Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο

Όχι… δεν θα του γνωστοποιήσω πόσο σημαντικός είναι για μένα. Το ξέρει… λίγο ή πολύ… το ξέρει… Ωστόσο μπορώ να του το υπενθυμίσω το απόγευμα, σε μια από τις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες… Θα του το υπενθυμίσω την ώρα που θα μου λέει τι περνάει και θα θέλει να του πω τις δικές μου αναμνήσεις… τις δικές μου εμπειρίες… Εννοείται ότι δεν θα μπορώ να δω το χαμόγελό του και την ζεστασιά των ματιών του, αλλά θα καταλάβω από τον ήχο την φωνής του πόσο άνετα αισθάνεται μιλώντας μαζί μου… Είναι τόσο εύκολο; Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου για να ανεβάσω την διάθεσή του… Αναμφισβήτητα είναι ο πιο ωραίος απ’ όλους εκεί… Ποιος ξέρει; Είμαι όμως σίγουρος ότι συχνά-πυκνά θα δείχνει την αμηχανία του κολλώντας τα δάχτυλα στα χείλια του… ή θα τρίβει το λυγισμένο δάχτυλό του στην κορυφή της μύτης του…

Όχι… δεν κρατιέμαι… Θέλω να τον ακούσω… Για να είμαι ειλικρινής, θέλω να τον αγγίξω, αλλά μου αρκεί να τον ακούσω… Θα καταλάβω πόσο κουρασμένος είναι και θα προθυμοποιηθώ να του κάνω μασάζ για να χαλαρώσει… Κι εκείνος, μη μπορώντας αλλιώς, θα μου αρνηθεί ευγενικά και θα το αναβάλει για την ημέρα του επισκεπτηρίου… Κι εγώ τότε θα του πω πόσο υπέροχη είναι η ιδέα του… ή καλύτερα θα του πω ότι η πόρτα είναι ανοικτή και μπορεί να περάσει μέσα… Θα περάσει; Θα δουλέψει καλά στη φαντασία του η φαντασίωσή μου;

Το κορμί του θα έχει λυγίσει από την πίεση… Τα χέρια μου θα χαϊδέψουν τον πόνο στα πόδια του σε περίπτωση που δεν θα δειλιάσει και δεν θα τα τραβήξει πίσω… Τα ευαίσθητα πέλματα του άραγε θα έχουν ανταποκριθεί κατάλληλα στην χειραγώγηση της θητείας; Θα διώξω την ένταση από την πλάτη του τη στιγμή που θα κυκλοφορεί αμέριμνη… τη στιγμή που όχι και τόσο χυδαία βογγητά θα βγαίνουν από το στόμα του και θα χάνονται στην πορεία… Είναι τόσο ωραίο να του τρίβω τα πόδια… Δίχως να είμαι φετιχιστής, είμαι σίγουρος πως δεν θα αμφισβητήσει τις προθέσεις μου… Έτσι κι αλλιώς τώρα είναι απασχολημένος με άλλες… πιο αντρικές υποθέσεις… Κι εκεί που θα του κάνω μασάζ και θα τον χαϊδεύω περιστασιακά, θα του ψιθυρίσω πόσο σημαντικό είναι που έχει χάσει την επαφή του μαζί μου… με το άγγιγμά μου… Αν μου χαμογελάσει, θα πει ότι μπορώ να προχωρήσω… Θα τον ρίξω μπρούμυτα στο κρεβάτι και θα του βγάλω την στολή συνεχίζοντας να μιλώ ώστε να μη χάσουν τ’ αυτιά του την επαφή τους με τον ήχο της φωνής μου… Αυτό είναι το καλό της τηλεφωνικής επικοινωνίας… Το μεγαλείο της φωνής… η αλλαγή στον τόνο… ο αυτοσχεδιασμός… η πρόκληση… Εγκεφαλικά μπορώ να δω τον πούτσο του να επιμηκύνεται, περισσότερο από συνήθεια… λιγότερο από καύλα… Μπορώ ν’ ακούσω την ανάσα του να βγαίνει τραχιά… Μπορώ ν’ ακούσω τους ψιθύρους του να γίνονται αθόρυβοι για να μη μας ακούσει κανείς… Ξέρω πόσο διστακτικός είναι, αλλά ζητώ την επιείκεια, ή καλύτερα την συγκατάθεσή του… Θα καθίσω δίπλα του, θα στηρίξω τους αγκώνες μου πάνω του για να τον διαβεβαιώσω πως τίποτα δεν θα πάει άσχημα… Αναρωτιέμαι σαν ο πούτσος του σηκωθεί αμέσως… Λεπτομέρειες! Γιατί να μη σηκωθεί; Τόσο κουρασμένος θα είναι; Όλοι γνωρίζουν ότι ο πούτσος λειτουργεί με βάση τους δικούς του κανόνες…

