήσεις και φόβους… ίδιους φόβους που είχα κι εγώ στην ηλικία του. Είναι εκπληκτικό το πόσο μοιάζουν οι ζωές των ομοφυλόφιλων… ακούω τις σκέψεις του και ταυτόχρονα παρατηρώ τα παχιά χείλια του… βάζω τα πόδια μου πάνω στο παγκάκι, ανάβω ένα τσιγάρο του προσφέρω ένα για να ανάψει κι αυτός, βάζω το αριστερό μου χέρι γύρω από την μέση του σαν να μου ανήκει δικαιωματικά, μοιρολογούμε και οι δυο για την απώλεια της αθωότητας μας. Μέσα στην παραφροσύνη μας, βγάζω από την κωλότσεπη το iPod μου, του προσφέρω ένα ακουστικό ώστε να ακούσουμε μουσικές και του μιλάω για το μωρό μου… για την αγάπη μου… για το πόσο τον αγαπώ ανεξάρτητα από τις πολλές φορές που μαλώνουμε χωρίς ιδιαίτερο και σοβαρό λόγο. Με ακούει χωρίς να μου μιλάει… ούτε μια λέξη δεν βγάζει από το στόμα του… πιστεύω πως μ’ έχει ερωτευτεί… έτσι πιστεύω. Κλείνω τα μάτια μου, αισθάνομαι το κεφάλι του να ακουμπάει στον ώμο μου… «Αυτό είναι αγάπη…», του εξηγώ… «… αργά ή γρήγορα θα βρεις έναν άνθρωπο που θα τον εμπιστεύεσαι με κλειστά τα μάτια και θα σου προσφέρει τον ουρανό με τα αστέρια για να σε ικανοποιήσει», λέω… του το λέω γιατί το γνωρίζω, το έχω περάσει κι εγώ αυτό το στάδιο, το έχουν περάσει εκατοντάδες χιλιάδες ομοφυλόφιλοι τόσα και τόσα χρόνια. Είναι στιγμές που οι λέξεις είναι λίγες, μα οι συγκινήσεις άφθονες. Τα πόδια μου χορεύουν στον ρυθμό της μουσικής… ποτέ δεν κάνω κατήχηση σε κάποιον αν δεν ζητήσω κάτι σε αντάλλαγμα… και αυτό που κυρίως ζητώ είναι σεξ… σεξ… σεξ. «Παραδίδω μαθήματα εν οίκω…», του λέω χαμογελώντας… και διορθώνω… «… παρέδιδα… κάποτε. Τώρα έχω μια πολύ καλή σχέση με ένα νόστιμο αγόρι… που δεν θέλω να πληγώσω ξανά»… Τον συνοδεύω μέχρι το Σύνταγμα, μέχρι την στάση των ταξί… μπαίνει στο πρώτο σταθμευμένο, μπροστά από το περίπτερο… τον χαιρετώ… του φωνάζω: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΕΙΣ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΣΟΥ. Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΤΙΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ». Περπατώ προς το σπίτι μόνος, παρέα με τα ακουστικά μου.

Φίλησέ με στο σκοτάδι

Sailors sail
cowboys ride
lovers love when the get the chance
take it slow
turn down the light
soft and low
let the shadows dance
baby dont hold back

kiss me in the dark
roll me through the night
hold me like you’ll never let me go
hit me with your heart
tell the more to lie
let your skin talk to my soul
kiss me in the dark

lets strip away everything
tonight theres nothing getting in our way
the ties are bides wheres and whys
take em off and leave them all outside
lock it all outside

kiss me in the dark
roll me through the night
hold me like you’ll never let me go
hit me with your heart
tell the more to lie
let your skin talk to my soul
kiss me in the dark

without a single a word
baby we can say so much
re-real everything with just one touch
kiss me in the dark
roll me through the night
hold me like you’ll never let me go
hit me with your heart
tell the more to lie
let your skin talk to my soul
kiss me in the dark
kiss me in the dark
yeahhhh

Randy Rogers Band – Kiss Me In The Dark

Αυτός

Τον ρίχνω με δύναμη πάνω στο κρεβάτι… γρατσουνίζω με τη γλώσσα μου το στήθος του… το δέρμα του γίνεται κόκκινο από τις ρουφηξιές… κάθομαι πάνω του κρατώντας τα χέρια του παγιδευμένα. Κοιταζόμαστε στα μάτια, όλη η κοινή μας ζωή περνάει σαν ταινία από μπροστά μου… τα ραντεβού μας, τα γαμήσια μας, η αγάπη μας… οι καυγάδες μας… όχι… τους καυγάδες τους έχω ξεχάσει, τους έχω ξεγράψει… δεν έχουμε καυγαδίσει ποτέ με το μωρό μου… δεν υπήρξαν ποτέ καυγάδες μεταξύ μας. Φιλώ με πάθος τα υγρά του χείλια και του λέω πως πρέπει επιτέλους να δώσει ένα τέλος σε αυτή την γαμημένη τιμωρία που μ’ έχει υποβάλλει απέχοντας από το σεξ. «Σ’ αγαπώ…», του λέω… «…ως άνθρωπο, ως φίλο, ως εραστή, ως γαμιά. Σ’ αγαπώ… και κάθε ελάττωμά σου το θεωρώ προτέρημα. Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ πάντα … είσαι ο μόνος που μ’ αγαπάς τόσο πολύ… ο μόνος που ανέχεται όλες αυτές τις μαλακίες μου… όλα αυτά που σε πληγώνουν. Κοίταξέ με… το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου, τα δάκρυά μου, το σπέρμα μου… όλα… όλα αυτά είναι δικά σου, σου ανήκουν… τα χύνω μόνο για σένα… γιατί… είσαι ΑΥΤΟΣ που τόσα χρόνια ήθελα… ΑΥΤΟΣ που ήθελα πάντα για εραστή…».
Κατά την διάρκεια του ασυνάρτητου μονολόγου μου απαλλάσσω το κορμί του από τα ρούχα… το ένα κουμπί μετά το άλλο… τον αφήνω γυμνό. Τα χέρια μου ξεκινούν περιοδείες σαν υποψήφιοι δήμαρχοι στις γειτονιές της Αθήνας… περιοδείες στα συνήθη μέρη του σώματός του που γνωρίζω πολύ καλά πόσο αρέσκονται στο άγγιγμά μου. Η γλώσσα μου καθαρίζει κάθε εκατοστό του κορμιού του, διώχνει μακριά κάθε πίκρα, κάθε πόνο που του προκάλεσα. Αιχμάλωτος της αγάπης μου, σκλάβος… Με απέραντο σεβασμό γι’ αυτόν τον άντρα… για το μωρό μου… υπόσχομαι ότι θα είναι ο τελευταίος μου εραστής, ο μόνος μου έρωτας. Ανάμεσα στα φιλιά, στα γλειψίματα, στα δαγκώματα, πλησιάζω στο αυτί του και από τα βάθη της καρδιάς μου του λέω:
«Σ’ ευχαριστώ που μ’ αγαπάς… που μ’ αγαπάς και με σέβεσαι. Είναι πράξη αληθινής αγάπης να σε «γαμάω» με τις πράξεις μου και να μένεις μαζί μου… ακόμα. Λυπάμαι, μωρό μου, λυπάμαι… είμαι τόσο θλιβερός… λυπάμαι που χαραμίζεις την αγάπη σου για κάποιον… για μένα… που δεν έχω μάθει ν’ αγαπώ αληθινά…» Κλείνω τα μάτια μου και συνεχίζω: «… σε βλέπω συνέχεια… ακόμη και με τα μάτια κλειστά βλέπω την εικόνα σου… είσαι το είδος του υπέροχου ανθρώπου που κάθε άνδρας θα ήθελε να βλέπει στα όνειρά του… κι εγώ… ο αχάριστος… είμαι ο εκλεκτός… ο αποκλειστικός εραστής σου… και δεν το εκτιμώ… ούτε στις πιο τρελές φαντασιώσεις μου δεν θα μπορούσα να σκεφτώ ότι θα ήσουν ο άντρας της ζωής μου. Είμαι δικός σου…».

Λατρεύω

Λατρεύω το στόμα σου
Λατρεύω το γενναιόδωρο χαμόγελο που μου προσφέρεις όταν σου λέω σ’ αγαπώ
Λατρεύω τον τρόπο που σφίγγεις τα χείλια σου, όταν σκέφτεσαι… όταν συγκεντρώνεσαι σε κάτι που σου αρέσει… όταν χύνεις
Λατρεύω τον τρόπο που τρίζουν τα δόντια σου και κοκκινίζουν τα μάτια σου όταν θυμώνεις μαζί μου
Λατρεύω που δέχεσαι τα φιλιά που σου στέλνω από μακριά… που χαμογελάς… που απλώνεις τα χέρια σου για να τα πιάσεις στον αέρα

Λατρεύω την γλώσσα σου… τον τρόπο που στροβιλίζεται στο στόμα μου εκφράζοντας όλο το πάθος που νιώθεις για μένα…
Λατρεύω την αίσθησή της πάνω στον πούτσο μου… τον τρόπο που τον ελέγχεις
Λατρεύω τον διακριτικό τρόπο που κολλάς πάνω μου όταν είμαστε ανάμεσα σε κόσμο και ξέρεις ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να χώσω την γλώσσα μου στο αυτί σου Αγαπώ πώς αισθάνεται στο cunt μου, ο τρόπος που με ελέγχει.

Λατρεύω τα χείλια σου…
Όταν χαμογελάς, τέλεια μαργαριτάρια αποκαλύπτονται… διαμορφώνουν τα υπέροχα λόγια που μου λες… είναι τόσο εκφραστικά όταν φιλάς… είναι τόσο εκφραστικά όταν μου παίρνεις πίπα… είναι τόσο εκφραστικά ακόμα και όταν δεν μιλάς.

Λατρεύω την γλώσσα σου
Η απαλή αφή της με καυλώνει
Χώνεται περίτεχνα ακόμα και στην σχισμή της ουρήθρας μου
Γαργαλάει με πάθος τον παλλόμενο από ηδονή πούτσο μου

Λυσιστράτη

Εντάξει, είναι η πρώτη και τελευταία φορά που υπακούω τις εντολές του διευθυντή μου και θα πάω στις εφτά και μισή το πρωί στην δουλειά για να πείσω δυο πολύ καλούς πελάτες μας από την επαρχία να συνεχίσουν την συνεργασία τους μαζί μας. Υπάκουσα μόνο και μόνο επειδή έχω καλή διάθεση… έχω καλή διάθεση γιατί το μωρό μου, το γλυκύτατο μωρό μου, αποφάσισε να με συγχωρέσει για την απιστία μου. Ξυπνώ νωρίς, πολύ νωρίς μιας και χθες το βράδυ κοιμήθηκα από τις έντεκα το βράδυ… κουρασμένος και τιμωρημένος με αποχή από το σεξ για εξήντα πέντε ώρες… απόφαση της μητέρας! Σηκώνομαι αθόρυβα για να μην ξυπνήσω το μωρό μου, ντύνομαι μέσα στο σκοτάδι μιας και δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Πάντα όταν θέλω να είμαι ακριβής στα ραντεβού μου, δεν ξέρω το συμβαίνει… αργώ… αργώ σαν να το κάνω επίτηδες. Ξεκινώ με τις καλύτερες προϋποθέσεις ώστε να φτάσω έγκαιρα και όλα πηγαίνουν στραβά με αποτέλεσμα να φτάνω σχεδόν πάντα τελευταίος και καθυστερημένος. Τρέχω προς την πλατεία Συντάγματος για να πάρω το μετρό, καθώς τρέχω παρατηρώ πως από την βιασύνη μου έχω φορέσει μια μπλε και μια μαύρη κάλτσα…. Ξαφνικά αισθάνομαι πολύ… πολύ ηλίθιος… μα πως καταφέρνω να καθυστερώ πάντα… προλαβαίνω στο τσακ το μετρό και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχω μια δολοφονική στύση… όταν λέω δολοφονική εννοώ ότι είμαι σε θέση ακόμα και διαμάντια να σπάσω με τον πούτσο μου. Πρέπει να το εξετάσω αυτό το πράγμα… όταν μπαίνω στο μετρό καυλώνω για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο. Κάθομαι σε μια από τις πολλές άδειες θέσεις… ανοίγω τη τσάντα του φορητού για να βγάλω το iPod και ανακαλύπτω στη πρώτη θέση ένα εσώρουχο του μωρού μου. Μα πως βρέθηκε το εσώρουχο του μωρού μου στην τσάντα μου; Κατά λάθος… σίγουρα… ή μήπως το έβαλε το μωρό μου για να έχω κάτι δικό του στην δουλειά; Όπως και αν έχει… καυλώνω περισσότερο αγγίζοντας το εσώρουχο του μωρού μου… είναι μια καλή αφορμή να κυκλοφορώ από γραφείο σε γραφείο στη δουλειά με τον πούτσο μου σκληρό μέχρι να σχολάσω. Σηκώνομαι για να κατέβω στην Ακρόπολη, βγάζω το μπουφάν μου και το κρατώ μπροστά μαζί με την τσάντα για να κρύβω την στύση μου… ωραία… την έκρυψα… μα τώρα πως θα περπατήσω; Γαμώτο, δεν θα γλυτώσω το βλέμματα των συναδέρφων μου που έτσι κι αλλιώς με κοιτούν παράξενα. Κάθομαι βιαστικά στην καρέκλα μου, ανοίγω τον υπολογιστή, μετρώ πόσες ώρες απομένουν μέχρι να περάσουν οι εξήντα πέντε ώρες της τιμωρίας. Οι πελάτες δεν έχουν έρθει ακόμα… πηγαίνω στο λουτρό και τραβάω μια καλή μαλακία εκσφενδονίζοντας το σπέρμα μου στο κάθισμα της τουαλέτας. Επιστρέφω στο γραφείο μου… κοιτώ τις φωτογραφίες του μωρού μου… τις φωτογραφίες που έχω αποθηκευμένες στον υπολογιστή… μέσα σε είκοσι λεπτά η ενοχλητικά γαμημένη στύση επιστρέφει δριμύτερη. Κόλαση! Θυμήθηκα τον καιρό που ήμουν δεκαοκτώ ετών… που καύλωνα και έχυνα με το παραμικρό. Υποδέχομαι τους πελάτες με έναν πούτσο που τον αισθάνομαι να μου τρυπάει το σλιπ και το παντελόνι… δεν σηκώνομαι ούτε για να τους πάρω χειραψία… Μιλάμε για την δουλειά και στο μυαλό μου επεξεργάζομαι ιδέες για το πώς θα καταφέρω να ανακουφιστώ από την έντονη στύση. Αν δεν υπήρχε η τιμωρία στην μέση θα αφηνόμουν στα χέρια του μωρού μου ή καλύτερα στο στόμα του. Μάλιστα, βάζω και στοίχημα ότι μέσα σε τρία… άντε το πολύ σε πέντε λεπτά, θα είχα χύσει και ευτυχισμένος θα κούρνιαζα στην αγκαλιά του μωρού μου. Πόσες ώρες απομένουν ακόμα; Πόσες;… Πόσες; Δηλαδή αν επιστρέψω το απόγευμα στο σπίτι και πιάσω το μωρό μου από τις ατημέλητες μπούκλες του καρφώνοντας την κωλοτρυπίδα του με τον πούτσο μου… τι θα κάνει; Δεν θα συγκινηθεί από την σκληρότητα του πούτσου μου; Αχ, ρε μάνα… τι μου κάνεις με τις ιδέες σου… Στα καλά του καθουμένου να θέλεις να υποδυθείς την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη αδιαφορώντας για τις ορμές που ταλαιπωρούν το δύστυχο σπλάχνο σου; Επιστρέφω το απόγευμα στο σπίτι, ξαπλώνω δίπλα στο μωρό μου, ακουμπώ το κορμί μου πάνω στο κορμί του, προσπαθώ να μπερδέψω το γόνατό μου με τα γόνατά του, αισθάνομαι σαν να έχω εγκαύματα σε όλο μου το σώμα… πόσο άκαρδο είναι το μωρό μου που δεν κάνει καμία κίνηση για να με φροντίσει; Τρίβομαι σαν αδέσποτος σκύλος πάνω του, μου λέει να σταματήσω και εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή όλο το σπέρμα που παρασκεύασαν οργισμένα τα αρχίδια μου κατά την διάρκεια της πρωινής εργασίας μετά την εκσπερμάτιση στο λουτρό του γραφείου μουσκεύει το εσώρουχό μου… ο πούτσος μου εκρήγνυται… Ορκίζομαι, πότε δεν έχω χύσει τόσο πολύ στη ζωή μου… ποτέ… Τρέχω βιαστικά προς το μπάνιο, κατεβάζω το σλιπάκι μου, παχύ λευκό σπέρμα αναβλύζει ακόμα από τον πούτσο μου… χύνω επανειλημμένα… πάλι… και πάλι… και πάλι… και πάλι… όπως εκείνο το Σάββατο μετά την ορκωμοσία μου ως φαντάρος. Βγαίνω από το μπάνιο γυμνός… κατευθύνομαι προς το καθιστικό, ανοίγω την τσάντα του υπολογιστή, βγάζω το εσώρουχο του μωρού μου και το φοράω… Θα μπορούσα να είχα πάει στο δωμάτιο και να φορέσω ένα από τα δικά μου, αλλά αυτό που θέλω είναι να φορέσω το μαύρο εσώρουχο του μωρού μου, να το λερώσω με τα υπολείμματα του σπέρματός μου και αύριο το πρωί… πριν φύγω… να το αφήσω κάτω από το μαξιλάρι του λερωμένο με τους λεκέδες από τα χύσια μου. Αυτό ακριβώς κάνω… Φοράω το εσώρουχο του μωρού μου, σκουπίζω καλά το κεφάλι του πούτσου μου πάνω στο μαύρο ύφασμα… είναι η πρώτη φορά που χύνω τόσο πολύ και θέλω να κρατήσω έστω και λίγες σταγόνες σπέρματος για ενθύμιο… λίγες σταγόνες ως δώρο για το μονάκριβο μωρό μου.

Κοιτάζοντάς τον…

Επιστρέφω σαν τον βρεγμένο γάτο… μπαίνω αθόρυβα στο σπίτι… είναι ξαπλωμένος στον καναπέ του σαλονιού… ομορφότερος από ποτέ… φοράει ένα παλιό δικό μου t-shirt και ένα ξεβαμμένο τζιν παντελόνι. Μου αρέσει να τον κοιτώ χωρίς να το ξέρει. Ο τρόπος που είναι ξαπλωμένος στον καναπέ, με τα πόδια του να ταλαντεύονται πέρα-δώθε, σαν να είναι μικρό παιδί με κάνουν να χαμογελάω τρυφερά… τι όμορφη εικόνα! Μακάρι να ήξερα τι σκέφτεται αυτή τη στιγμή… το μόνο που κάνει είναι να παρακολουθεί μια ταινία στην τηλεόραση. Τον κοιτώ σαν να είναι ο ομορφότερος πίνακας ζωγραφικής, το ωραιότερο έργο τέχνης. Το δέρμα του προσώπου του άψογο, μέσα από τα ρούχα του διαγράφεται το υπέροχο κορμί του. Κοιτώ το στήθος του, τον θώρακά του που ανεβοκατεβαίνει ακολουθώντας τον ρυθμό της αναπνοής του… αναπνέει αργά… σταθερά… Δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ αυτή τη τόσο συναρπαστική κίνηση του θώρακά του. Είμαι έτοιμος να τον πλησιάσω… να τον πλησιάσω και με ένα άγγιγμά μου ν’ αλλάξω τους ρυθμούς της αναπνοής του… να δυναμώσω τους κτύπους της καρδιάς του… δεν το κάνω… Στέκομαι πίσω του, προσπαθώντας να μην αποσπάσω την προσοχή του… μου είναι αρκετό που βρίσκομαι δίπλα του… μου είναι αρκετό… τώρα. Τεντώνει το χέρι του και παίρνει από το τραπεζάκι το ποτήρι με το νερό. Το βλέμμα του δεν ξεκολλάει από την οθόνη της τηλεόρασης… είναι φανατικός των ταινιών δράσης έστω κι αυτών της τρίτης διαλογής. Καταπίνει αργά-αργά το νερό… γουλιά-γουλιά σαν να θέλει να δοκιμάσει κάθε πιθανή γεύση του… το «Μήλο του Αδάμ» μετακινείται σε κάθε γουλιά… οι φλέβες εκτίθενται στον λαιμό του… θέλω να μεταμορφωθώ σε Δράκουλα και να ρουφήξω όλο το αίμα που κυλάει μέσα τους… να τον δαγκώσω… να τον υπενθυμίσω πόσο πολύ τον αγαπώ… τόσο πολύ που ούτε μια φυγή της προκοπής δεν μπορώ να κάνω. Πίνει όλο το νερό… ικανοποιημένος αφήνει δυο-τρεις σταγόνες να πέσουν στο τραπεζάκι… ικανοποιημένος γιατί δεν είμαι εκεί για να του κάνω παρατήρηση που καταστρέφει το ξύλο του τραπεζιού με το νερό που αφήνει επίτηδες να πέσει. Είναι η δύναμη της συνήθειας που δεν μου επιτρέπει να μην του κάνω παρατήρηση: «Πρόσεχε…», του λέω… γυρίζει το κεφάλι του και με κοιτάει… νιώθω πως με κοιτάει με τόση απαξίωση… σαν να είμαι αντιπρόσωπος ασφαλιστικής εταιρείας. Προσποιούμαι, από εγωισμό, πως ενδιαφέρομαι περισσότερο για την τύχη της επιφάνειας του τραπεζιού παρά γι’ αυτόν… δεν θέλω να του δείξω πως δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό που να μην τον σκέφτηκα. Σηκώνεται από το καναπέ και περπατά προς το μέρος μου… Σκέφτομαι πως ίσως με πλησιάζει για να με χαστουκίσει… ανοίγω το μπουφάν μου και αποκαλύπτω το μήνυμα στο t-shirt που φορώ: «Take me, I’m yours». Μια μπούκλα σκεπάζει το αριστερό του μάτι και χαμογελάει… χαμογελώ κι εγώ… είναι το μόνο που μπορώ να κάνω…

«Πάλι με κοιτούσες…;», με ρωτάει

Τινάζω το κεφάλι μου αρνητικά σαν θυμωμένο παιδί και απλώνω τα χέρια μου για να τον αγκαλιάσω. Θέλω να πέσει στην αγκαλιά μου… αυτό θέλω… κλείνω τα μάτια μου για να μην βλέπω… για να μην δείξω αιφνιδιασμένος από πιθανό χαστούκι… κλείνω τα μάτια, έχοντας μια ελπίδα… μια εμπιστοσύνη πως θα χωθεί στην αγκαλιά μου.

Θέλω να πιστεύω πως έχει μιλήσει ήδη με την μητέρα μου… θέλω να πιστεύω πως τον έχει πείσει για την επιθυμία μου να συμμορφωθώ. Με τα τέλεια χείλια του φιλάει τα κλειστά μάτια μου…

«Μου αρέσει ο τρόπος που με κοιτάς…», μου λέει… ψιθυρίζει στο αυτί μου.

Τέλεια… σκέφτομαι από μέσα μου… δεν ξέρω τι έχει συμβεί, μα… δεν θα σταματήσω ποτέ να τον κοιτώ… να τον κοιτώ με λατρεία.

Πριν την αναχώρηση

Πληκτρολογώ ένα-ένα τα γράμματα στο πληκτρολόγιο του κινητού τηλεφώνου… γράφω λέξεις, μηνύματα που τα διαβάζω και μετανιώνω… τα διαβάζω και διαπιστώνω πως ενώ θέλω τόσο πολύ να με συγχωρέσει το μωρό μου, δεν μπορώ να βρω δυνατές λέξεις για να του εκφράσω την επιθυμία μου αυτή. Κάθομαι στην αίθουσα αναμονής, ανάμεσα σε ξένους καπνίζοντας το τελευταίο τσιγάρο λίγο πριν τον έλεγχο των αποσκευών. Αισθάνομαι γυμνός… αισθάνομαι εκατοντάδες ζευγάρια ματιών να με καρφώνουν, να με τιμωρούν επειδή φέρθηκα τόσο ανόητα και επιπόλαια στο μωρό μου. Θέλω να φωνάζω… να φωνάξω δυνατά… να πω σε όλους πως όπως ο όμορφος και γενναίος πρίγκιπας φίλησε την Χιονάτη και την έφερε πίσω στη ζωή, με τον ίδιο τρόπο θα με σώσει και το μωρό μου, ο αγαπημένος μου κάποια μέρα… κάποτε.

Αγάπησέ με ξανά μωρό μου, επειδή σ’ έχω αγαπήσει τόσο πολύ… τόσο όσο κανένας άνθρωπος δεν θα μπορέσει να σ’ αγαπήσει ποτέ όσο σκληρά κι αν προσπαθήσει. Φρόντισέ με, για πάντα, επειδή φοβάμαι τόσο πολύ την μοναξιά… το ξέρεις.
Χόρεψέ μαζί μου, επειδή στο αρέσει, αλλά δεν θέλεις να το παραδεχθείς.
Κράτησέ με, επειδή είσαι ο πιο σημαντικότερος άνθρωπος για μένα στον κόσμο… κράτησέ με και εκμεταλλεύσου την αδυναμία που σου έχω.

Όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν κάποτε… είναι το φωτεινό του χαμόγελο που μου το θυμίζει αυτό… είναι το φωτεινό του χαμόγελο στην φωτογραφία που έχω πάντα μαζί μου. Το βλέμμα του… το βλέμμα του ομορφότερου Έλληνα. Αν τα πράγματα είχαν πάρει άλλη τροπή και αντί για εμένα θα έφευγε το μωρό μου, θα έπεφτα στα πόδια του, θα του τα κρατούσα σφικτά για να μη κάνει ούτε ένα βήμα… για να μην απομακρυνθεί από κοντά μου… μα αν έφευγε… θα τον αγαπούσα πάντα… για μια ζωή… με την ίδια ένταση. Αντιθέτως, πιστεύω πως το μωρό μου τώρα που φεύγω είναι ικανό να προσποιηθεί ότι δεν με αγάπησε ποτέ. Τον κοίταξα για τελευταία φορά, βγήκε στο μπαλκόνι για να με δει να φεύγω… αισθάνθηκα ότι με κοιτούσε και ρουφούσε σταγόνα-σταγόνα την ψυχή μου.

Κάθομαι δίπλα στον Ίαν, είναι η τελευταία ημέρα των διακοπών του στην Ελλάδα. Τον έχω ζαλίσει μιλώντας συνέχεια για το μωρό μου, γίνομαι το χαρακτηριστικό δείγμα του Έλληνα που ανοίγει κουβέντα με τον οποιονδήποτε και του εξομολογείται τα πάντα. Του δείχνω την φωτογραφία του μωρού μου και με πληγώνει περισσότερο με τα λόγια του: «Πως μπόρεσες να απιστήσεις σε τόση ομορφιά; Πως πήρες το θάρρος να απομακρυνθείς από κοντά του; Πόσοι άγγελοι πρέπει να μεταμορφωθούν σε διαβόλους για να μπορέσουν να σε ανεχθούν;

Τον αφήνω μόνο του… φεύγω… απομακρύνομαι… πηγαίνω στις τουαλέτες να κατουρήσω… στέκομαι μπροστά στους ουρητήρες χωρίς να κάνω τίποτα… μου φαίνεται τόσο δύσκολο που συνεχίζω να υπάρχω χωρίς το μωρό μου, ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό η σκέψη αυτή… αντιθέτως… πίστευα πως πάντοτε θα είμαι μαζί του. Μόνο αυτό σκεφτόμουν…

Ένας χτύπος στο πλακάκι της τουαλέτας με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ένας τυπάκος με ανακατωμένα μαλλιά στέκεται δίπλα μου… «Μπορώ να έχω τον αριθμό σου;», μου ζητά… η ένταση της φωνής του μου θυμίζει το μωρό μου… κάπως διαφορετική… αλλά μου τον θυμίζει… «… επιτέλους σε συναντώ…», μου λέει… τα μάτια του καρφώνουν τον πούτσο μου που κρέμεται έξω από το παντελόνι μου… η καρδιά μου λειώνει… ανακατεύεται με το αίμα που ρέει στις φλέβες μου.

Μου προσφέρει ένα τσιγάρο, την φωτιά του, ακούω όμορφα λόγια, λόγια που είχα καιρό να ακούσω… κρέμομαι από τα χείλια του, γλιστρώ μέσα του… «Γύρισέ πίσω στο μωρό σου και κάνε με να χύνω κάθε βράδυ με αυτά που γράφεις…», με συμβουλεύει. Τον κοιτώ με δάκρυα στα μάτια… πως μπορεί τόση ομορφιά να συνυπάρχει με μια καθαρή, τίμια καρδιά; Του εξηγώ ότι αν έλεγα περισσότερα ψέματα, παρά αλήθειες… δεν θα ζούσα όλα αυτά που ζω. Του εξηγώ ότι είπα απλά στο μωρό μου, στον εραστή μου, την αλήθεια… όλα όσα έκανα… «Θα μπορούσες όμως να μην τα έκανες…», μου λέει και μου χαρίζει ένα χαμόγελο, το πρώτο χαμόγελο που δέχομαι σήμερα… «Ναι, θα μπορούσα…», παραδέχομαι…

«Μείνε…», μου λέει

«Φεύγω…», απαντώ

«Θα σε ακολουθήσω…», λέει

Πετάμε και οι δυο για Ιταλία; … Μπολόνια;

Κάστρα στην άμμο

Σε όλη την απόσταση μέχρι το αεροδρόμιο βρέχει… βρέχει και οι σταγόνες κυλούν στα τζάμια σαν δάκρυα… σε σκέφτομαι… είναι σαν να βλέπω τα δικά σου δάκρυα. Πάντοτε όταν είναι να τελειώσει κάτι το μυαλό μου επιστρέφει στην αρχή. Είναι μια συνήθεια που την έχω κλέψει από όλες τις κλασικές ρομαντικές ταινίες του παγκόσμιου και ελληνικού κινηματογράφου. Η βροχή μου θυμίζει την πρώτη φορά που σε είδα και το βρεγμένο σου μπλουζάκι κολλούσε στο κορμί σου. Η βροχή μου θυμίζει τα κάστρα που έχτιζα στην άμμο και τα έβλεπα, λυπημένος, να διαλύονται. Η μητέρα μου, μου είπε πως όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να ωριμάσω ποτέ. Πάντοτε θα χτίζω κάστρα αγάπης στην άμμο και θα τα καταστρέφω μόνος μου μεταμορφωμένος σε κύμα. Της έδωσα το νούμερο του τηλεφώνου σου για να μιλήσετε, είναι η μόνη που με ξέρει καλά, η μόνη που βρίσκει πάντα κάτι για να με δικαιολογήσει , η μόνη που εμπιστεύομαι τελικά στις δύσκολες και ευχάριστες στιγμές της ζωής μου. Θέλω να είσαι ευγενικός μαζί της, να την ακούσεις σαν να είναι η δική σου μητέρα… κράτησε όσα θέλεις από αυτά που θα σου πει… πρόσεξε… θέλω να καταλάβεις… η μητέρα μου κατάφερε μέχρι την τελευταία στιγμή να πείσει τον πατέρα μου πως δεν έχει δυο κόρες, αλλά μόνο μία… κατάφερε να τον πείσει πως πρέπει να είναι περήφανος για μένα, τόσο περήφανος όσο είναι και για τον αδερφό μου… κατάλαβες; Ελπίζω…

Φεύγω…έφυγα και ο ήχος της βροχής δεν μου επέτρεψε ν’ ακούσω τι μου είπες. Έπεσα μέσα σε κάθε λακκούβα που συνάντησα στον δρόμο μου, οι σταγόνες τις βροχής τσιμπούσαν τα μάγουλά μου σαν να ήταν κεντριά μελισσών. Δεν θα μπορούσα να διαλέξω καταλληλότερη στιγμή για να φύγω… βροχή… πάλι βροχή… ξανά η βροχή θα μου θυμίζει εσένα… Μακάρι να γινόσουν βροχή και να με καθάριζες από όλα τ’ άσχημα που σου έχω κάνει… μωρό μου… όμως… το πρόβλημα είναι ότι όσα δάκρυα κι αν ρίξει ο ουρανός σήμερα δεν θα είναι αρκετά για να καταλάβεις πόσο έχω μετανιώσει που σε πληγώνω συνέχεια… δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο μου λείπεις.