Θα ακουμπήσω τα χέρια μου στα μαλλιά του και θα τον κοιτάξω κατευθείαν μέσα στα ζεστά μάτια του… Τέλος, θα τον φιλήσω… Θα του δώσω ένα γλυκό φιλί που θα πάρει ώρες μέχρι να χαθεί η γεύση του… Θα τον τυλίξω στην αγκαλιά μου έως ότου τον λειώσω… Κάπως έτσι θα μου παραδοθεί…

Θα μεταφέρω το στόμα μου στο στήθος του, λαμβάνοντας τις ρόγες του στα χείλια μου, θηλάζοντάς τις… δαγκώνοντάς τις… αργά, αλλά σκληρά… Στη συνέχεια θα εγκαταλείψω τον θηλασμό και θα απομακρύνω το στόμα μου από την μαλακή σάρκα του στήθους του… Θα παρατηρήσω ότι η αναπνοή του θα βγαίνει πιο βαριά… Θα τον κοιτάξω ξανά στα μάτια… στα μάτια του που θα είναι μεγάλα και άγρια, και κάπως πιο σκοτεινά…

*

- Είσαι καλά, Άλ;

- Ναι, μαμά…

- Τρώει μπανάνα ο Λουκάς;

- Μόνο σε χυμό

*

Έτσι όπως θα είναι ξαπλωμένος, θα πέσω πάνω του και θα τον φιλήσω…

*

- Αν την κόψω σε μικρά κομμάτια;

- Ναι

- Τι;

- Ναιναιναιναι…

*

… μέχρι που θα χάσει την αναπνοή του… Θα τυλίξω το κορμί του για να τον διατηρήσω κοντά μου. Με τα χέρια μου πίσω στην πλάτη του θα τον χαϊδέψω στους ώμους… όμως το χάδι αυτό θα έχει αντίκτυπο… λιγάκι χαμηλότερα… Σ’ αυτό τον τομέα δεν θα μπορούσα να μην είμαι αποτελεσματικός… Είμαι σίγουρος ότι λαχταρούσε αυτό το μούδιασμα… αυτή τη στύση… Είναι η ευκαιρία του… Είναι η ευκαιρία μου να αναλάβω αυτό το τέρας… αυτό το θηρίο που η σεξουαλική φύση καθορίζει… Πίστεψέ με… δεν θα σε βλάψω… αγαπητέ… Όλα είναι εντάξει… Γνωρίζω ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μέχρι ν’ απολυθείς…

Απρόσωπο ρολόι

Η μέρα μου φαίνεται ατελείωτη…

Όλα κυλούν αργά…

Ο ήλιος έχει ανατείλει, έχει κολλήσει στον ουρανό και μου βγάζει τη γλώσσα από ψηλά…

Έρχομαι αντιμέτωπος μ’ ένα κενό… μ’ ένα ρολόι που δεν έχει αριθμούς, αλλά χτυπάει αργά και σταθερά μετρώντας μόνο τα δευτερόλεπτα…

Κοιτώ τον ήλιο και τα μάτια μου τυφλώνονται από παραλλαγές χρωμάτων…

Τα γέλια του Λουκά που ακούω με διατάζουν να επιστρέψω…

«Δώσε μου ένα λεπτό…», του λέω…

*

Άνοιξε το στόμα σου

Μετέφερε με κάπου αλλού… εκεί, στη βάση που βρίσκεσαι

Άφησε στην άκρη τα τηλέφωνα, τα σύντομα μηνύματα, τα σχήματα με τα χαμόγελο, τις περιγραφές για τις μυρωδιές των ανθρώπων με τους οποίους κοιμάσαι μαζί…

Επίτρεψέ μου να επιλέξω εγώ την στάση…

Σκύψε στην πόρτα, κρύψε τα χείλια σου πάνω στον πούτσο μου, δάγκωσέ τον από την ρίζα… σαν σκυλί… μακριά απ’ όλους… στο νεκρό διάστημα προτού κοιμηθείς…