Ερωτευμένος

Σε χρειάζομαι… μωρό μου… σε χρειάζομαι… Πρέπει να ψιθυρίσω στο αυτί σου τα πιο σκοτεινά μυστικά μου και να με πείσεις ότι μπορώ να βελτιωθώ, ότι μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Πρέπει να ξαπλώσω στο κρεβάτι μαζί σου… σάρκα με σάρκα, έτσι όπως η κοινή μας μοίρα μας προστάζει. Σε θέλω… σε χρειάζομαι… θέλω να γλύψεις τα δάκρυα που κυλούν στο πρόσωπό μου… θέλω να μου πεις ξανά το πόσο σου αρέσει να τυλίγω στα δάχτυλά μου τις μπούκλες σου όταν βλέπουμε μαζί τηλεόραση. Θέλω να θάψεις την δικαιολογημένη οργή σου στον πόνο μου. Θέλω να δραπετεύσω από το κλουβί που μ’ έχεις κλείσει, περιμένω απεγνωσμένα την τιμωρία σου… ερωτευμένος ακόμα… στέκομαι μπροστά σου, φοβισμένος… σκάψε με τα νύχια σου την πλάτη μου, σου επιτρέπω να γελάς καθώς το δέρμα μου θα σκίζεται και αίμα θα αναβλύζει.
Στο μυαλό μου οι τύψεις χορεύουν βασανιστικά. Παίζουν μαζί μου, με χλευάζουν… αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα… αισθάνομαι ότι το τέλος πλησιάζει. Θέλω να στο εκμυστηρευτώ αυτό πριν φύγω ή φύγεις μακριά. Προσπαθώ ν’ αγγίξω τα χείλια σου με τα χείλια μου, να καώ από την εσωτερική σου φλόγα. Θα φύγω μωρό μου… θα φύγω… θέλω να γίνω μια ανάμνηση… το σκοτεινότερο πλάσμα που έχεις συναντήσει ποτέ… ο διάβολος που αναστάτωσε την ζωή σου… ο απελπισμένος που κατάφερες να τον αναγεννήσεις. Κράτησέ μου το χέρι για τελευταία φορά… στα όνειρά μου θα βλέπω για πάντα αυτή τη σκηνή… αυτή τη νύχτα… ανακούφισε τον πόνο μου με το άγγιγμά σου… τύλιξέ με στα φτερά σου, άγγελέ μου… συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου, φέρε με ξανά κοντά σου. Είσαι ο πιο πολύτιμος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, σημαντικότερος από την θρησκεία, τις πεποιθήσεις μου… είσαι η ελπίδα μου για το αύριο… η μοίρα μου. Δώσε μου να πιω έστω και μια σταγόνα από την αθωότητα σου… μια μόνο σταγόνα ώστε να εξαγνιστώ. Ξέρω πως δεν είμαι άξιος για να την καταπιώ, ξέρω πως θα κάψει τον λαιμό μου, αλλά… σε ικετεύω… Σ’ αγαπώ, μωρό μου, σ’ αγαπώ και δεν θα σταματήσω να σ’ αγαπώ μέχρι να πεθάνω. Θα φύγω μωρό μου, μα θα παγιδεύσω την εικόνα σου στο μυαλό μου, θα σε κουβαλώ μέρα-νύχτα μαζί μου… σήμερα, αύριο, πάντα. Θα σε κρατήσω παγιδευμένο μέχρι να δεχθείς την συγνώμη μου… Ερωτευμένος μαζί σου… ζητώ την αγάπη σου… δεν θέλω να σου υπενθυμίσω όλους τους λόγους που πρέπει να είμαστε μαζί. Δεν θέλω…

Σε παρακαλώ, συγχώρησέ με…

It still feels like

our first night together.

Feels like the first kiss

It’s getting better baby.

No one can better this

Still holding on

You’re still the one.

First time our eyes met

Same feeling I get

Only feels much stronger

I wanna love you longer

Do you still turn the fire on?

So if you’re feeling lonely, don’t

You’re the only one I’ll ever want

I only want to make it good

So if I love you a little more than I should …

Please forgive me,

I know not what I do.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

Don’t deny me,

this pain I’m going through.

Please forgive me,

if I need you like I do

Please believe me,

every word I say is true.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

Still feels like our best times are together

Feels like the first touch

Still getting closer baby

Can’t get closer enough

Still holding on

You’re still number one

I remember the smell of your skin

I remember everything

I remember all the moves

I remember you yeah

I remember the nights, you know I still do

So if you’re feeling lonely, don’t

You’re the only one I’ll ever want

I only want to make it good

So if I love you a little more than I should …

Please forgive me,

I know not what I do.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

Don’t deny me,

this pain I’m going through.

Please forgive me,

if I need you like I do

Please believe me,

every word I say is true.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

The one thing I’m sure of

Is the way we make love

The one thing I depend on

Is for us to stay strong

With every word and every breath I’m praying

That’s why I’m saying

Please forgive me,

I know not what I do.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

Don’t deny me,

this pain I’m going through.

Please forgive me,

if I need you like I do

Please believe me,

every word I say is true.

Please forgive me,

I can’t stop loving you.

Please Forgive Me – Bryan Adams

Κάθαρση

Παίρνω ταξί και φεύγω… κοιτώ το ρολόι γεμάτος ενοχές. Πόσες ώρες λείπω; Γατί το μωρό μου δεν μου έκανε ούτε μια αναπάντητη κλήση; Του τηλεφωνώ. Ακούω την φωνή του μπερδεμένη με ήχους μουσικής… λάτιν μουσικής. «Σε πέντε λεπτά, θα είμαι σπίτι…», υπόσχομαι… Φτάνω μετά από ένα τέταρτο. Με υποδέχεται στην πόρτα… κοιταζόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, χαμογελάμε… χαϊδεύει το πηγούνι μου… χαϊδεύω το μάγουλό του… Αυτό είναι όλο… το βλέμμα μου πέφτει στο καθιστικό… «Έχεις παρέα;», τον ρωτώ… Ρητορική ερώτηση… Φυσικά και έχει παρέα… νευριάζω προς στιγμή… λείπω όλη μέρα γα δουλειές και δεν χάνει ευκαιρία να καλεί φίλους του στο σπίτι… νευριάζω… μετά σκέφτομαι πως κι εγώ έχω λερωμένη την φωλιά μου… μπαίνω στο καθιστικό και χαιρετώ τον γείτονα και φίλο του μωρού μου… κουνιέται στους ήχους της μουσικής… salsa… techno… το δωμάτιο γεμάτο καπνούς… σηκώνει τα χέρια του και με καλεί να χορέψω μαζί του… σιγά μην χορέψω… κάθομαι στον καναπέ και τον κοιτώ να χορεύει με το μωρό μου… ζηλεύω… ζηλεύω τρομερά… είναι τόσο ταιριαστοί… προφασίζομαι ότι έχω πονοκέφαλο και φεύγω. Πηγαίνω στο μπάνιο, γδύνομαι, στέκομαι κάτω από το ντους, ανοίγω το νερό… κάθαρση… θέλω να τραβήξω μαλακία έχοντας στο μυαλό μου το γαμήσι με τον ηθοποιό, θέλω να χύσω ξανά… αφήνω προς το παρόν το νερό να τρέξει άφθονο πάνω μου… κλείνω τα μάτια μου… κάθαρση…απόλαυση… πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο… ανοίγω τα μάτια αντικρίζω το μωρό μου με τον φίλο του να στέκονται μπροστά μου με την κάμερα, γελάνε… χαμογελώ… πέφτω πάνω στο μωρό μου… απαιτητικά και γρήγορα… το στριμώχνω πίσω από την πόρτα, τον πιάνω δυνατά από τον λαιμό, τραβώ δυνατά τον γιακά του πουκάμισού του, αρπάζω την αγκράφα της ζώνης του. Θέλω απελπισμένα να τον φιλήσω, με δύναμη τον φιλώ και τον γλύφω ταυτόχρονα. Η ανάσα του μυρίζει μπύρα… μπύρα και σπέρμα…και η δική μου τσιγάρο. Ξεχνιέμαι… γρήγορα συγκεντρώνομαι… «Γαμήθηκες;», τον ρωτώ… σκέφτομαι την απάντηση του… θέλω να μου πει ένα όχι… «Ναι…», ομολογεί… Βρίσκεται μπροστά μου, πιέζω με το κορμί μου το κορμί του στην πόρτα ενώ ο φίλος του μας κοιτάει μέσα από την κάμερα… «Κι εσύ… γαμήθηκες κι εσύ…», με ρωτάει… «Ναι…», του λέω και συνεχίζω… «Γαμήθηκα με τον…» και τα μάτια του μωρού μου γουρλώνουν, βγάζουν φωτιές και μετά… βλέπω αστεράκια από ένα δυνατό χτύπημα στο πρόσωπο… «Είσαι ο μεγαλύτερος πούστης που έχω γνωρίσει… Γαμήθηκες με τον … που ήθελα να γαμήσω κι εγώ;» Προσπαθώ να συνέλθω, η μύτη μου στάζει αίμα… Κοιταζόμαστε… το μωρό μου είναι τόσο αγριεμένο που καυλώνω… μου αρέσει έτσι το μωρό μου… άγριος… πρέπει να τον κάνω να αγριεύει πιο συχνά… Κάνω να τον πλησιάσω και δέχομαι ένα δυνατό χτύπημα στα αρχίδια… πέφτω κάτω σφαδάζοντας από τον πόνο.
Σηκώνομαι μετά από δέκα λεπτά περίπου, σκουπίζομαι… βγαίνω από το μπάνιο, ο φίλος του μωρού μου έχει φύγει, το μωρό μου είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι μπρούμυτα… Τον πλησιάζω, προσπαθώ να δικαιολογηθώ, πάντα όταν προσπαθώ να δικαιολογηθώ λέω βλακείες… «Ένα γαμήσι ήταν μόνο, μωρό μου…», του λέω… «Αυτό ήταν…». Γυρνάει και με κοιτάει… «Γιατί με κάνεις να πιστεύω ότι για σένα όλα είναι μόνο ένα γαμήσι;», μου λέει… με πληγώνει… θα προτιμούσα να με σκοτώσει στο ξύλο, παρά να με χτυπάει με τις λέξεις. «Μου είχες υποσχεθεί πως θα σταματούσες να γαμιόσουν με άλλους… αρκεί να έμενα μαζί σου… θυμάσαι;», συνεχίζει και έχει δίκιο… απόλυτο δίκιο… του το αναγνωρίζω… αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, δεν μπορώ να διορθώσω κάτι που έχει ήδη συμβεί… Ξαπλώνω δίπλα του, ακουμπώντας το χέρι μου στις μπούκλες του, θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια… τα μάτια του κόκκινα από το κλάμα, του τα φιλώ στοργικά… Τον παίρνω στην αγκαλιά μου… «Συγχώρησέ με, μωρό μου… δεν θα επαναληφθεί…», του λέω και για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνομαι την ανάγκη να τηρήσω την υπόσχεσή μου. Το χέρι μου κυλάει προς τον πούτσο του μωρού μου, εκπλήσσομαι από το γεγονός ότι αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή βρίσκεται σε στύση. «Δεν μου είπες τι έκανες εσύ…», τον ρωτώ, θυμάμαι που μου ομολόγησε ότι γαμήθηκε κι αυτός… «Γαμήθηκες με το φιλαράκι σου;», συνεχίζω την ερώτησή μου… «Ναι…», μου απαντά… «… μου ζήτησε να τον γαμήσω…»… «… μου το ζήτησε και τον γάμησα…»
«Δείξε μου… δείξε μου πως τον γάμησες…», του ζητώ και έτσι όπως είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα, σηκώνομαι και στέκομαι στα τέσσερα… «Δείξε μου…», του ζητώ. Ακούω το σύρσιμο του κορμιού του στο κρεβάτι, τον ήχο της ζώνης του ενώ ξεκουμπώνεται… παίρνω θέση, στηρίζομαι καλά στο κρεβάτι, γυρίζω το κεφάλι για να τον δω, το βλέμμα μου καρφώνεται στον τεράστιο πούτσο του… μου χαϊδεύει τον κώλο, διαχωρίζει βιαστικά τα κωλομέρια μου και βυθίζει με δύναμη τον πούτσο του μέσα μου. Γρήγορα… σκληρά… εκδικητικά ο πούτσος του βυθίζεται στην κωλοτρυπίδα μου… Η ανάσα μου βαριά, λαχανιάζω, προσπαθώ να τον παρακολουθώ μέσα από τον καθρέφτη της ντουλάπας. Με γαμάει σκληρά, το χαμόγελό του άγριο, τα μάτια του πετούν φλόγες… γυρίζω το κεφάλι μου για να τον προσέξω καλύτερα, να τον εξετάσω πίσω από τους ώμους μου, θέλω να ξέρει τι σκέφτομαι… σκέφτομαι: «Με γαμάει… ναι, με γαμάει… με γαμάει όσο όμορφα, τόσο υπέροχα… ναι, δεν σταματά, δεν σταματά να με γαμάει… θέλω πάντα να με γαμάει… πάντα… να με γαμάει συνέχεια, πάντα, συνέχεια… είμαι δικός του για να με γαμάει»
Με γαμάει τόσο δυνατά που δεν μπορώ να στηριχτώ πάνω στο κρεβάτι και γλιστρώ… Δεν μπορώ να στηριχτώ γιατί ταυτόχρονα τραβώ μαλακία τον πούτσο μου, στηρίζομαι μόνο στα πόδια μου… Τα αρχίδια του πιέζονται πάνω μου… με οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στο να χύσω βιαστικά… χύνω στο μαξιλάρι, θέλω να το δαγκώσω και να γλύψω τα χύσια μου… θέλω να το φάω… Τι λέω; Τι σκέφτομαι; Τι ήχους βγάζω από το στόμα μου;
Πρώτη φορά με γαμάει το μωρό μου με τόση μανία, χαίρομαι που άφησα την κάμερα ανοιχτή γιατί τέτοια γαμήσια πρέπει να μένουν ως ντοκουμέντα. Πιέζει την λεκάνη του πάνω μου ώστε να βυθίζει τον πούτσο του μέσα μου… βαθιά… βαθιά… δαγκώνει τους ώμους μου… γρήγορα… βαθιά… γρήγορα… βαθιά… περιμένω πως και πως το πολύτιμο φορτίο του να χυθεί μέσα μου… να γεμίζει την κωλοτρυπίδα μου με τα χύσια του, να την γεμίσει μέχρι επάνω, να ξεχειλίσουν τα χύσια του στα μπούτια μου… στο στρώμα. Περιμένω πως και πώς να τελειώσει μέσα μου.
Τώρα ο ρυθμός του είναι πιο αργός, πιο χαλαρός… αισθάνομαι το ευαίσθητο πρησμένο κεφάλι του πούτσου του να πιέζει τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου… και μετά… σαν λάβα κυλούν τα χύσια του μέσα μου, σαν ζεματιστό νερό που καίει το σώμα μου εσωτερικά… χύνει μέσα μου, χύνει στην πλάτη μου… τα χύσια του κυλούν στα πλευρά μου… γυρίζω ανάσκελα, τινάζει τον πούτσο του στο πρόσωπό μου… η δυσπιστία έχει φύγει από τα μάτια του. Είμαι δικός του, πάλι. Ακόμα.

Ηθοποιός

Καταπίνω την τελευταία σταγόνα του κοκτέιλ. Μέσα από το ποτήρι παρατηρώ το βλέμμα του. «Είσαι έτοιμος για άλλο ένα ποτηράκι;», με ρωτάει, στέκεται από πάνω μου, αρνούμαι, ήπια αρκετά για να γιορτάσω την επιτυχία του διευθυντή μου… μια επιτυχία που στηρίχτηκε στην δική μου δουλειά. Δεν πειράζει… Αρκεί να πάει καλά το φετινό πρόγραμμα του καναλιού. Θέλω να φύγω. Με ακολουθεί. Δύο πιτσιρίκες του ζητούν αυτόγραφο. Τις προσπερνάει. Σκοντάφτω στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν την έξοδο. Με βοηθάει να σταθεροποιηθώ… «Ουπς…», λέω και του χαμογελώ… «Θέλεις να πάμε στο σπίτι μου; Είσαι χάλια για να οδηγήσεις…», μου λέει, μου προτείνει… «Χα! Φυσικά!»… δέχομαι, με βοηθά να περπατήσω φυσιολογικά, μπαίνουμε στο αυτοκίνητό του… πηγαίνουμε στο σπίτι του. Γλυφάδα.

Καθόμαστε στη σιωπή, κοιτάζω τον τρόπο που φιλτράρεται το νερό της πισίνας, με ρωτάει πως μου φάνηκαν τα τρέιλερ από τα σήριαλ της φετινής σεζόν. Μια από τα ίδια ήθελα να του πω, αλλά δεν το λέω, στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι να πω… του ζητώ να μου φέρει άλλο ένα κοκτέιλ… από το ίδιο που έπινα και πριν στο πάρτι της παρουσίασης του προγράμματος. Χαμογελάει… δεν ξέρει να φτιάχνει κοκτέιλ, μου προτείνει αν θέλω να πιω βότκα. Βότκα; Βότκα… Πηγαίνει μέσα για να μου φέρει. Κοιτώ ολόγυρά μου, τα βλέπω όλα θολά… δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι είμαι μεθυσμένος ή αν πρέπει να καθαρίσω τους φακούς επαφής… Μάλλον το δεύτερο πρέπει να συμβαίνει… σηκώνομαι, πηγαίνω κι εγώ μέσα… τον ακολουθώ… μπαίνω στην κουζίνα, ο ένας τοίχος είναι καλυμμένος από οθόνες τηλεόρασης… δεν τον βλέπω πουθενά… γυρίζω προς τα πίσω… στέκεται μπροστά από το μπαρ… κοιταζόμαστε…

«Συγγνώμη…», μου λέει

«Για ποιο λόγο;», τον ρωτώ

«Γι’ αυτό που είμαι έτοιμος να κάνω…», απαντά

Χαμογελώ, βγάζω ένα τσιγάρο από το πακέτο, το ανάβω κοιτάζοντάς τον συνέχεια στα μάτια, κρύβομαι πίσω από τον καπνό.

«Ναι; Και τι είναι αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις;», ρωτώ φυσώντας τον καπνό προς το ταβάνι.

«Θέλω να κάνουμε έρωτα…», λέει

«Δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα…», απαντώ, βάζω το χέρι στην τσέπη μου… ο πούτσος μου κοιμάται ζαλισμένος κι αυτός από το κοκτέιλ.

«Το ξέρω…», λέει και βγάζει το πουκάμισό του

«Δεν είναι καθόλου καλή ιδέα…», συνεχίζω να υποστηρίζω εγώ, περιεργάζομαι καλύτερη την πρότασή του… κατά βάθος θα ήθελα ένα γρήγορο γαμήσι με έναν άνθρωπο που αποτελεί μια από τις ερωτικές φαντασιώσεις του μωρού μου.

«Το ξέρω…», επαναλαμβάνει και πετάει προς το μέρος μου τα παπούτσια του.