Σκούπισε την μύτη σου στο δέρμα μου… κουφιοκέφαλε, που ήθελες να υπηρετήσεις την πατρίδα

Άφησε τα δάχτυλά μου να σταθούν στο υπόλοιπο των μεταξωτών μαλλιών σου

Ρούφηξε σταθερά και στη συνέχεια έντονα…

Μη δειλιάσεις…

Ευγενικά βόσκησε τα δόντια σου πάνω μου

Έχεις την γεύση που θα ήθελα να υπάρχει στο στόμα σου;

Μήπως η μυρωδιά του ιδρώτα που παραμένει προσκολλημένη στα αρχίδια μου σε εμπνέει να βουίζεις έτσι καθώς πιπιλίζεις πιο γρήγορα τον πούτσο μου;

Κοίταξέ με, μέχρι να δω στο βελούδινο καστανό σκοτάδι των ματιών σου μια λάμψη

Στροβίλισε την γλώσσα σου μέχρι να πέσω σε μια στιγμιαία λήθη… μέχρι να ξεκινήσει μια σειρά από εκτοξεύσεις σπέρματος που θα καταλήξουν στο στήθος σου…

*

Πιο μακριά δεν μπορούσες να πας;

Στόμα μου…

Χείλια μου…

Χέρια μου…

Δέρμα μου…

Μέχρι ν’ ακουμπήσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι θα σε σκέφτομαι…

Έκπληκτος

Every time our eyes meet

This feeling inside me

Is almost more than I can take

Baby when you touch me

I can feel how much you love me

And it just blows me away

I’ve never been this close to anyone or anything

I can hear your thoughts

I can see your dreams

I don’t know how you do what you do

I’m so in love with you

It just keeps getting better

I want to spend the rest of my life

With you by my side

Forever and ever

Every little thing that you do

Baby, I’m amazed by you

The smell of your skin

The taste of your kiss

The way you whisper in the dark

Your hair all around me

Baby you surround me

You touch every place in my heart

Oh, it feels like the first time, every time

I want to spend the whole night in your eyes

Every little thing that you do

I’m so in love with you

It just keeps getting better

I want to spend the rest of my life

With you by my side

Forever and ever

Every little thing that you do

Baby, I’m amazed by you

 