Μου λέει το όνομά του… το επίθετό του… για να πω την αλήθεια τον γνώριζα με το όνομα του ήρωα που υποδύεται στο σήριαλ. Είναι διάσημος… με προειδοποιεί πως αυτό που θα συμβεί θέλει να μείνει μεταξύ μας και κατεβάζει με προσοχή το παντελόνι του…

«Εννοείται…», του λέω και τον παρακολουθώ να ξεκουμπώνει τα κουμπιά του εσώρουχού του και να το βγάζει… Βαδίζει προς το μέρος μου

«Κοίταξε… πραγματικά κι εγώ δεν θα ήθελα να κάνουμε κάτι», μου λέει και ο πούτσος του κινείται πέρα-δώθε ενώ περπατά.

«Σωστός!», λέω χαρίζοντάς του ένα χαμόγελο.

Σιωπή… κοιταζόμαστε

Ξυπνάει μέσα μου ο φανταστικός ήρωας καθημερινής απογευματινής σειράς… ο ήρωας που πάντα ήθελα να είμαι…

«Δεν θα επιτρέψω να συμβεί τίποτα μεταξύ μας…», λέω περιμένοντας την αρμόδια επιτροπή να με προτείνει για Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου.

«Δεν με ενδιαφέρει… Θα προχωρήσω», μου λέει… Διάολε, αυτός με ξεπερνάει σε υποκριτική δεινότητα…

«Δεν θα σε αφήσω…», λέω

«Θα με αφήσεις…»

«Όχι…»

«Ναι»

«Θα σε σταματήσω… το εννοώ… πραγματικά δεν θα σε αφήσω», συνεχίζω… μου αρέσει αυτός ο ρόλος.

«Ωραία… Προσπάθησε να με σταματήσεις…», μου λέει… πλησιάζει… με αιφνιδιάζει… οι ατάκες μου… που είναι οι γαμημένες οι ατάκες μου;

«Κοίτα… έχω έναν σοβαρό δεσμό και δεν θέλω να τον απατήσω… Εντάξει;», λέω

«Δεσμό;… Δεν νομίζω πως θα έχει αντίρρηση αν σε γλείψω λιγάκι…», μου λέει… με κοιτάζει προσεκτικά από την κορυφή μέχρι τα νύχια… «… Θα έχει;», με ρωτάει…

Δεν προλαβαίνω να απαντήσω… πέφτει με όλη του την δύναμη πάνω μου, το τσιγάρο πέφτει από τα χέρια μου, βρίσκομαι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα με την πλάτη στον τοίχο… χτυπώ το κεφάλι μου από την γωνία του απορροφητήρα. Καρφώνει τα χέρια του στα πλευρά μου με ταχύτητα… με αφοπλίζει… αισθάνομαι ότι αγκαλιάζω μια αρκούδα. Τρίβει τα αξύριστα μάγουλά του πάνω στα δικά μου… τον κοιτώ, με κοιτάει, δεν έχει κανείς μας διάθεση για χαμόγελα… απελευθερώνει τα χέρια μου και προσπαθεί να με ρίξει κάτω στο πάτωμα βάζοντας όλη του την δύναμη για να λυγίζει τα γόνατά μου… αντιστέκομαι… δεν θα τον αφήσω να νικήσει τόσο εύκολα… τον αιφνιδιάζω χουφτώνοντας τα αρχίδια του, τυλίγεται στα δυο από τον πόνο, σκοντάφτει πάνω στο πόδι μου παρασύροντας κι εμένα στο πάτωμα. Προσπαθώ να σηκωθώ… προσπαθεί να σηκωθεί… σηκώνομαι… σηκώνεται… του βάζω τρικλοποδιά… πέφτει ανάσκελα, κάθομαι πάνω στο στομάχι του… η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, το ίδιο και η δική του, οι ανάσες μας βαριές… κάνω μια προσπάθεια να σηκωθώ και να φύγω… με κρατάει από το πόδι… χάνω την ισορροπία μου, βρίσκομαι ξανά κάτω με τα μούτρα κολλημένα στο πάτωμα κι αυτόν καθισμένο στην πλάτη μου… προσπαθεί να μου βγάλει το παντελόνι… αντιστέκομαι… τον χτυπώ με τα χέρια… γρήγορα χτυπήματα… επιτίθεμαι σαν τον κάβουρα… μάταια… τα πόδια μου μπερδεύονται με το μποξεράκι μου… αντεπιτίθεμαι… ξαφνικά… βρίσκομαι καβάλα πάνω στο στήθος του… τον πιέζω με όλη μου την δύναμη… δεν μπορεί να κινηθεί… χαμογελώ με ικανοποίηση… το μποξεράκι τυλίγεται στα γόνατά μου… ο πούτσος μου έξω… ακουμπάει πάνω στο στήθος του… αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιάς του. Ο πούτσος μου σκληρός… σκληρός όσο ποτέ… ποτέ δεν τον έχω δει τόσο σκληρό… τόσο μεγάλο… είναι ο πούτσος που πάντοτε θα ήθελα να έχω… θα τον εκμεταλλευτώ… ίσως να είναι η τελευταία φορά που έχω τέτοια στύση.

Τα βλέμματά μας συναντιούνται… καρφώνω με τα χέρια μου τους καρπούς του στο πάτωμα. Οι ρόλοι αντιστρέφονται… έτσι συμβαίνει πάντα… Ψαχουλεύω το κορμί του… ο πούτσος του χοντρός, ανασηκώνω τα αρχίδια του, προσπαθώ να βρω την κωλοτρυπίδα του… «Σε παρακαλώ…», μου λέει… «… μη μου κάνεις σημάδια… αύριο έχω γύρισμα…»

«Πολύ αργά…», του λέω… βυθίζω τον πούτσο μου στην πιο στενή κωλοτρυπίδα που έχω γαμήσει ποτέ ρουφώντας τον με όλη μου την δύναμη στον λαιμό. Αισθάνομαι έντονα την διείσδυση του πούτσου μου μέσα του… προσπαθώ να κλέψω εικόνες του καθώς βυθίζεται… είμαι αποφασισμένος να τον γαμήσω άγρια, να χώσω τον πούτσο μου σε κάθε τρύπα του κορμιού του, είναι για μένα το είδος του άνδρα που όταν τον βρεις πρέπει να γαμήσεις οπωσδήποτε, οπουδήποτε… Σιγά-σιγά αρχίζει να με καθοδηγεί, να με διατάζει… χώνομαι πιο βαθιά… βαθιά… μέσα του, σαν να προσπαθεί ο πούτσος μου να βρει ένα φως στο σκοτεινό τούνελ της κωλοτρυπίδας του… Τον γαμάω κρατώντας σταυρωμένα τα χέρια του στο πάτωμα… το κορμί του τινάζεται, το κεφάλι του γέρνει προς τα πίσω… κοιτώ τις εκφράσεις στο πρόσωπό του, φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες από τις ερωτικές του σκηνές στην τηλεόραση… οι εικόνες εξασθενίζουν… επανέρχονται… οι φλέβες στην περιοχή του στομαχιού του έχουν χρώμα μπλε, στον πούτσο του έχει ένα σημάδι… καταναλώνω όλη την ενέργειά μου για ένα εντυπωσιακό φινάλε… κάνει τα πάντα να με βοηθήσει, τα ηχητικά εφέ που βγάζει από το στόμα του με καυλώνουν… τα πρόστυχα του λόγια ανεβάζουν την αυτοπεποίθησή μου στα ύψη, θέλω να χύσω, αλλά το σκέφτομαι… να χύσω μέσα του; Ή όχι; Συνεχίζει να έχει το κεφάλι του προς τα πίσω, του λέω πως θέλω να με κοιτάει… του λέω πως θέλω να ανοίξει το στόμα του για να χύσω μέσα του… παραφρονεί… μου εξηγεί πως σήμερα έκανε καθαρισμό της οδοντοστοιχίας του και δεν μπορεί να καταπιεί τίποτα… Είναι σαν να μου λέει… «ΧΥΣΕ».

Αυτό κάνω… τραβιέμαι από μέσα του, σηκώνομαι όρθιος, παίζω τον πούτσο μου για να διευκολύνω την διαδικασία της εκσπερμάτωσης και χύνω εντυπωσιακά στο πρόσωπό του. Θέλω να καταρρεύσω… σταματώ… στηρίζομαι από τα χέρια του που έχουν αρπάξει τον πούτσο μου και τον σκουπίζει από τα χύσια… Κρύβω το πρόσωπό μου στον λαιμό του… Τελειώσαμε.

Αυτή δεν είναι μία συνηθισμένη ερωτική ιστορία

Είναι καλοκαίρι, στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας του Δημήτρη. Το σπίτι είναι πολύ έξυπνα διαρρυθμισμένο, πράγμα φυσικό αφού το σχεδίασε ο πατέρας του Δημήτρη που είναι πολιτικός μηχανικός. Είναι ο κλασικός τύπος βίλας με ξύλινη επένδυση εσωτερικά και σκεπή από κεραμίδια. Τα υπνοδωμάτια είναι στον επάνω όροφο, ενώ κάτω είναι η κουζίνα και το καθιστικό. Στο καθιστικό υπάρχει στη μια πλευρά ένα μπαρ και στην άλλη ένα τζάκι, το οποίο βέβαια μέσα στο κατακαλόκαιρο είναι μόνο διακοσμητικό. Οι χώροι όλοι είναι ζεστοί και ανθρώπινοι, όπως χαρακτηριστικά συνηθίζει να λέει ο πατέρας του, ο Βαγγέλης.
Ο Κώστας ο αδερφός του, είναι φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, στη Ξεσσαλονίκη όπως λέγεται στους φοιτητικούς κύκλους. Τον περισσότερο καιρό λείπει από το σπίτι αλλά ακόμη και τα καλοκαίρια, έχει τις δικές του παρέες στις οποίες ο Δημήτρης δεν έχει καμία σχέση. Εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο η άρνηση του Κώστα να κάνει παρέα με τον αδερφό του γιατί και ο ίδιος ο Δημήτρης δεν το επιδιώκει. Βρίσκει ότι ο αδερφός του και οι φίλοι του δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να είναι συνέχεια έξω, διατυμπανίζοντας με αυτό τον τρόπο τη φοιτητική τους ελευθερία. Γενικά δεν έχει και πολλά – πολλά με τον αδερφό του, αλλά εδώ που τα λέμε δεν έχει και στενές σχέσεις με κανέναν. Ο Δημήτρης είναι αυτό που λέει η μητέρα του, η Μαρία: «παράξενο παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του». Όχι πως είναι κλινική περίπτωση αντικοινωνικού ανθρώπου, αλλά προτιμάει να παρατηρεί ανθρώπους και καταστάσεις από το να εμπλέκεται ενεργά. Όταν τον ρωτάει κανείς τη γνώμη του για κάτι, τη λέει και αμέσως εισπράττει το σχόλιο: «Δεκαεπτά ετών παιδί και έχει ώριμη σκέψη, μπράβο…».
Όλος αυτός ο μικρόκοσμος του φαίνεται βαρετός. Τώρα ειδικά που είναι καλοκαίρι και δεν έχει και τη διέξοδο του σχολείου υπάρχουν στιγμές που νιώθει ότι τον πνίγει. Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να γίνει ηθοποιός και να παίξει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης, της Αμερικής και όπου αλλού μπορέσει. Η οικογένειά του έχει την οικονομική δυνατότητα να υποστηρίξει τις σπουδές ορθοφωνίας και υποκριτικής που απαιτούνται, αλλά οι γονείς του προσπαθούν να τον πείσουν πως είναι καλύτερα να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός και να αναλάβει αργότερα το γραφείο του πατέρα του. «Έτσι θα έχεις μια στρωμένη δουλειά, όχι να γυρνάς από ‘δω και από ‘κει σαν τον τσιγγάνο, … άλλοι παρακαλάνε για μια τέτοια τύχη και εσύ θέλεις να την κλωτσήσεις…».
Αυτός ο Ιούλιος έχει τους χειρότερους καύσωνες των τελευταίων δέκα χρόνων. Σαν να μην έφτανε αυτό, θα έρθει να μείνει σπίτι τους μία οικογένεια φίλων, να περάσουν λίγες ημέρες μαζί. Όταν τα άκουσε αυτό ο Δημήτρης τρόμαξε: «Θα περάσω ένα μήνα με ανθρώπους που δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου; Δεν γίνονται αυτά. Καλύτερα να γυρίσω στην Αθήνα και να βράσω από τη ζέστη, τουλάχιστον θα έχω την ησυχία μου».
Οι γονείς της φιλικής οικογένειας, ο Άρης και η Βαρβάρα. Είναι στενοί φίλοι με τους γονείς του Δημήτρη από τον καιρό που σπούδαζαν. Ο Άρης με τον Βαγγέλη είχαν γνωριστεί στο Πολυτεχνείο, ήταν συμφοιτητές και στη συνέχεια συγκάτοικοι για πέντε χρόνια. Η στενή φιλία τους συνεχίστηκε και αφού παντρευτήκανε, μέχρι που ο Άρης και η Βαρβάρα μετακομίσανε στο Ηράκλειο λόγω μιας σπουδαίας επαγγελματικής πρότασης. Η επαφή τους συνεχίστηκε με σποραδικές επισκέψεις και από τις δύο πλευρές, αλλά τα τελευταία χρόνια ήταν κυρίως τηλεφωνική.
Παρά τις ενστάσεις του Δημήτρη, οι γονείς του επέμειναν πως τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο τραγικά.
- Ο Άρης και η Βαρβάρα έχουν ένα γιο στην ηλικία σου σχεδόν, τον Αλέξη. Θα έχεις κι εσύ μια παρέα, αφού δεν θέλεις να βγαίνεις με τον αδερφό σου, είπε η μητέρα του σε μια προσπάθεια να εξομαλύνει την κατάσταση.
- Τέλος πάντων, είπε ο Δημήτρης, αλλά θα μεταφέρω το στερεοφωνικό στο δωμάτιο μου κι εσείς θα πάρετε το φορητό κασετόφωνο. Τουλάχιστον να έχω τη μουσική που θέλω όταν ζωγραφίζω.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήρθαν οι προσκεκλημένοι.

Μετά από μια εβδομάδα η συγκατοίκηση είχε βρει τους ρυθμούς της. Ο Άρης με τη Βαρβάρα κοιμούνται στον ξενώνα και ο Αλέξης στο δωμάτιο του Κώστα, ο οποίος είχε φύγει εδώ και δυο ημέρες για να πάει διακοπές με τους φίλος του, αφού σε λιγότερο από ένα μήνα θα πάει στη Θεσσαλονίκη να διαβάσει για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου.
Έτσι είναι όλα τακτοποιημένα… ή μάλλον όλα εκτός από ένα… ο Αλέξης, από την στιγμή που πάτησε το πόδι του στο σπίτι τους κινείται συνέχεια, σχεδόν τρέχει.
- Πάει και έρχεται σα σβούρα, σκέφτηκε η μητέρα του Δημήτρη.
- Είναι σα να έχει πάρει κόκα, σκέφτηκε ο Δημήτρης
- Μου θυμίζει ένα βιβλίο που είχα διαβάσει όταν τα παιδιά ήταν μικρά, με τίτλο: «Γιατί το παιδί σας είναι υπερκινητικό», σκέφτηκε ο πατέρας του Δημήτρη.
Η πραγματικότητα βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Οι γονείς του Αλέξη, αλλά και ο ίδιος ο Αλέξης, τους εξήγησαν τι ακριβώς συμβαίνει το βράδυ που έφτασαν.
- Ο Αλέξης, είπε ο πατέρας του, πριν ένα χρόνο εμφάνισε τα πρώτα σημάδια μιας γενετικής παρέκκλισης.
- Γενετικής ανωμαλίας; Αναρωτήθηκε δυνατά η Μαρία.
- Όχι, όχι ανωμαλίας, η γενετική ανωμαλία είναι κάτι το αμετάκλητο, έχει μια κακή χροιά. Η γενετική παρέκκλιση δηλώνει κάτι που είναι διαφορετικό από αυτό που εννοούμε όταν λέμε κανονικό, δηλαδή διαφορετικό από το μέσο όρο, είπε ο Άρης.
Στους γονείς του Δημήτρη ήταν φανερή η αμηχανία, ενώ για τον ίδιο όλα αυτά παρουσίαζαν τρομερό ενδιαφέρον. Αντίθετα οι γονείς του Αλέξη φαινόντουσαν χαλαροί έως και χαρούμενοι με το ζήτημα, ενώ ο Αλέξης έκανε βόλτες μέσα στο δωμάτιο. Την κατάσταση πήρε τότε στα χέρια της η Βαρβάρα, η οποία συνέχισε τις εξηγήσεις για την αποσαφήνιση της κατάστασης.
- Ο Αλέξης παρουσίασε μια διαφορετική μεταβολική οδό στην αποικοδόμηση της γλυκόζης στον οργανισμό του. Είναι κάτι που μπορεί να παρουσιαστεί στον οποιονδήποτε, απλά είναι εξαιρετικά σπάνιο, παρουσιάζεται μία στο εκατομμύριο. Δεν είναι τίποτα το κακό. Απλά παράγει μεγαλύτερη ποσότητα γλυκογόνου από τους άλλους ανθρώπους γιατί φωτοσυνθέτει κιόλας. Έτσι αναγκάζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας να κινείται πιο έντονα για να καταναλώνει την επιπλέον ποσότητα γλυκογόνου.
- Και την νύχτα; ρώτησε έκθαμβος ο Δημήτρης.
- Μόλις πέσει ο ήλιος σταματώ να φωτοσυνθέτω και ζω φυσιολογικά, σαν εσένα, πετάχτηκε με αβέβαιο αυτοσαρκασμό ο Αλέξης, ενώ περνούσε μπροστά από το τζάκι.
- Δηλαδή, εδώ και ένα χρόνο το αγόρι ζει έτσι; … Τι είπαν οι γιατροί, δεν μπορεί να γίνει κάτι; ρώτησε ο Βαγγέλης.
- Δεν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία του, απάντησε ο Άρης. Απλά για να έχει μια φυσιολογική ζωή χωρίς αυτή την αεικινησία, έχουμε εφαρμόσει την ενδεδειγμένη θεραπευτική μέθοδο. Ο Αλέξης πριν από ένα μήνα δέχτηκε το κατάλληλο μόσχευμα και σε ένα εξάμηνο, αν όλα πάνε καλά, θα ζει όπως όλος ο κόσμος.
- Και αυτή η γάζα που έχει στο δεξί του γόνατο έχει σχέση με την μεταμόσχευση; πετάχτηκε πάλι ο Δημήτρης.
- Δημήτρη, μην είσαι τόσο αδιάκριτος, του είπε αμέσως η μητέρα του.
- Δεν είναι κακό που ρωτάει το παιδί. Στο γόνατο έγινε η μεταμόσχευση. Τώρα το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περάσει το μεταβατικό στάδιο, είπε η μητέρα του Αλέξη.
Έτσι λοιπόν, όλα είναι εντάξει. Η συμβίωση συνεχίζεται κανονικά. Πηγαίνουν όλοι μαζί βόλτες, τρώνε σε ταβέρνες τα βράδια ώστε να μπορεί να κάθεται και ο Αλέξης, πάνε για μπάνιο. Οι γονείς του Δημήτρη δείχνουν να έχουν προσαρμοστεί σ’ αυτή την καινούργια καθημερινότητα και διασκεδάζουν τις στιγμές που περνάνε με τους παλιούς φίλους τους. Ο Αλέξης, από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου συνεχίζει την υπερκινητική του δραστηριότητα, μόνο που ο Δημήτρης νιώθει άβολα, σχεδόν κάθε φορά, που πρέπει να τον αντιμετωπίσει.

Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ξεκίνησε η απροσδόκητη συγκατοίκηση. Ο Δημήτρης συνεχίζει να βαριέται θανάσιμα και αυτό το καλοκαίρι, όπως και το προηγούμενο. Τώρα όμως νιώθει επιπλέον και εγκλωβισμένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Βγαίνει από το δωμάτιό του μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο, για το φαγητό δηλαδή και μια – δυο φορές για να μη νομίζουν οι γονείς του ότι έχει κάτι. Κάθεται στο δωμάτιό του και διαβάζει, ακούει μουσική, σχεδιάζει, σκέφτεται … Τι σκέφτεται όμως; Το μέλλον του στο θέατρο, όπως θα ήθελε να είναι. Διαβάζει ιστορία του θεάτρου και θεατρικά έργα για να εξοικειωθεί με το χώρο που θα απασχολήσει τα επόμενα χρόνια της ζωής του. Όμως κάτι δεν τον αφήνει να ησυχάσει. Βάζει ν’ ακούσει τους αγαπημένους του ηλεκτρονικούς ήχους από τους Στέρεο Νόβα, αλλά διατηρεί χαμηλά την ένταση, σαν να μην θέλει να καταλάβουν οι άλλοι ότι είναι μέσα και ακούει μουσική. Γιατί όμως;
Η αλήθεια είναι, αυτό το παραδέχεται στον εαυτό του, ότι δεν ξέρει πώς να φερθεί στον Αλέξη. Δεν θέλει ακριβώς να τον αποφύγει. Αλλά θέλει και τη συναναστροφή του. Σαν να νιώθει έναν αδιόρατο και αδιευκρίνιστο φόβο γι’ αυτό το περίεργο πλάσμα … «περίεργο» … Δεν είναι αυτός ο χαρακτηρισμός που πραγματικά του ταιριάζει. Τον φοβάται όμως. Ίσως γιατί είναι λίγο απότομος μερικές φορές στις εκφράσεις του. «Μάλλον με περνάει για μαλάκα, επειδή όσες φορές έχουμε ανταλλάξει κουβέντες παίρνω το ύφος του ροφού και δεν μπορώ να συνεχίσω την συζήτηση. Με ενοχλεί βέβαια που είναι και οι άλλοι γύρω. Όχι όλος ο κόσμος γενικά, αλλά οι γονείς μου που θα περιμένουν ν’ ακούσουν κάτι από μένα που θα τους διαβεβαιώσει πως δεν είμαι αλαφροΐσκιωτος. Αυτή είναι φοβερή πίεση για μένα. Μπορεί άλλωστε να είμαι αλαφροΐσκιωτος, δεν έχω το δικαίωμα; Εδώ βρίσκουν φυσιολογικό ένα άτομο που φωτοσυνθέτει, εγώ τους πειράζω;», σκέφτεται ο Δημήτρης.
Αυτές τις σκέψεις διακόπτει ο ήχος της πόρτας που ανοίγει. Είναι η μητέρα του.
- Τι κάνεις αγόρι μου κλεισμένος εδώ μόνος σου;
- Τίποτα. Εσείς τι κάνετε κάτω;
- Εμείς θα παίξουμε καμία μπιρίμπα για να περάσει η ώρα. Δεν πάτε με τον Αλέξη καμία βολτίτσα για να ξεσκάσετε; Κοντεύει να πέσει τώρα ο ήλιος. Έτσι να βγείτε και εσείς μόνοι σας οι νεολαίοι.
Ο Δημήτρης σηκώνεται αμέσως από το κρεβάτι του και αρχίζει να ψάχνει στα συρτάρια του γραφείου του, ένας Θεός ξέρει τι.
- Τι λες ρε μαμά, που να πάμε τώρα … Άλλωστε ο Αλέξης θα βαριέται …
-Σε παρακαλώ παιδί μου, πρέπει να ξεμουχλιάσεις κι εσύ. Να δει και το παιδί τίποτα …διακοπές ήρθε.
- Καλά, θα του πω. Άσε με τώρα.
Ο Αλέξης δεν ξαφνιάζεται καθόλου με τη πρόταση του Δημήτρη, τουλάχιστον δε δείχνει τη παραμικρή έκπληξη, πράγμα που κάνει τον Δημήτρη να νιώσει πάλι άβολα, μιας και αυτός είχε κοπιάσει να σκηνοθετήσει την έκφραση της πρότασής του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, του λέει: «Αν σκοπεύεις να βάλεις κοστούμι πες το μου για να βάλω κι εγώ σμόκιν» και φεύγει γελώντας, ενώ ο Δημήτρης ανασκουμπώνεται και κλείνεται στο καβούκι του για να τα βγάλει πέρα το βράδυ.
Περπατώντας προς το κέντρο της λουτρόπολης, ανταλλάσσουν λίγες κουβέντες σποραδικά. Πόσα χρόνια παραθερίζει ο Δημήτρης με την οικογένειά του εκεί, πως γνωρίστηκαν οι γονείς τους. Σε μια φάση, καθώς περπατάνε στον κεντρικό δρόμο, ο Δημήτρης σκέφτεται πως είναι περίεργο που ο Αλέξης περπατά και δεν τρέχει. Είναι σαν να βλέπει άλλον άνθρωπο. Ο Αλέξης, σαν να νιώθει τη σκέψη του, σταματά και αυτή την υποτυπώδη συζήτηση. Ο Δημήτρης καταλαβαίνει την αλλαγή της στάσης του και προτείνει να κάτσουν σε μια καφετέρια που έχει τραπεζάκια σε ένα βραχίονα ο οποίος εισχωρεί στη θάλασσα.
Ο σερβιτόρος έρχεται, παραδόξως, αμέσως μόλις κάθονται. Παραγγέλνουν και οι δύο μπύρα μιας και η ζέστη το ζητάει. Ο Δημήτρης πίνοντας τη πρώτη γουλιά ρωτάει με αφέλεια:
- Επιτρέπεται να πίνεις μπύρα, αλκοόλ γενικά …στην κατάστασή σου;
- Αν σε άκουγε κάποιος … μεταμόσχευση έχω κάνει, δεν είμαι έγκυος, είπε ο Αλέξης γελώντας με μια μικρή γεύση νευρικότητας και του έκλεισε το μάτι.
Το βράδυ είναι πολύ γλυκό. Από το τραπέζι τους βλέπουν τα φώτα από τα μαγαζιά, τους ανθρώπους που κάνουν την βραδινή τους βόλτα πηγαίνοντας πάνω – κάτω στον κεντρικό δρόμο.
- Δεν βαριούνται συνέχεια το ίδιο πράγμα, να βλέπουν τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια μέρη; ρώτησε ο Δημήτρης.
- Μπορεί να τους αρέσει.
- Μα υποτίθεται πως φεύγουν από τις πόλεις τους και έρχονται εδώ για διακοπές και καταλήγουν να βλέπουν τους ίδιους ανθρώπους, να συζητάνε τα ίδια πράγματα, αναιρείται η έννοια των διακοπών έτσι.
- Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να αναζητούν αυτή την οικειότητα, να είναι το απαραίτητο στοιχείο γι’ αυτούς τους ανθρώπους ώστε να μπορούν να χαλαρώσουν;
- Δεν ξέρω. Αλλά εγώ δεν μπορώ να φανταστώ μία τέτοια προοπτική ζωής για μένα. Δεν αντέχω αυτή τη σκέψη.
- Ποια προοπτική ζωής φαντάζεσαι για σένα;
Ο Δημήτρης φαίνεται για μια στιγμή να κυκλώνεται από σκέψεις, αλλά επανέρχεται στην πραγματικότητα.
- Θα σου πω μία άλλη φορά. Είναι μεγάλη ιστορία …, απαντά.
Έχει περάσει σχεδόν μισή ώρα από τότε που καθίσανε και επικρατεί τώρα μια άκαμπτη σιωπή. Ξαφνικά, ο Αλέξης παίρνει την πρωτοβουλία και του λέει:
- Σ’ αρέσει εδώ;
- Που εδώ;
- Εδώ που καθόμαστε …
- Ε, εντάξει, λέει ο Δημήτρης με φανερή αδιαφορία.
- Τότε πάμε κάπου αλλού.
- Που αλλού;
Ο Αλέξης με έναν ενθουσιασμό να διαγράφεται στο πρόσωπό του, του εξηγεί:
- Τόσα χρόνια που έρχεσαι εδώ, δεν έχεις κάποιο αγαπημένο μέρος, κάποιο σημείο στο οποίο καταφεύγεις και μπορείς να είσαι μόνος σου, χωρίς αυτά που σε ενοχλούν;
Ο Δημήτρης παραξενεύεται. Δεν ξέρει αν θέλει να μοιραστεί μια υπόθεση τόσο προσωπική, αλλά θέλει να δοκιμάσει.
- Υπάρχει αλλά είναι λίγο μακριά. Μπορεί να βαρεθείς το περπάτημα.
- Στο περπάτημα είμαι εξασκημένος, μάλλον εσύ θα κουραστείς, λέει ο Αλέξης ενώ έχει ήδη σηκωθεί από την καρέκλα του.
Έχουν αφήσει πίσω τους το κέντρο και προχωρούν παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Τα χοντρά χαλίκια κάνουν το περπάτημα πιο κουραστικό και ηχηρό.
- Μην τρέχεις. Άσε με να ευχαριστηθώ την διαδρομή …
- Με συγχωρείς.
- Έχεις περάσει πολλές φορές από εδώ, έτσι δεν είναι;
- Όταν ήμουν μικρός, ερχόμασταν εδώ με τον αδερφό μου και βάζαμε κέρματα πάνω στις ράγες. Μετά καθόμασταν πιο πέρα και περιμέναμε να περάσει το τρένο για να δούμε αν θα χαράξει, όπως φανταζόμασταν, τα κέρματα.
- Δεν το έχω ξανακούσει αυτό, λέει χαμογελώντας ο Αλέξης.
Ο Δημήτρης νιώθει μια ανακούφιση. Σαν να πέρασε ένα crash test με επιτυχία. Κοιτάζει τον Αλέξη και προσπαθεί να βρει τι κοινό στοιχείο έχει με το αγόρι που τρέχει όλη μέρα πάνω – κάτω.
- Είσαι πολύ διαφορετικός από ότι φαίνεσαι τη μέρα, του λέει με δισταγμό.
- Βρίσκεις;
- Είναι σαν να έχω γνωρίσει δύο διαφορετικούς ανθρώπους …
- Μα είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Με τη μεταμόσχευση θα ταυτιστούν τα δύο μου πρόσωπα και θα γίνουν ένα.
Ο Δημήτρης δεν περίμενε μια τέτοια απάντηση και σοκάρεται ελαφρώς. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή φτάνουν μπροστά στο αγαπημένο μέρος του Δημήτρη.
- Φτάσαμε. Πρόσεξε μη σκοντάψεις στο συρματόσχοινο, είναι δίπλα στις γραμμές.
Στέκονται έχοντας την πλάτη τους στις γραμμές του τρένου και μπροστά τους μια βίλα που φαίνεται μάλλον εγκαταλελειμμένη.
- Τι είναι εδώ; ρωτά ο Αλέξης.
- Αυτή η βίλα είναι διατηρητέα. Δεν κατοικείται τα τελευταία χρόνια αλλά παρ’ όλα αυτά διατηρείται σε καλή κατάσταση. Έλα πάμε από την άλλη μεριά. Έχει καταπληκτική θέα.
Η βίλα είναι χτισμένη σε ένα σημείο που εισχωρεί αρκετά στη θάλασσα σχηματίζοντας έναν μικρό κόλπο. Από την μπροστινή πλευρά της βίλας, που είναι τώρα ο Δημήτρης με τον Αλέξη, βλέπει κανείς τα φώτα των διαδοχικών παραλιακών χωριών και τα φωτάκια από τις βάρκες.
- Είναι υπέροχα εδώ, ψελλίζει σχεδόν ασυναίσθητα ο Αλέξης.
- Δεν είναι σαν να βρισκόμαστε σε πλανητάριο; Εγώ εδώ νιώθω οικουμενικός, σαν να γίνομαι ένα με το σύμπαν, λέει ο Δημήτρης εκστασιασμένος.
Καθισμένοι κάτω από την άμμο κοιτούν αμίλητοι τη θάλασσα. Ο Αλέξης σηκώνεται και πετά ένα πετραδάκι. Είναι ψηλός και φοράει ένα μπλε παντελόνι και άσπρο λινό πουκάμισο. Αν ανεπαίσθητο αεράκι παρασύρει ελαφρά το πουκάμισο διαγράφοντας τη σιλουέτα του. Από κάπου μακριά έρχεται ο ήχος της μουσικής.
- Από πού ακούγεται αυτό; ρωτά ο Αλέξης στρέφοντας το κεφάλι του προς τον Δημήτρη.
- Από ένα κλαμπ που βρίσκεται πιο κάτω … Το τραγούδι «Blackbird» πρέπει να είναι … Αλήθεια, το ξέρεις πως μοιάζεις με τον Perry Blake;
Ο Αλέξης ξεσπά σε έντονο γέλιο, ενώ ο Δημήτρης τον κοιτά με μια διερευνητική διάθεση και του εξηγεί:
- Θα με πιστέψεις; Πέρυσι, όταν άρχισε να εμφανίζεται η γενετική μου παρέκκλιση, είχα πάει σε μια συναυλία του Perry Blake στο Παρίσι. Ήταν νωρίς το απόγευμα και κάποια στιγμή άρχισα να χτυπιέμαι κανονικά, για να διοχετεύσω κάπου την ενέργειά μου. Όλοι νομίζανε πως είμαι ο πιο ένθερμος οπαδός του Blake.
Ο Δημήτρης γέλασε, αλλά δεν ένιωθε άνετα όταν το ζήτημα της γενετικής παρέκκλισης ερχόταν στο προσκήνιο. Του έφερνε στο μυαλό τον άλλο Αλέξη, τον Αλέξη της ημέρας που τον τρόμαζε.
- Θες να γυρίσουμε πίσω; Μπορεί ν’ ανησυχούν και οι άλλοι.
- Ας μείνουμε λίγο ακόμη, απαντά ο Αλέξης. Πες μου κάτι για τον εαυτό σου.
- Τι να πω;
- Πες μου κάτι, οτιδήποτε …
Ο Δημήτρης μένει σιωπηλός, σαν να αγνοεί τις τελευταίες κουβέντες του Αλέξη. Είναι τόσο δύσκολο να του πει αυτό που θέλει. Φαίνεται να ‘ναι βυθισμένος σε έναν κόσμο δικό του.
- Άμα βαρέθηκες τόσο, πάμε, λέει σφιγμένα ο Αλέξης.
Ξαφνικά ο Δημήτρης σαν να ξυπνά από όνειρο του λέει:
- Πες μου για την μεταμόσχευση.
Ο Αλέξης κάθεται ξανά στην άμμο και του λέει:
- Τι θες να μάθεις;
-Ποιος σου έδωσε αυτό το μόσχευμα.
- Γιατί, παίζει κανένα ρόλο αυτό;
- Θέλω να μάθω, επιμένει ο Δημήτρης με μια σχεδόν παιδική απαίτηση σαν να είναι αυτό το μόνο που έχει σημασία αυτή τη στιγμή.
- Οι δότες διατηρούν την ανωνυμία τους.
- Και η γάζα στο γόνατο; Υπάρχει πληγή;
- Όχι, η πληγή έχει θρέψει. Υπάρχει μόνο ένα σημαδάκι.
- Και η γάζα; Γιατί την έχεις;
- Το μόσχευμα στην αρχή πρέπει να προστατεύεται από τον ήλιο.
- Θέλω να το δω, ψελλίζει ο Δημήτρης.
- Τώρα είναι νύχτα, δεν υπάρχει ήλιος.
- Άσε με να το δω …
Ο Αλέξης δεν απαντά και ο Δημήτρης γονατίζει μπροστά του και προσπαθεί να ανασηκώσει το παντελόνι του Αλέξη μέχρι το ύψος του γόνατου. Με τα δάκτυλά του ξεκολλάει σιγά – σιγά όλη τη γάζα.
- Δε φαίνεται, λέει ο Αλέξης, πρέπει να το ψηλαφίσεις για να το αισθανθείς.
Ο Δημήτρης πλησιάζει το πρόσωπό του στο πόδι και ψηλαφά ελαφρά με τη γλώσσα του το γόνατο.
- Δημήτρη, τι κάνεις; Είσαι σοβαρός; Σταμάτα αμέσως, είπε νευριασμένος ο Αλέξης.
- Άσε με, λέει ικετευτικά ο Δημήτρης και συνεχίζει να ψηλαφίζει. Νιώθει μια μικρή κωνοειδή εσοχή. Σηκώνει το κεφάλι και κοιτάζει τον Αλέξη.
- Αυτό είναι … Εκεί μέσα είναι το μόσχευμα, εντάξει; Ηρέμησε τώρα.
Ο Δημήτρης δεν ακούει. Σκύβει και ξαναρχίζει να γλύφει, με ένταση αυτή τη φορά το γόνατο, προσπαθώντας να βάλει τη γλώσσα του όσο γίνεται μέσα στην εσοχή.
- Σταμάτα …, λέει ο Αλέξης με πνιγμένη φωνή.
Μετά από λίγο σταματά, σχεδόν εξουθενωμένος και κάθεται δίπλα του. Ο Αλέξης ξαφνικά τον παίρνει αγκαλιά και αυτός κουλουριάζεται σαν μωρό ακουμπώντας το κεφάλι του στα πόδια. Δεν μιλά, μόνο προσπαθεί να κουλουριαστεί όσο περισσότερο μπορεί.
- Πες μου, ποιο αγκαθάκι υπάρχει στην καρδιά σου; Τι θέλεις από εμένα; ρωτά ο Αλέξης.
Ο Δημήτρης δεν θέλει να πει αυτό που αισθάνεται.
- Θέλω να βγάλω αυτό το μόσχευμα, λέει.
- Αστειεύεσαι … λέει ο Αλέξης
- Θέλω να το βγάλω και να σου δώσω μόσχευμα από το δικό μου γόνατο. Έτσι θα είμαστε ενωμένοι για πάντα. Τίποτα δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει και ας μην είμαστε μαζί. Θέλω να βγάλω αυτό το μόσχευμα που μας χωρίζει και να το πετάξω στην θάλασσα, ψιθυρίζει ο Δημήτρης.
- Είσαι τρελός, λέει θυμωμένος ο Αλέξης και τρέχει να απομακρυνθεί.