Amazed – Boyz II Men

Σε κατάσταση αμόκ

Το βλέμμα σου παρακολουθεί το ξεδίπλωμα της γλώσσας μου ή αλλιώς το καλωσόρισμα στη πρώτη σταγόνα σπέρματος που στάζει από την άκρη του πούτσου σου… Μόνο όταν κλείσω το στόμα σταματάς να κοιτάς… και χάνεις… Χάνεις την έκφραση του προσώπου μου τη στιγμή που δοκιμάζω στον ουρανίσκο την γεύση σου… Απλώνεις τα χέρια σου στο κεφάλι μου και ανασηκώνεσαι σαν λαβωμένο ζώο για να γεμίσεις με οξυγόνο τα πνευμόνια σου… Γέρνεις το κεφάλι σου προς τα πίσω και δίνεις έμφαση στη γράμμωση των κοιλιακών σου… Ο πούτσος σου κείτεται πρησμένος ακόμα στο στομάχι σου… Με το χέρι μου πειράζω την ευέλικτη μορφή του… Του δίνω μια απαλή ώθηση προς τα πάνω, του αλλάζω θέση… Με το αριστερό χέρι χαϊδεύω τον κώλο σου και με το δεξί τον πούτσο σου επιδιώκοντας να κάνω ξανά σκληρή την μαλακή σάρκα αυτού του τόσο ευαίσθητου σημείου του κορμιού σου… Βομβαρδίζω το κορμί σου με χάδια… Τρέχω τα δάχτυλά μου σε κατάσταση αμόκ πάνω – κάτω στον πούτσο σου… Σκύβω και περιστρέφω την γλώσσα μου σ’ ένα τυχαίο, αργό, μικρό κύκλο, αυξάνοντας ολοένα τον ρυθμό μου… Ο πούτσος σου κορδώνεται… Σκληραίνει ξανά σε κάθε γλείψιμο… σε κάθε βουτιά του στο στόμα μου… Κάθε κίνησή μου με ακρίβεια φέρνει την χαρά τόσο σ’ εσένα, όσο και σ’ εμένα… Με σταθερές κυλινδρικές κινήσεις ο πούτσος σου βυθίζεται μέσα και έξω στο υγρό μου στόμα… Τα αρχίδια σου, σαν βαρίδια, πηγαινοέρχονται δεξιά – αριστερά… σκουντουφλώντας εναλλάξ στα μπούτια σου… Όταν ο ρυθμός μου αλλάζει, αλλάζει και η κίνησή τους… Ένας αναστεναγμός πηγάζει από το στόμα σου και προτού προλάβει ν’ ακουστεί καλά – καλά, σωπαίνει στα χείλια σου που τα φιλώ… Η γεύση της μέντας εισέρχεται στο στόμα μου… Η αναπνοή σου γίνεται ασταθής… Πέφτω ξανά κάτω… Ακουμπάς και τα δυο σου χέρια στο κεφάλι μου και μου τραβάς απαλά τα μαλλιά… Ο πούτσος σου κάνει βόλτες στο στόμα μου… Μια σταγόνα σπέρματος, λευκή και αστραφτερή σαν το μαργαριτάρι γίνεται παρελθόν στη γλώσσα μου… Αρπάζεις το κεφάλι μου με τα χέρια σου και το κρατάς σφικτά στο ύψος των αυτιών… Κύματα αναστεναγμών από το στόμα σου γεμίζουν τον αέρα σαν προδοσία στη σιωπή… Τα άκρα σου κινούνται πάνω – κάτω στο στρώμα… Σηκώνω το βλέμμα μου και παρακολουθώ τις εκφράσεις που ξυπνούν το πάθος στο πρόσωπό σου, καθώς αρχίζω να αντλώ τον πούτσο σου ρουφώντας τον και χαϊδεύοντας τον με τη γλώσσα μου… Τα χέρια σου δεν σταματούν να οδηγούν το κεφάλι μου… Θα ήσουν απερίσκεπτος αν τα έδιωχνες από πάνω μου… Ο πούτσος σου γίνεται μια νάρκη έτοιμη να σκάσει… Οι φλέβες διογκώνονται από το αίμα σαν γυμνασμένοι μυς… Τα αρχίδια σου συνεχίζουν να κινούνται πάνω και κάτω ανάμεσα στα πόδια σου…

Το κεφάλι μου καίει σαν να είναι καζάνι που βράζει στην κόλαση… Η θερμότητα της γλώσσας μου αγγίζει τον όρθιο πούτσο σου και συλλέγει άλλη μια σταγόνα σπέρματος… Από τον ήχο της αναπνοής σου την στιγμή της εξόδου της από τα πνευμόνια σου, καταλαβαίνω την ταχεία έκρηξη του πούτσου σου στο στόμα μου… Ο πούτσος σου δονείται και χύνει… Μια βροχή από γλυκό νέκταρ με γεμίζει… μια έντονη βροχή… Δεν προλαβαίνω να καταπιώ… Γέρνεις ξανά το κεφάλι σου προς τα πίσω βγάζοντας ιαχές νικητή… σε μια οκτάβα πιο πάνω από τον ήχο της φωνής σου όταν μου μιλάς… φυσιολογικά… “Ααααα” και “Ιιιιι” και “Έεεεεεε” διασκορπίζονται στον αέρα και φτάνουν με ταχύτητα φωτός στα αυτιά μου… Και μετά παγώνεις σαν εφαρμογή σε λειτουργικό περιβάλλον Windows… Σκούζω σαν κουτάβι και σε γλείφω… σχεδόν παντού… Το κορμί σου κλονίζεται στο καταστροφικό, σαν σεισμό, πέρασμα της γλώσσας μου… Το βάρος του πούτσου σου πέφτει στα χέρια μου… Τραντάζει αβοήθητος και συσπάται… Η στύση σου ξεθωριάζει… και ο πούτσος σου πέφτει σαν να έχει αστάθεια… Επανέρχεται στις φυσιολογικές του διαστάσεις… πάντα τόσο ευαίσθητος… Τον κοιτώ… και με αφήνεις να τον κοιτώ, ενώ θα μπορούσες να με τραβήξεις προς τα πάνω με μανία από τα μαλλιά μου… Όμως είσαι πολύ ευγενικός!