Την επόμενη μέρα ο Δημήτρης ξύπνησε αργά από τον ήχο της μηχανής που είχε βάλει ο πατέρας του για να κουρέψει το γκαζόν. Βγαίνοντας όμως στον κήπο βλέπει πως δεν είναι ο πατέρας του αλλά ο Αλέξης, ο οποίος αποφάσισε να διοχετεύσει την ενέργειά του σε κάποια χρήσιμη δραστηριότητα. Ξαφνικά, το προηγούμενο βράδυ περνά αστραπιαία μπροστά από τα μάτια του. «Πως μπόρεσα να δείξω τόσο απροκάλυπτα τις διαθέσεις μου και μάλιστα χωρίς να δώσω ούτε μια εξήγηση; Κι όμως ο Αλέξης δεν με αντιμετώπισε τόσο άσχημα. Όσο φανταζόμουν. Μήπως; … Α, μπα … πρέπει να σταματήσω εδώ», σκέφτηκε.
Ο Αλέξης τον χαιρετά και συνεχίζει την προσπάθειά του να κουρέψει το γκαζόν γύρω από το τραπέζι. Ο Δημήτρης μπαίνει μέσα και προχωρά προς την κουζίνα. Οι άλλοι μάλλον θα έχουν πάει για μπάνιο. Πίνοντας τον καφέ του σκέφτεται τρόπους για να αποφύγει τον Αλέξη. Όχι μόνο δεν νιώθει την ανάγκη να του εξηγήσει, κάτι μέσα του τον σπρώχνει να φύγει μακριά του. Όταν τελειώνει λοιπόν τον καφέ του φεύγει με τη σκέψη να πάει σε ένα internet cafe για να διαβάσει τα καινούργια e-mails που τυχόν του είχαν στείλει.
Το απόγευμα, ξυπνώντας από το μεσημεριανό ύπνο, βρίσκει τους άλλους να παίζουν μπιρίμπα και τον Αλέξη να παίζει με μια γάτα της γειτονιάς. Κάθεται μαζί τους, όσο απαιτεί η ευγένεια και μετά πηγαίνει στο δωμάτιό του και αρχίζει να σχεδιάζει … τον Αλέξη.
Η ώρα είναι λίγο μετά τις δύο. Σκέπτεται να ξαπλώσει. Από το υπόλοιπο σπίτι έρχεται ησυχία. «Οι άλλοι σίγουρα θα έχουν κοιμηθεί … Και ο Αλέξης;», αναρωτιέται.
Τότε αρχίζει να τον θυμάται όπως ήταν το προηγούμενο βράδυ. Εντελώς παρορμητικά αποφασίζει πως θέλει να τον δει, να του μιλήσει. Πρέπει να του μιλήσει.
Βγαίνει σιγά – σιγά από το δωμάτιό του και κατευθύνεται προς την πόρτα του δωματίου του Αλέξη που είναι ακριβώς δίπλα. Κοντοστέκεται, για να ακούσει ίσως την ανάσα του καθώς κοιμάται. Ανοίγει προσεκτικά, μπαίνει μέσα στο δωμάτιο, κλείνει την πόρτα πίσω του. Στέκεται ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα. Ο Αλέξης στριφογυρίζει μια φορά στο κρεβάτι, ανοίγει τα μάτια του και χαμογελά.
- Δεν κοιμάσαι;
- Σε περίμενα, άργησες …
- Με περίμενες;
- Δεν νομίζεις πως πρέπει να μιλήσουμε για ό,τι συνέβη χθες το βράδυ; Έλα κάθισε κοντά μου, του λέει κάνοντας χώρο στο κρεβάτι.
- Για να πω την αλήθεια, μέτραγα τις ώρες μέχρι να σε συναντήσω, λέει ο Δημήτρης και του χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά.
- Φαίνεσαι κουρασμένος, λέει ο Αλέξης.
- Σχεδίαζα όλο το απόγευμα μέχρι τώρα, λέει ο Δημήτρης και του πιάνει το χέρι.
- …
Ο Δημήτρης χαμογελά γλυκά και του λέει:
- Σε αναζητούσα όλη μέρα, αλλά δεν σε βρήκα πουθενά. Είδα μόνο τον άλλο Αλέξη.
Ο Αλέξης τον κοιτά και ο Δημήτρης συνεχίζει να μιλά.
- Δεν θέλω να βλέπω τον άλλο Αλέξη γιατί μου στερεί εσένα. Ο άλλος Αλέξης με φοβίζει και με κάνει να θέλω να χαθώ, ενώ εσύ … μου χαρίζεις τον κόσμο με μια ματιά. Δεν έχει τίποτα να πεις; συνεχίζει ο Δημήτρης.
- …
- Τουλάχιστον φίλησέ με …
- Δε μπορώ … με καταλαβαίνεις;
Ο Δημήτρης αποτραβιέται. Η διάθεσή του αλλάζει και γίνεται σκυθρωπός.
- Να σε καταλάβω; Γιατί δεν προσπαθείς να με καταλάβεις εσύ; Πες μου μόνο αυτό … τι πρέπει να κάνω για να σ’ έχω;
Ο Αλέξης ανασηκώνεται σαν να προσπαθεί να πει κάτι. Το σεντόνι παραμερίζεται και ένα μέρος του γυμνού κορμιού του ξεπροβάλλει. Ο Δημήτρης σταματά να μιλά, η καρδιά του χτυπά δυνατά και δεν ξέρει που να κοιτάξει. Σηκώνει το βλέμμα του και τον κοιτά ικετευτικά στα μάτια.
- Εντάξει, Αλέξη, ας το αφήσουμε να μείνει έτσι όπως είναι …
Ο Αλέξης τον κοιτά με μια θλίψη. Νιώθει άβολα.
- Λυπάμαι που δεν είμαι έτσι όπως θέλεις εσύ …
Ο Δημήτρης τότε σηκώνεται και πάει προς την πόρτα.
- Καληνύχτα, λέει και φεύγει.

Την επόμενη ημέρα ο Δημήτρης ασχολείται με τις διορθώσεις της προσωπογραφίας του Αλέξη. Δεν βγαίνει από το δωμάτιο παρά μόνο για το μεσημεριανό φαγητό. Τρώει μάλλον από συνήθεια και σαν να μην ακούει την κουβέντα που κάνουν οι άλλοι γύρω του.
- Μετά τον καφέ, φεύγουμε, λέει ο Άρης.
- Λέμε να περάσουμε από την Θεσσαλονίκη, να δούμε λίγο και την μαμά μου, λέει η Βαρβάρα.
Οι γονείς του Δημήτρη δυσαρεστούνται.
- Αφού είναι για ιερό σκοπό, δεν πειράζει. Αρκεί που ανταμώσαμε, λέει η Μαρία.
Ο Δημήτρης μετά το φαγητό φεύγει. Η μητέρα του, του λέει να γυρίσει πίσω κατά τις εννιά για να χαιρετήσει τους φιλοξενούμενους.
- Καλά …, λέει ο Δημήτρης χωρίς να το εννοεί. Το μόνο που δεν τον απασχολεί αυτή τη στιγμή είναι τα ξεπροβοδίσματα. Σαν ναρκωμένος μπαίνει σε ένα internet cafe και κάνει chatting χωρίς να προσέχει τον κόσμο που μπαινοβγαίνει. Όταν κουράζεται γυρίζει να κοιτάξει έξω και βλέπει πως έχει σουρουπώσει. Σηκώνεται από την καρέκλα, βγαίνει έξω και περπατά αδιάφορα στο δρόμο. Ξαφνικά σταματά και κοιτάζει το ρολόι του. «Μπορεί και να τους προλάβω. Ίσως να μην έχουν φύγει ακόμη», σκέφτεται.
Την ίδια ώρα, στο σπίτι οι άλλοι φορτώνουν τα πράγματα στο αυτοκίνητο.
- Μα που είναι ο Δημήτρης; ρωτά ο πατέρας του.
- Μην ανησυχείς. Νεαρός είναι, θα βρήκε κανένα κορίτσι και ξεχάστηκε. Στην ηλικία του κι εμείς τα ίδια δεν κάναμε; είπε ο Άρης και γέλασε πονηρά.
- Δεν πιστεύω να ξεχάσαμε κάτι, είπε η Βαρβάρα.
- Και να ξεχάσατε κάτι, θα είναι αφορμή να τα ξαναπούμε σύντομα, λέει η Μαρία.
Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Δημήτρης.
- Συγνώμη …, λέει ενώ κοιτάζει τον Αλέξη και συμπληρώνει απευθυνόμενος στους άλλους: … που άργησα εννοώ. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα …
- Δεν πειράζει. Καταλαβαίνουμε, απαντά ο Άρης και του κλείνει το μάτι.
Οι δύο οικογένειες αρχίζουν να χαιρετιούνται. Ο Δημήτρης ενώ χαιρετά, ψάχνει να δει στο βλέμμα του Αλέξη κάποια αντίδραση. Δεν υπάρχει τίποτα όμως. Αυτό τον κάνει να δυσανασχετεί. Θέλει να του πει τόσα πολλά, αλλά … είναι και γύρω τους οι άλλοι. Σκύβει και του λέει στο αυτί:
- Μ’ αγαπάς τουλάχιστον;
Ο Αλέξης τον κοιτάζει για μια στιγμή και μπαίνει στο αυτοκίνητο.

Ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβα το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης μου θύμισε πως έπρεπε να επικοινωνήσω με τον Θάνο από το βιβλιοπωλείο του «Πολύχρωμου Πλανήτη» ώστε να με ενημερώσει για τα αποτελέσματα του πρώτου Διαγωνισμού Ομοφυλόφιλου Διηγήματος στην Ελλάδα που διοργάνωσαν οι εκδόσεις «Πολύχρωμος Πλανήτης» τον Ιανουάριο του 2005. Είχα δηλώσει συμμετοχή μ’ ένα διήγημα πολύ διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο που γράφω, στη συνέχεια έφυγα για το εξωτερικό, ξεχάστηκα, ερωτεύτηκα, δέχτηκα πολλά δυσάρεστα χτυπήματα από την μοίρα…το ξέχασα εντελώς.
Το διήγημα αυτό μαζί με άλλα εννιά που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Πρόσεχε την στροφή… και άλλα διηγήματα» με την επιμέλεια του λατρεμένου Τάκη Σπετσιώτη.
Θάνο, σ’ ευχαριστώ πολύ για την υπομονή που έκανες τόσο καιρό και για την ενημέρωση.

Έκθεση βιβλίου

Κυριακάτικος περίπατος στην έκθεση βιβλίου
Χωρίς να μιλάμε
Χαμόγελα γλιστράνε από τα στόματά μας
Σου κρατώ το χέρι
Σε καθησυχάζω
Δεν μας βλέπει κανένας
Είσαι ασφαλής

Το αεράκι αναγκάζει τα φύλλα των δένδρων να χορέψουν
Τα χρώματα της φύσης έχουν αλλάξει
Οι μπούκλες σου ανακατεμένες πετούν σαν πουλιά
Σαν ελεύθερα πουλιά
Σε χαϊδεύω
Ο αυχένας σου ζεστός

Η μυρωδιά σου με κάνει να παραπατώ στον πεζόδρομο
Σε πειράζω
Χώνω το χέρι μου κάτω από το μπουφάν σου και σου χουφτώνω τον κώλο
Με επαναφέρεις στην πραγματικότητα σφίγγοντάς το χέρι μου με δύναμη
Ένα κοριτσάκι λερωμένο από το μαλλί της γριάς μας χαζεύει
Έχει τις ίδιες μπούκλες μ’ εσένα
Θα μπορούσε να ήταν το δικό μας παιδί
Η δική μας κόρη
Τέρμα τα όνειρα
Σ’ αγαπώ
Σε λατρεύω
Είμαι δικός σου, στ’ αλήθεια.