Impossible

O-oh ooh, O-o ooh
O-oh ooh, O-o ooh
O-oh ooh, O-oh oooh for your love
I would do anything, I would say anything
I would try anything for you love … hey
I would climb anywhere, I would go anywhere
I would walk anywhere for your love
Oh
I’v probably said some corny lines
That I know you’ve heard a thousand times
I would do anything and everything
To express my love for you
I don’t care what I’ve gotta do-ooooooooo
A thousand armies couldn’t stop me, no
Cause there ain’t nothing impossible
There ain’t nothing, nothing
Nothing impossible for your love
Your love
No matter what people say
No matter how far you stray yeah
I would go all the way
For your love, your love
No no
No matter how great or small
No matter how tall the wall
Winter, spring, summer, fall
I’ll do it all for your love
Your love
I’v probably said some corny lines
That I know you’ve heard a thousand times
I would do anything and everything
To express my love for you
I don’t care what I’ve gotta do-ooooooooo
A thousand armies couldn’t stop me, no
Cause there ain’t nothing impossible
There ain’t nothing, nothing
Nothing impossible for your love
Your love
Stormy weather couldn’t stop me, no
Cause there ain’t nothing impossible
There ain’t nothing, nothing
Nothing impossible for your love
Your love, your love
There is nothing, nothing, nothing, nothing, nothing, nothing impossible
Nothing, nothing, nothing, nothing, nothing impossible
Oh no, nothing, nothing, for your love
Your love
Your love .. your love
A thousand armies couldn’t stop me, no
Cause there ain’t nothing impossible
There ain’t nothing, nothing
Nothing impossible for your love
Your love
Stormy weather couldn’t stop me, no
Cause there ain’t nothing impossible
There ain’t nothing, nothing
Nothing impossible for your love
Your love, your love

Impossible – Daniel Merriweather

Πολτώδης μάζα

Το κορμί μου αφυπνίζεται από τη σύγκρουση του πούτσου σου στην πλάτη μου

Τι άλλο μπορείς να κάνεις κι εσύ αυτές τις κρύες μέρες;

Το κορμί σου επιδιώκει την ζεστασιά του δικού μου κορμιού

Με γρήγορες, βιαστικές κινήσεις, πλησιάζεις σ’ εμένα ενώ ταυτόχρονα απομακρύνεσαι από την πλευρά του κρεβατιού που συνηθίζεις να κοιμάσαι…

Η γυμνή σου σάρκα με ευκολία κολλάει στην σάρκα μου…

Απλώνω τα χέρια μου πάνω σου και σε τραβώ σε μια σφιχτή αγκαλιά…

Στο πρώτο δευτερόλεπτο ζεστασιάς το κορμί σου ξυπνά…

πράγμα φυσιολογικό μιας και η βουβωνική σου περιοχή ακουμπά στον κώλο μου

Η πλάτη μου παραδίδεται στα χείλια σου

Μου δίνεις ένα τρυφερό φιλί… ένα ζεστό παθιασμένο φιλί την στιγμή που τα δάχτυλά σου ταξιδεύουν προς το στήθος μου

Αναζητείς και βρίσκεις τις ρόγες μου… τις αγκαλιάζεις στοργικά με τα ακροδάχτυλά σου

Με τον αντίχειρα σου κάνεις κύκλους ευαισθητοποιώντας τις…

Γυρίζω το κεφάλι μου και απονέμω την γλώσσα μου στο στόμα σου

Τα δάχτυλά σου συνεχίζουν το ταξίδι τους

Αλλάζω την θέση του κορμιού μου…

Για μια ακόμη φορά οι ρόγες μου βρίσκονται στο έλεος του στόματός σου

Η γλώσσα σου κάνει κύκλους… Κινείται αργά… απαλά… σιγά – σιγά

Οι ρόγες μου καταλήγουν στην ζεστασιά του στόματός σου

Τα χείλια σου τις αγκαλιάζουν

Τις θηλάζεις σαν να είσαι μωρό… τινάζοντας ταυτόχρονα την γλώσσα σου

Ο πούτσος μου διογκώνεται… Το ίδιο και το δικός σου

Το πεινασμένο στόμα σου αποπλανεί το στήθος μου

Οι τρυφερές άκρες των δαχτύλων μου επισκέπτεται την ομαλότητα του στομαχιού σου

Με ευκολία αγγίζω την ευαίσθητη πλευρά του εσωτερικού των μπουτιών σου

Νωχελικά ανοίγω τα πόδια μου δίνοντας την ευκαιρία στα χέρια σου να περιφέρονται ανεμπόδιστα πάνω – κάτω κατά μήκος του πούτσου μου

Αναστενάζεις…

Αναπνέεις βαριά…

Καθώς το στόμα μου προσφέρει σάλια στο στήθος σου, σέρνεις τα δάχτυλά σου στο πυκνό δάσος του τριχώματος πάνω ακριβώς από τον πούτσο μου

Διπλώνω προστατευτικά τα χείλια μου και αναστενάζω…

Τα δάχτυλά σου ανακαλύπτουν μια πολτώδης μάζα από το σπέρμα που είχες χύσει λίγο νωρίτερα

Σκύβεις και δαγκώνεις την άκρη του πούτσου μου… κι αμέσως μετά μαζεύεις με την γλώσσα σου τις ακαθαρσίες αυτές…

Εισπνέεις μυρωδιές και οξυγόνο σε γρήγορες, μικρές δόσεις… ενώ τα νύχια σου χαράσσουν την σάρκα μου

Αφού δεν μπορώ να προβλέψω την επόμενη κίνησή σου, ούτε μπορώ να διαβάζω τις σκέψεις σου… παραδίδομαι…

Η γλώσσα σου κινείται στην κατεύθυνση που το δάχτυλό σου δείχνει…

Η υγρή της διαδρομή καταλήγει στην βάλανο μου, η οποία και βρίσκει ένα νωπό καταφύγιο στο στόμα σου

Το κορμί μου τρέμει από το πάθος…

Έπρεπε να είχα καταλάβει ότι θα μου έπαιρνες πίπα!

Πρωτεύουσα

Αυτές είναι οι στιγμές που θα θυμάμαι από την πρωτεύουσα…

Βόλτες στους πολυσύχναστους δρόμους…

Ο Λουκάς στην Πλατεία Συντάγματος να πετάει το πάνινο τεράστιο ζάρι ψηλά

(και μετά να τρέχει με χαρά στην ανοικτή αγκαλιά μου φωνάζοντας “Μπαμπάδα” μέχρι να βρει ασφάλεια χώνοντας το κεφάλι του στο παλιό δερμάτινο σακάκι μου μυρίζοντας το άρωμά μου και τρίβοντας το ρόδινο μάγουλό του στο πουλόβερ μου)

Στάση στο Starbucks, για καφέ… Φιλιά στη γωνιά… Ο ατμός από τα χριστουγεννιάτικα ροφήματα να ζεσταίνει τα πρόσωπά μας…

Τα δαχτυλικά αποτυπώματά μας στο τραπέζι

Το μισό χριστουγεννιάτικο αρκουδάκι στο στόμα του Λουκά

Παιχνίδια με τις σκιές στον φωτισμό…

Η κανέλα να γλιστράει στη γλώσσα μου

Ντροπαλές ματιές και δαγκωμένα χείλια…

Αμηχανία με παίξιμο των δαχτύλων μέσα στα παπούτσια…

Το πρώτο βάλς με τον Λουκά στο μετρό με μουσική του Yann Tiersen

Κολοτούμπες στο στρώμα

Το τρίξιμο του κρεβατιού από τα γέλια

Η παγίδα που έστησα με τα χέρια μου για το κορμί σου

Η ακινησία μπροστά στο ανοικτό παράθυρο για να ζωγραφίσει ο άνεμος πεταλούδες στον λαιμό σου

Το κερί να στάζει στο χέρι σου και το στοίχημα για το πότε θα το ανοίξεις

Τα ψηφιδωτά στον τοίχο

Η εξήγηση στις αγωνίες και τους φόβους σου

Η προσευχή για το θαύμα

Το άγγιγμα της ουλής στο μάγουλό σου μετά το ξύρισμα

Τα φιλιά στα σφραγισμένα σου χείλια

Τα καβουράκια στα ματόκλαδα του Λουκά

Τα χαμόγελα, διάσπαρτα στους δρόμους

Ο ενθουσιασμός και ο χορός του Λουκά στο κρεβάτι ακούγοντας το “… αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής”

(κρατώντας μια βούρτσα μαλλιών ως μικρόφωνο)

Τα “πρέπει” και τα “μη” σου

Οι λέξεις σου που γεννούσαν αστέρια

Ο αριθμός οκτώ

Χαϊδεύοντας τα λουσμένα, μεταξένια σου μαλλιά,

ακούω από τα γλυκά χείλια σου να βγαίνει το όνομά μου…

Με καλείς…

Στέκομαι μπροστά σου, ακίνητος, σε μια νεκρή κατάσταση… ναρκωμένος!