Το γλειφιτζούρι μου

- Άγγελέ μου τι κάνεις;
- Σ’ αρέσει το γλειφιτζούρι μου;
- Φυσικά!
- Γιαμ, γιαμ… Γιαμ, γιαμ..
- Την βρίσκεις;
- Πολύ…
- Θέλεις να παίξουμε;
- Όχι…
- Γιατί; Δεν παίζεις με τ’ αγόρια;
- Όχι…
- Είσαι ψεύτης!
- Δεν είμαι…
- Είσαι… Ξέρω πως έτσι όπως γλύφεις το γλειφιτζούρι, γλύφεις και τ’ αγόρια.
- Όχι…
- Εγώ πιστεύω ότι το κάνεις…
- Όχι δεν το κάνω…
- ΝΑΙ
- ΟΧΙ
- Ναι, ναι…
- Άσε με να απολαύσω το γλειφιτζούρι μου…
- Είσαι άνετα;
- Πολύ…
- Τα χείλια σου είναι υπέροχα. Και το στήθος σου… σήκωσε την μπλούζα σου για να δω τις ρώγες σου.
- Όχι…
- Τι σ’ έπιασε σήμερα; Έλα… Μόνο λίγο…
- Όχι…
- Έλα τώρα…
- Όχι!
- Σε παρακαλώ…
- Εσύ δεν λες ότι είμαι μωρό; Δεν σου δείχνω τίποτα. Θα το πεις στον μπαμπά μου…
- Μην λες μαλακίες. Δεν θα σε ξαναπώ μωρό, εντάξει;
- Όχι…
- Στο υπόσχομαι!
- Όχι…
- Αφού το υπόσχομαι… Δεν θα σε ξαναπώ μωρό, άσε με να δω το στήθος σου… λίγο.
- Όχι.
- Έλα τώρα! Βλέπω την σχισμή του κώλου σου.
- Άσε με…
- Τι πούστικο σλιπ είναι αυτό που φοράς;
- Άσε με!
- Την βλέπω… την βλέπω…
- ΦΥΓΕ
- Έλα… δείξε μου λίγο…
- Όχι
- Δεν το κουνάω από εδώ αν δεν δω.
- Φύγε…
- Έλα τώρα…
- Αν μου δώσεις κάτι πιο γλυκό, τότε ίσως σου δείξω κάτι.
- Εντάξει… Έχω κάτι για σένα αν δω…
- Αλήθεια μου λες;
- Φυσικά, ένα ειδικό δώρο.
- Μεγάλο;
- Πολύ μεγάλο δώρο και ωραίο.
- Αλήθεια μου λες;
- Ναι
- Είναι γλυκό;
- Φυσικά!!! Νομίζω θα σ’ αρέσει.
- Να σε εμπιστευτώ;
- Εμπιστεύσου με!!!
- Εντάξει τότε.
- Θα σου δείξω κάτι λίγο… όχι όλα.
- ΟΚ, αφού έτσι συμφωνήσαμε.
- Δεν θα με ξαναπείς μωρό…
- Δεν θα σε ξαναπώ, στο υπόσχομαι.
- Πες μου ότι δεν θα με ξαναπείς μωρό και θα σου δείξω ό, τι θέλεις.
- Εντάξει.
- Το δώρο μου θέλω.
- Μετά το δώρο…
- Μετά από τι; Πρώτα το δώρο και μετά θα δεις…
- Όχι, πρώτα θα δω.
- Έλα τώρα, σήκωσε την μπλούζα σου…Σήκωσέ την και δείξε μου…
- ΟΚ…
- Υπέροχο! Δεν σου έχω πει πως αν σταματήσεις να ξυρίζεις το στήθος σου θα είναι περισσότερο όμορφο;
- Ψεύτη!
- Ξέρεις πόσο θα ερεθίζεσαι καθώς θα μεγαλώνουν σιγά-σιγά οι τρίχες;
- Ντρέπομαι…
- Ξέρω ότι δεν λες αλήθεια…
- Λέω αλήθεια… σου έχω πει πολλές φορές την γνώμη μου σχετικά μ’ αυτό.
- Είσαι ψεύτης!
- Έτσι λες; Ξέρεις πόσο θα καυλώνεις όταν θα γλύφω τις ρώγες σου;
- Πόσο;
- Περισσότερο από όταν σου κάνω πίπα.
- Μαλακίες
- Τσου, τσου…Ξέρεις, θα σου δώσω το δώρο σου. Ήσουν τόσο καλός.
- Πάντα είμαι καλός και γλυκός.
- Έλα… Γονάτισε τώρα.
- Είμαι καλά έτσι;
- Όχι… Είπα γονάτισε.
- Κακό παιδί! Δεν μου έδωσες τίποτα.
- Κάθισε και περίμενε…Έτσι μπράβο. Είσαι έτοιμος για το δώρο σου;
- Πάντα είμαι έτοιμος.
- Έρχεται… Ξεπροβάλει.
- Ωωωω…
- Καλό το δώρο;
- Μεγάλο δώρο!
- Σ’ αρέσει; Γλύψε τον!
- Θα προσπαθήσω
- Είσαι μεγάλη πουτάνα!…
- Υπέροχο γλειφιτζούρι…
- Καλό αγόρι…Γλείψε τα όλα! Πούτσο και αρχίδια.
- Μμμμμμ…
- Σου αρέσει το γλειφιτζούρι μου;
- Πολύ!

Παίκτης

Χαλαρώνω… βυθισμένος στην πολυθρόνα, φορώντας μόνο το τζιν μου, στο μπράτσο μου έχω ζωγραφίσει το όνομα του μωρού μου, το οποίο έχει απορροφηθεί παίζοντας ένα παιχνίδι στρατηγικής στον υπολογιστή. Απορροφημένος; Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται… Επειδή πιστεύω πως τον ξέρω καλά, είμαι σίγουρος ότι είναι απορροφημένος στο παιχνίδι του. Ενημερώνω το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, διαβάζω όλα αυτά που έχω γράψει από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα, κοιτώ ξανά τις φωτογραφίες, διαβάζω τα σχόλια που κατά καιρούς έχω δεχθεί… σταματώ… συνειδητοποιώ πως στο δωμάτιο δεν ακούγεται τίποτα, κανένας ήχος, καμία μουσική… λέω στο μωρό μου να βάλει ένα cd για να ακούσουμε… δεν με προσέχει… επιλέγω κάποια mp3 που έχω αποθηκευμένα στον φορητό υπολογιστή, σταματάω να διαβάζω, να γράφω… κινώ αργά το χέρι μου προς το φούσκωμα των γεννητικών μου οργάνων πίσω από το παντελόνι μου, τεντώνω ένα δάχτυλο… χαϊδεύω το περίγραμμα του πούτσου μου, κοιτώ προς το μέρος του μωρού μου, μπορώ να αισθανθώ το βιαστικό του βλέμμα προς τα γεννητικά μου όργανα, πιστεύω πως με προσέχει αν και συνεχίζει να παίζει… Δεν είμαι ανόητος, καταλαβαίνω ότι δεν παίζει… όχι… παίζει, παίζει ένα παιχνίδι που γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Το παιχνίδι της πρόκλησης.

Ακούω να λέει το όνομά μου, κοιταζόμαστε, τον προσκαλώ να έρθει στη αγκαλιά μου.. σηκώνεται… στέκεται μπροστά μου. Στέκεται χωρίς να μιλάει… μιλούν τα μάτια του, τα εύθυμα, μεγάλα, μοναδικής ομορφιάς μάτια του, τα μάτια του που λάμπουν από επιθυμία και δύναμη… γνήσια αντρική δύναμη. Πολλές φορές όταν με κοιτάει αισθάνομαι ότι με διατάζει, το βλέμμα του είναι πάντοτε έντονο, τόσο έντονο που είμαι πρόθυμος να κάνω οτιδήποτε μου ζητήσει… Κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, με κοιτάει… μόνο με κοιτάει κι εγώ καταλαβαίνω… σηκώνομαι και προχωρώ προς το μέρος του… μου λέει να σταθώ προσοχή, υπακούω πρόθυμα, θέλω να είμαι το αντικείμενο της ευχαρίστησής του, πάντοτε, το αντικείμενο του παιχνιδιού του, το αγαπημένο του παιχνίδι, το πάθος του, η έμπνευσή του…

Σηκώνει το χέρι του και κινώντας αργά τον δείχτη του δεξιού χεριού του προς το παντελόνι μου ξεκουμπώνει το πρώτο κουμπί… αντιγράφει ακριβώς τις κινήσεις που έκανα πριν εγώ, βάζω στοίχημα ότι με παρακολουθούσε, δεν χρειάζεται να μου το πει… το καταλαβαίνω… Διστάζει λίγο πριν το δεύτερο κουμπί, μου αφήνει αρκετό χρόνο να σκεφτώ για ποιο λόγο άραγε να μην το ανοίγει; Του αρκεί ένα μόνο ανοιχτό κουμπί; Του είναι αρκετό; Ναι… Είναι… τα δάχτυλά του κάνουν κύκλους γύρω από τον αφαλό μου, μπερδεύονται στις τρίχες μου… ένα δάχτυλό του γλιστράει μέσα στο παντελόνι μου, αισθάνομαι ένα γαργάλημα, αργά-αργά κινείται… αγγίζει την μαλακή ακόμα διόγκωση του πούτσου μου… τα αρχίδια μου… κρατώ την αναπνοή μου, το δάχτυλό του μωρού μου κάτω από το παντελόνι, μου προσφέρει μια μοναδική αίσθηση, μια θαυμάσια αίσθηση… Το ύφασμα είναι σκληρό και τραχύ και η πίεση του δαχτύλου του μωρού μου με καυλώνει πολύ… η μαλακή σάρκα γίνεται σιγά-σιγά σκληρή, η πίεση του αίματος που ρέει μέσα στις φλέβες του πούτσου μου αυξάνεται… αυξάνεται σταθερά, καθώς ο πούτσος μου γίνεται ολοένα και πιο σκληρός. Το δάχτυλό του μωρού μου κινείται μέσα στο παντελόνι μου, αισθάνεται την ζεστασιά του κορμιού μου, αλλά δεν αποφασίζει να ανοίξει περισσότερα κουμπιά. Όχι ακόμα.

Βάζει κι άλλο δάχτυλο… χαϊδεύει το τρίχωμα της ηβικής μου περιοχής, την βάση του πούτσου μου, τρίβει απαλά το κεφάλι του πούτσου μου, κυλάει και τα δυο του δάχτυλά κατά μήκος του πούτσου μου, ασκώντας σιγά-σιγά λίγη πίεση… πιέζει απαλά… σταματάει… πιέζει… οι κινήσεις του είναι προσεκτικά αργές. Αισθάνεται την στύση του πούτσου μου, τα δάχτυλά του συνειδητά γλιστρούν από την βάση μέχρι το κεφάλι του πούτσου μου που νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στο παντελόνι και θέλει πάση θυσία να απελευθερωθεί. Το μωρό μου δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο ευαίσθητο κεφάλι του πούτσου μου που ερεθίζεται με το παραμικρό εφόσον δεν καλύπτεται από το πετσάκι… γι’ αυτό τον λόγο πάντοτε το τραβάει προς τα πίσω και το τώρα… αυτή την στιγμή… το κεφάλι του πούτσου μου τρίβεται πάνω στο ύφασμα του παντελονιού μου και με κάνει να καυλώνω περισσότερο, ο πούτσος μου έχει σκληρύνει πραγματικά, επιθυμεί να ξεφύγει από την προστασία του παντελονιού μου, επιθυμεί να εκτεθεί από το άνοιγμα του τζιν μου, να ξεφύγει… να δείξει πόσο δύσκαμπτος έχει γίνει. Το μωρό μου θέλει να με καυλώσει περισσότερο… Περισσότερο…

Βάζει το χέρι του στην τσέπη μου… αγγίζει τον πούτσο μου πάνω από το λεπτό ύφασμα της τσέπης, αισθάνεται το πρησμένο του κεφάλι. Ο πούτσος μου είναι σκληρός σαν βράχος, πιστεύω πως θα χύσω πολύ, πάρα πολύ γρήγορα. Το μωρό μου τον τρίβει με τα δάχτυλά του, παίζει μαζί του, γλιστράει πάνω στο περίγραμμά του, κάνει κύκλους γύρω του με όλα του τα δάχτυλα… ανεβαίνει στην κορυφή του σφριγηλού κεφαλιού του πούτσου μου γνωρίζοντας καλά πως αισθάνομαι…πόσο θαυμάσια αισθάνομαι… Το έγραψα στην αρχή… το μωρό μου ξέρει να παίζει το παιχνίδι του καλά, αλλά ο σκληρός πούτσος μου δεν έχει όρεξη γι απερισσότερα παιχνίδια… θέλει κάτι άλλο… κάτι περισσότερο…

Το μωρό μου βγάζει το χέρι του από την τσέπη του, τοποθετεί και τα δυο του χέρια πάνω στο διογκωμένο μου πούτσο, στη μεγάλη και σκληρή διόγκωση του πούτσου μου κάτω από το τζιν… ο πούτσος μου μετακινείται… η θέση του είναι διαγώνια… ακουμπάει πάνω στον δεξιό μου μηρό, προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει την έξοδο, προσπαθεί να αποδράσει… κοιταζόμαστε, χαμογελάμε… μου λέει πόσο εντυπωσιασμένος είναι για την ακαμψία του πούτσου μου. Είμαι περήφανος… το χέρι του μωρού μου επιστρέφει στο πρώτο κουμπί… εκεί που όλα άρχισαν. Ξεκουμπώνει το δεύτερο κουμπί, αισθάνομαι ότι ο πούτσος μου ανακουφίζεται σιγά-σιγά… αισθάνομαι το μεταλλικό κουμπί του τζιν να με παγώνει… Ξεκουμπώνει το τρίτο κουμπί… το τέταρτο… ένα-ένα… ο πούτσος μου ελευθερώνεται… παιχνιδιάρικα πετάγεται, χαρούμενος για την ελευθερία… το μωρό μου τον κοιτάει… σκληρός, παχύς, στητός, έτοιμος… τόσο έτοιμος…

Κοιταζόμαστε… τα βλέμματα μας συναντιούνται, χαμογελάμε… τι προλαβαίνουμε να κάνουμε λίγο πριν βγούμε έξω για την Σαββατιάτικη διασκέδασή μας; Το μωρό μου σκύβει το κεφάλι του πάνω από τον πούτσο μου… το τελευταίο πράγμα που βλέπω είναι το κεφάλι του πούτσου μου να χώνεται μέσα στο στόμα του καθώς η γλώσσα του περιπαιχτικά το βρέχει με σάλια… Κλείνω τα μάτια… αφήνομαι… αφήνομαι επειδή κανένας άλλος εκτός του μωρού μου δεν παίζει καλύτερα αυτό το παιχνίδι…

Εκπλήρωση

Τον περιμένω να έρθει… ακούω ξανά… ξανά και ξανά Yann Tiersen… επιλέγω ένα μουσικό του θέμα για ringtone στο κινητό μου… ξεχνιέμαι για λίγο… μόνο για λίγο… πόσες ώρες έχουν περάσει; Πόσες ώρες έντονης επιθυμίας για το μωρό μου; Επιθυμία. Επιθυμία να τον αισθανθώ μέσα μου… Ακούω τα κλειδιά στην πόρτα… τρέχω στην αγκαλιά του… είναι εδώ… διαθέσιμος για μένα, μόνο για μένα… τον φιλώ στα μάτια… στο πηγούνι… τον οδηγώ προς το σαλόνι… τον φιλώ στον λαιμό… στο στήθος… τον αφήνω να καθίσει στον καναπέ… τον φιλώ πάντοτε πάνω από τα ρούχα… βιαστικά ξεκουμπώνω την ζώνη του, ανοίγω το φερμουάρ του παντελονιού του, τραβώ έξω τον πούτσο του… γλιστρώ τα χείλια μου πάνω του… γλύφω απαλά με την άκρη της γλώσσας μου το κεφάλι του και ξεκινώ μια περιποιημένη μαλακία ανεβοκατεβάζοντας το χέρι μου πάνω του… θέλω να τον κάνω αρκετά σκληρό για να τον χώσω εν συνεχεία στο στόμα μου… ανταποκρίνεται… ανταποκρίνεται γρηγορότερα απ’ ότι περίμενα. Το χέρι μου ανεβοκατεβαίνει πλέον πάνω σ’ έναν τεράστιο σκληρό πούτσο. Γνωρίζω καλά πως θα χρησιμοποιήσω το χέρι μου… πιάνω με όλη μου την δύναμη τον πούτσο του μωρού μου… σφικτά μέσα στην παλάμη μου, ρουφάω το κεφάλι του, το γλύφω … όταν αισθανθώ ότι είναι αρκετά σκληρός για να χωθεί μέσα στον κώλο μου πέφτω μπρούμυτα στον καναπέ… τον αφήνω να αναρριχηθεί πάνω μου, να με καβαλικέψει, τον διευκολύνω να χωθεί μέσα στην φιλόξενη κωλοτρυπίδα μου. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο καυλωμένος είμαι… Μακάρι να υπήρχε τρόπος να το δει στα μάτια μου… έχω πονέσει τόσο πολύ όλες αυτές τις ώρες λαχταρώντας αυτή ακριβώς την στιγμή… την στιγμή του γαμησιού… είναι αυτό που ήθελα… αυτό που θέλω. Εκτός από τον δονητή τίποτα άλλο δεν είχε μπει μέσα μου σήμερα… περίμενα πως κα πώς να έρθει το μωρό μου και να μου δώσει αυτή την ευχαρίστηση. Ξέρω πως και το μωρό μου αισθάνεται όμορφα όταν βρίσκεται μέσα μου… είναι μια καταπληκτική αίσθηση… το κορμιά μας είναι σαν να έχουν γίνει το ένα για το άλλο… τόσο ταιριαστά… με γαμάει και αισθάνομαι την θερμότητα των αρχιδιών του που χτυπάνε πάνω μου… τα χέρια του περιεργάζονται το κορμί μου… μου αρέσει… έχουμε αγγιχτεί αμέτρητες φορές κι όμως… κάθε φορά που με αγγίζει αισθάνομαι σαν να είναι η πρώτη φορά. Εστιάζει το ενδιαφέρον του στο στήθος μου… τσιμπάει και τρίβει τις ρώγες μου, τρελαίνομαι από την αίσθηση αυτή… σαν σπινθήρες τα κύματα ευχαρίστησης στέλνονται από το στήθος μου στον πούτσο μου… είμαι έτοιμος να εκραγώ… Οι στεναγμοί μου γίνονται δυνατότεροι, το μωρό μου με πιέζει με όλη του την δύναμη, ο πούτσος μου και τα αρχίδια μου τρίβονται πάνω στο βελούδινο ύφασμα του καναπέ… η κωλοτρυπίδα μου σφίγγει τον πούτσο του μωρού μου… στενάζω… βογκάω… με μάτια κλειστά αφήνω το σπέρμα μου να εκτοξευτεί, το αισθάνομαι και ας μη το βλέπω… ο πούτσος του μωρού μου εκρήγνυται μέσα μου… πλημμυρίζει η τρύπα μου από τα χύσια του μωρού μου… ο πούτσος του μωρού μου πάλλεται… σκέφτομαι για μια στιγμή πως αν ήταν να πεθάνω θα επέλεγα να πεθάνω μέσα σε μια απόλυτη καυλωτική ευδαιμονία, ίδια με αυτή που ζω τώρα.