Στέκομαι μπροστά σου, θέλοντας πολλά…

…Θέλοντας ν’ αγγίξω την απαλότητα σου

…Θέλοντας να φιλήσω τα υγρά χείλια σου

…Θέλοντας να φέρω τη γλώσσα μου μέσα στο στόμα σου

αφού πρώτα δοκιμάσω την γεύση σου γλείφοντας την ράχη των χειλιών σου

Θέλω να βυθίσω σιγά – σιγά την γλώσσα μου βαθιά μέσα σου

ακούγοντας την γκρίνια σου

από το ένα μου αυτί… και από το άλλο

Θέλω να σου δώσω ένα απαλό φιλί

να βγάλω τα σάλια μου βόλτα προσφέροντάς τα στην κορυφογραμμή του μετώπου σου

Τα χυμώδη χείλια μου θ’ αναζητήσουν την γεύση σου

παντού… σ’ ολόκληρο το κορμί σου

Θέλω πολλά… και για να προλάβω, αμέσως ξεκινώ…

Ανοίγω τα πόδια σου και οδηγώ την γλώσσα μου με αργά γλειψίματα εκεί που πρέπει…

Για πρώτη φορά φτάνω σχετικά γρήγορα στο άνοιγμα της κωλοτρυπίδας σου… πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά…

Η γλώσσα μου κινείται πλέον σ’ ένα κύκλο, σταματά μόνο για να συλλάβει τις γεύσεις και μετά οι ταχύτητες αλλάζουν ρυθμό…

Βυθίζω την γλώσσα μου στο εσωτερικό της κωλοτρυπίδας σου, δοκιμάζοντας την ελαστικότητα και τις αντοχές της

Γλείφω και ρουφώ το νέκταρ σου…

Κάνω την γλώσσα μου άγκυρα για να μείνω όσο χρειαστεί μέσα σου

Παίρνω βαθιές ανάσες…

Τα μπούτια σου σφίγγουν το κεφάλι μου

Η γλώσσα μου κινείται σε κύκλους ζωγραφίζοντας τον αριθμό οκτώ…

Παρατηρώ τον πούτσο σου να σηκώνεται όλο και πιο ψηλά κάθε φορά…

Θα μπορούσε να ανταποκριθεί διαφορετικά;

Όχι…

Φωνάζεις δυνατά σαν τον Λουκά όταν τον βάζουμε να κάνει ένα γύρο στο τρενάκι… στο Λούνα Παρκ…

Το κορμί σου δονείται… τα χέρια σου κινούνται αριστερά – δεξιά

Με ήσυχες κραυγές πολλαπλασιάζεται η αξία του κορμιού σου

Στοιχίζεις εκατομμύρια δολάρια κάθε δευτερόλεπτο που περνάει…

Οι μυς της κωλοτρυπίδας σου διασπώνται…

Η γλυκύτητα σου πλημμυρίζει το στόμα μου

Τα χείλια μου πρήζονται… φαινομενικά αγγίζουν κάθε σημείο σου με τη μια

Μυϊκοί σπασμοί ταράζουν τα βελουδένια τοιχώματα της κωλοτρυπίδας σου

Στο σώμα σου γίνεται σεισμός ενώ η γλώσσα μου αγκαλιάζει το ποτάμι της υγρασίας σου

Λαχανιάζω δυνατά για λίγο αέρα χωρίς όμως ν’ απομακρύνω την γλώσσα μου από μέσα σου

Τα μαλλιά μου είναι υγρά από τον ιδρώτα

Τα χρησιμοποιώ για να δροσίσω τα αρχίδια σου

Σηκώνω για λίγο το κεφάλι μου και σε κοιτώ

Τα χείλια μου έχουν πάρει ένα χρώμα διαφορετικό… μια σκούρα απόχρωση… και παραμένουν πρησμένα…

Ακουμπάς τα χέρια σου στο κεφάλι μου και το κρατάς πατημένο στα γεννητικά σου όργανα

Στοργικά η μύτη μου αγκαλιάζει τον πούτσο σου

Σε παρακαλώ, μη χύσεις ακόμα!