Αλλά όχι… πρέπει να σκέφτομαι θετικά… ξαπλώνω πάνω στο στήθος του μωρού μου… κάνω για μια ακόμη φορά το στήθος του μαξιλάρι, τυλίγω τα πόδια μου και τα χέρια του γύρω από το κορμί του… του ψιθυρίζω πόσο πολύ τον αγαπώ.

Ξεχασμένο δώρο

Είσαι έτοιμος να φύγεις… ο καθηγητής σε περιμένεις να παραδώσεις την εργασία σου. Σε κοιτάζω… «Είμαι καυλωμένος…», σου λέω. Με κοιτάς με το γνωστό αινιγματικό σου χαμόγελο και χτενίζεις τις μπούκλες σου με τα δάχτυλά σου… «Λυπάμαι, γλύκα… πρέπει να παραδώσω την εργασία μου, θέλεις να έχεις εραστή έναν αμόρφωτο;… Πρέπει να πάρω το πτυχίο μου… Πρέπει να τελειώσω κάποτε… Λυπάμαι… Θα τα πούμε το μεσημεράκι… Σ’ αγαπώ», μου λέει και φεύγει στέλνοντας μου από μακριά ένα φιλί.
Μένω ξαπλωμένος, απογοητευμένος, αλλά και έκπληκτος επειδή το μωρό μου σπάνια μου λέει: «Σ’ αγαπώ». Σηκώνομαι ευτυχισμένος… πηγαίνω στην τουαλέτα, κατουρώ, πλένω τα δόντια μου και την στιγμή που πάω να βάλω την οδοντόκρεμα στο ντουλαπάκι ανακαλύπτω στο πίσω μέρος… καλά κρυμμένο τον κόκκινο δονητή που μου είχε κάνει δώρο ο Β. τα Χριστούγεννα. Τι να κάνει άραγε ο Β.; Είχαμε μιλήσει πριν τρεις εβδομάδες περίπου, έψαχνε μανιωδώς στο διαδίκτυο εισιτήρια για την συναυλία της Μαντόνα στο Άμστερνταμ. Πρέπει κάποια στιγμή να του τηλεφωνήσω… προς το παρόν παίρνω στα χέρια μου τον δονητή, τον στριφογυρίζω μέσα στην παλάμη μου… δεδομένου ότι είμαι ακόμη καυλωμένος αρχίζω αργά… αργά να τον βάζω στον κώλο μου… τον βάζω… τον βγάζω… τον βάζω… τον βγάζω… ο πούτσος μου ανταποκρίνεται, διάφανος χυμός βγαίνει από την σχισμή της ουρήθρας μου… τοποθετώ τον δονητή κάτω από το ζεστό νερό, τον χώνω βιαστικά μέσα στην κωλοτρυπίδα μου… τον βυθίζω όσο γίνεται πιο βαθιά μέσα μου… είναι τόσο υγρός… μπορώ να ακούσω τους ήχους της τριβής του στα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου. Τελικά μου είχε κάνει ένα πολύ χρήσιμο δώρο ο Β. Απορώ για ποιο λόγο είχα ξεχάσει τον δονητή μέσα στο ντουλαπάκι… Είναι ικανός ώστε να μου προσφέρει αρκετή ικανοποίηση… τον στρίβω με δύναμη μέσα μου, προσπαθώ να αισθανθώ την μέγιστη ευχαρίστηση… ακόμα και ένας μικρού μεγέθους δονητής με λίγη καλή τεχνική μπορεί να κάνει θαύματα… ντύνομαι γρήγορα με το ένδυμα της απόλαυσης.
Γαμιέμαι με την βοήθεια του δονητή… γαμιέμαι… σπρώξιμο… σπρώξιμο… σπρώξιμο… αναστενάζω… βλέπω τους χυμούς μου να έχουν καλύψει τον πούτσο μου… τον ακουμπώ, τα δάχτυλά μου βυθίζονται μέσα στο διάφανο σπέρμα… τελικά ο Θεός είναι μεγάλος… εκεί που δεν το περιμένεις μπορείς να νιώσεις στα καλά του καθουμένου την χαρά… φαντάζομαι ότι τα χέρια του μωρού μου ακουμπούν τον πούτσο μου… τον πειράζουν… τον πειράζουν τα τέλεια μακριά δάχτυλα του μωρού μου… ακουμπώ το κεφάλι του πούτσου μου, το σκουπίζω από το σπέρμα με το δάχτυλό μου… το φέρνω στο στόμα μου… το γλύφω… ΝΟΣΤΙΜΟ… είμαι έτοιμος να πάρω τηλέφωνο στο μωρό μου και να του πω να έρθει για να δοκιμάσει κι αυτός… καυλώνω περισσότερο… από τον πούτσο μου τρέχει σπέρμα… συνεχίζω να γαμιέμαι με τον δονητή… γρήγορα… γρήγορα… γρηγορότερα… το άνοιγμα της κωλοτρυπίδας μου σφικτό αγκαλιάζει τον δονητή και… αχχχχχχχχχ… γαμώτο… χύνω με δύναμη… το σώμα μου τινάζεται… συνέρχεται από τον ολιγόλεπτο οργασμό…
Βγάζω τον μικρό, κόκκινο Χριστουγεννιάτικο δονητή από τον κώλο μου και τον βάζω στο στόμα μου… Τον γλύφω… τον βγάζω… τον μυρίζω… μυρίζω το άρωμα της κωλοτρυπίδας μου. Αχ, μωρό μου και να ήσουν εδώ…

Τόσο καλός!

Ο πούτσος του μωρού μου γλιστράει μέσα στο στόμα μου. Δέχομαι όλη την σκληρότητά του μ’ ευχαρίστηση. Χρησιμοποιώ μόνο τα χείλια μου για να του πάρω πίπα. Πάνω-κάτω… πάνω-κάτω… πάνω-κάτω… τα χείλια μου τρέχουν σε ολόκληρο το μήκος του πούτσου του μωρού μου, του τεράστιου, σκληρού πούτσου του μωρού μου. Η γλώσσα μου γλιστράει γύρω από το κεφάλι του… μμμμμμμ… αισθάνομαι υπέροχα όταν κρατώ φυλακισμένο τον πούτσο του μωρού μου στο στόμα μου.
Αλλάζω τον ρυθμό μου κρατώντας δεμένα τα χέρια του μωρού μου από τα κάγκελα του κρεβατιού. Ο πούτσος του μπαινοβγαίνει γρήγορα στο στόμα μου, με γαμάει… με γαμάει από το στόμα… μου αρέσει… Κοιταζόμαστε στα μάτια, με ρωτάει: «Σου αρέσει…». Ξέρει πόσο πολύ μου αρέσει… αλλά δεν μπορώ να μιλήσω… πώς να μιλήσω έχοντας έναν πούτσο στο στόμα μου; Κουνάω καταφατικά το κεφάλι… συμφωνώ… συνεχίζω να ρουφώ με μανία τον πούτσο του για να σιγουρευτώ ότι η στύση του θα κρατήσει τόσο πολύ ώστε να τον καβαλικέψω… και αυτό κάνω… σηκώνομαι και αφήνω τον πούτσο του να καρφωθεί μέσα στην κωλοτρυπίδα μου. Ο σκληρός πούτσος του μωρού μου ταιριάζει απόλυτα με το άνοιγμα της κωλοτρυπίδας μου, μπορώ να αισθανθώ κάθε εκατοστό του πούτσου του μωρού μου, λαχανιάζω από την ευχαρίστηση, βογκάω… είναι άριστος γαμιάς το μωρό μου… άριστος. Μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι είναι ο μοναδικός, ο ένας που με ικανοποιεί κάθε φορά που γαμιόμαστε.
Είμαι σε θέση να νιώσω τους σφυγμούς της καρδιάς του μωρού μου διαμέσου του πούτσου του… μπορώ να αισθανθώ το κεφάλι του πούτσου του να πρήζεται μέσα μου. Η αναπνοή μου γίνεται γρηγορότερη… ελευθερώνω τα χέρια του, θέλω να με αγγίξει…. Να με αγγίξει… Πιανόμαστε από τα χέρια… αναπηδώ σαν χαρούμενο παιδί πάνω στον πούτσο του μωρού μου… ο πούτσος του βυθίζεται μέσα μου… βαθιά… πιο βαθιά… λούζω τον πούτσο του μωρού μου με την υγρασία της κωλοτρυπίδας μου. Ρίχνω το κεφάλι μου προς τα πίσω… κλείνω τα μάτια μου, αναστενάζω δυνατά… Αρπάζω τα χέρια του μωρού μου, τα φέρνω κοντά στο στόμα μου… δαγκώνω τους καρπούς του για να καλύψω τα βογκητά μου… ο ρυθμός μου αυξάνεται… Το μωρό μου σπρώχνει πιο βαθιά τον πούτσο του μέσα μου, αλέθει με δύναμη την κωλοτρυπίδα μου… δεν αντέχω τόση ευχαρίστηση… δεν αντέχω άλλο… «Χύσε…», του λέω… δεν μου απαντάει… συνεχίζει να κινείται ρυθμικά μέσα μου, κρατιέμαι από τους ώμους του… «…Ναι… ναι… ναι…», λέει… δαγκώνω τα χείλια μου… αφήνω τα χύσια μου να πλύνουν το κορμί του μωρού μου… είμαι έτοιμος για να δεχθώ και τα δικά του χύσια… «Έλα, μωρό μου… χύσε…», του λέω… αισθάνομαι ένα θερμό υγρό να ρέει μέσα μου… χύνει… χύνει… όλο το εύγεστο σπέρμα του μωρού μου καταλήγει μέσα στην κωλοτρυπίδα μου… αισθάνομαι σαν να με χτυπούν μεγάλα κύματα. Ο πούτσος του μωρού μου εκρήγνυται, το σπέρμα του αναβλύζει από την κορυφή του πούτσου του… λουζόμαστε και οι δυο από τα χύσια.
Πέφτω με δύναμη στην αγκαλιά του, ακούω το γέλιο του…
«Τι έγινε;», ρωτώ με περιέργεια… «Γιατί γελάς;»
«Αν έβλεπες το πρόσωπό σου την ώρα που χύνω… αν μπορούσες να το δεις…», μου λέει και μου χαρίζει αμέτρητα… διαδοχικά χαμόγελα…
«Την επόμενη φορά να μη με γαμήσεις τόσο τέλεια…» του λέω και ως αντάλλαγμα του δίνω ένα φιλί.

Γενέθλια

Καθισμένοι στον καναπέ.
Αγκαλιασμένοι… ο ένας πάνω στον άλλο.
Τυλιγμένοι με τις πετσέτες μετά το μπάνιο που κάναμε.
Το κρασί στην θερμοκρασία που πρέπει να σερβίρεται… συνοδεύει την τούρτα που μόλις δοκιμάσαμε.
Συνομιλούμε με ψιθύρους
Κάθε σου ψίθυρος καρφώνεται στην καρδιά μου.
Οι βρεγμένες μπούκλες σου, ελαφρώς μπερδεμένες, προσκολλούνται στον ώμο μου.
Το χαμόγελό σου φωτίζει το δωμάτιο.
Το δέρμα σου απαλό… καθαρό.
Έχεις διάθεση για αστεία… μου εύχεσαι: «… μικρούλης να γίνω με μαύρα μαλλιά…»
Γελάς χαριτωμένα, όπως πάντα… δεν μπορείς να με βοηθήσεις… παρατηρείς την θλίψη στα μάτια μου.
Σηκώνεσαι…
Η πετσέτα που σε τυλίγει πέφτει στο πάτωμα…
Απλώνεις το χέρι σου…
Το πιάνω…
Σε φέρνω κοντά μου… μπροστά μου… ανάμεσα στα πόδια μου… γονατίζεις.
Τα βλέμματά μας συναντιούνται…
Τα χέρια και το στόμα σου κάνουν τον πούτσο μου να χορεύει στον ρυθμό που εσύ θέλεις, σ’ έναν ανελέητο χορό… λαμπρός, υγρός… αστράφτει στο αμυδρό φως του δωματίου, αστράφτει από τα σάλια σου.
Τα χείλια σου γλιστρούν πάνω στο ευαίσθητο κεφάλι του πούτσου μου, τον βλέπω που χάνεται μέσα στο στόμα σου…
Τα χέρια σου εξερευνούν τα αρχίδια μου, το στήθος μου, τον κώλο μου.
Καταρρέω στο κρεβάτι… ξαπλωμένος ανάσκελα βρίσκομαι.
Αισθάνομαι πως θέλεις να καταβροχθίσεις τον πούτσο μου.
Σταματάς…
Σηκώνεσαι…
Μια διάφανη σταγόνα σπέρματος καλύπτει το άνοιγμα της ουρήθρας μου.
Το χέρι σου βουτάει στα παγάκια του κρασιού… βάζεις ένα στο στόμα σου.
Έρχεσαι…
Γονατίζεις… πάλι
Με το χέρι σου αρμέγεις τον πούτσο μου.
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.
Το κορμί μου τρέμει.
Τα αρχίδια μου αρχίζουν να σφίγγουν.
Χώνεις ξανά τον πούτσο μου στο παγωμένο σου στόμα.
Σε τιμωρώ με μια πρόωρη απελευθέρωση
Ένας χείμαρρος σπέρματος δραπετεύει από τον πούτσο μου μέσα στο στόμα σου, ένας χείμαρρος που δεν μπορείς να ελέγξεις… το σπέρμα μου χύνεται από το στόμα σου πάνω στα αρχίδια μου, μια ανάμειξη από σπέρμα και λιωμένο παγάκι σαν καταρράκτης ρέει πάνω στα ξυρισμένα αρχίδια μου.
Η αίσθηση του πάγου μου κόβει την ανάσα… λαχανιάζω όση ώρα χύνω… κλείνω τα μάτια…
Όταν τα ανοίγω… το πρώτο πράγμα που βλέπω είσαι εσύ… σπέρμα έχει κολλήσει στο πηγούνι σου… σε τυλίγω στην αγκαλιά μου… τα χείλια σου βρίσκουν τα χείλια μου… φιλιόμαστε…
Οι γλώσσες μας μπερδεύονται… ρουφώ τα χείλια σου… ρουφάς τα χείλια μου… δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο… γλείφουμε ο ένας τον άλλο.
Κυλιόμαστε στην απεραντοσύνη ενός διπλού κρεβατιού… κυλιόμαστε μέχρι που ο πούτσος μου χώνεται ανάμεσα στα κωλομέρια σου… ανάμεσα στα σφικτά κωλομέρια σου… η αναπνοή σου ρηχή… αισθάνομαι έντονα την διάθεση για γαμήσι… φέρνεις προς τα πίσω το χέρι σου και πιάνεις τον πούτσο μου… είσαι περίεργος, θέλεις να διαπιστώσεις αν είναι αρκετά σκληρός για να εισχωρήσει μέσα σου… Είναι σκληρός… κατηγορηματικά σκληρός… περισσότερο σκληρός από πριν μιας και τον τρίβεις ανάμεσα στα δάχτυλά σου… ένας στεναγμός βγαίνει από το στόμα μου… Ανυψώνεις ελαφρά το ένα σου πόδι και ο πούτσος μου, ο οποίος καθοδηγείται από το χέρι σου βρίσκεται σιγά-σιγά μέσα στην υγρή ζεστασιά της κωλοτρυπίδας σου. Τον σπρώχνεις αργά μέσα μου… αργά… πολύ αργά για να τον αισθανθώ όσο καλύτερα μπορώ… τον σπρώχνεις εκατοστό-εκατοστό, βογκάμε και οι δυο…
Τον σπρώχνεις αργά μέσα μου.
Αργά και συστηματικά.
Οι οργασμοί μας συναντιούνται σε κάθε σπρώξιμο.
Έχουμε τον ίδιο ακριβώς ρυθμό. Χαρακτηριστικό γνώρισμα δυο ταιριαστών εραστών.
Το χέρι μου γλιστρά στον πούτσο μου.
Τρίβω πυρετωδώς τα πρησμένα αρχίδια μου.
Χύνεις πιο γρήγορα από εμένα.
Σεε αιφνιδιάζεις.
Τα χύσια σου στάζουν από τον κώλο μου.
Κύματα ευχαρίστησης με τυλίγουν.
Καταθέτω τα χύσια μου στον καναπέ.
Ικανοποιημένοι αγκαλιαζόμαστε.
Δεν κινούμαστε.
Κανένας από τους δυο μας δεν σηκώνεται.
Αισθάνομαι την ζεστή ανάσα σου στο αυτί και τον λαιμό μου.
Τα μάτια μας θα κλείσουν.
Ο ύπνος θα μας νικήσει.
Η νύχτα θα συνεχιστεί.
Οι μπαταρίες μας θα επαναφορτιστούν.
Το πάθος δεν θα πεθάνει ποτέ.