Έχω τόσα πολλά να κάνω…

Υπερχείλιση

Συννεφιασμένος ουρανός

Φωτεινά αστέρια από απόσταση

Το φεγγάρι, πλήρες, λάμπει και αφήνει το φως να εισβάλλει από τις ανοικτές περσίδες

Το σκοτάδι στο δωμάτιο φωτίζεται

Οι σκέψεις ξεφεύγουν από τις θυρίδες τους στο μυαλό μου

και με ελαφρές πινελιές απλώνονται στο κορμί του

αντικαθιστώντας τα ρούχα που απομακρύνονται

Τα χέρια τρομάζουν με το άγγιγμα τους

Τα χείλια παγιδεύουν τυχόν αντιδράσεις

Οι γλώσσες χορεύουν πριν το φιλί

Τα δάχτυλά μου διασκεδάζουν στη γύμνια της σάρκας του…

Οι πνεύμονες λαχανιάζουν

Οι ρόγες του στήθους του εισπνέονται από το ζεστό, υγρό στόμα μου…

Το φερμουάρ του παντελονιού μου κατεβαίνει

Ο πούτσος μου περικυκλώνεται από τα επιδέξια χέρια του

Τον χαϊδεύει με αποφασιστικότητα

Οι πνεύμονές μου εισπνέουν

Πάθος

Έρωτα

Επιθυμία

Κρυβόμαστε στο ημίφως του δωματίου

Τα μαλακά μέρη των κορμιών μας σκληραίνουν

Ό, τι ήταν εύπλαστο… σταματά να είναι…

Η υγρασία του ιδρώτα καλύπτει την ξηρότητα της σάρκας

Τα κορμιά κινούνται με συγχρονισμένες κινήσεις

Η σάρκα του στήθους του υγραίνεται από τα σάλια μου

Συγκρούεται με την υγρασία του δικού μου στήθους

Τα μυαλά μας διαλύονται στο διάστημα

καθώς ο χορός του πάθους ξεκινά

Το φως του φεγγαριού αιωρείται πάνω από τα γυμνά μας κορμιά

Με ίντριγκα αναζητώ το πάθος

Οι κραυγές μας αντηχούν και γκρεμίζουν τους τοίχους

Από τα βογγητά δονείται το στρώμα του κρεβατιού

Οι ήχοι του έρωτα απορροφούν την σιωπή

Ψηλαφίζω το κορμί σου με συστολή

Εκσπερματίζεις…

Το σπέρμα σου… πηχτό, λευκό… υπερχειλίζει…

Η σιωπή γίνεται ξανά κανόνας

Οι ακτίνες του φεγγαριού ανακυκλώνονται αναζητώντας το πάθος μας…

Πρωινό ξύπνημα στην Αθήνα

Ήταν το πρώτο μας, μετά από δυο χρόνια, πρωινό ξύπνημα σε μια άκρως φθινοπωρινή Αθήνα… Έτσι όπως στεκόμασταν στο μπαλκόνι χτένισα προς τα πίσω τα μαλλιά του και έφερα αντιμέτωπο το όμορφο πρόσωπό του με το δροσερό αεράκι…

Μέχρι να τον ανακαλύψω, καθόταν τόση ώρα έξω κι έβλεπε την ανατολή του ηλίου… Καθόταν μόνος του και κάπνιζε… σκεπτικός… Όταν τον πλησίασα, σχεδόν έτρεμε από το κρύο… Ένας δυνατός άνεμος του υπενθύμισε την απαγόρευση που ισχύει για το αμάνικο γκρι – μπλε μπλουζάκι που φορούσε…

Ξαφνικά ένιωσε την ζεστασιά, αφού πρώτα έβαλα πάνω στους ώμους του το μπουφάν μου… Γύρισε και με κοίταξε… με μια έκφραση… σαν έκπληκτος και τρομαγμένος μου φάνηκε… Πέρασαν πολλά λεπτά για να μου χαμογελάσει… Τράβηξε το μπουφάν και τύλιξε τα μανίκια σφικτά γύρω από τον λαιμό του… Του χαμογέλασα κι αυτός γέλασε… Στη συνέχεια κάθισα δίπλα του… Τα μαλλιά του πετούσαν στον άνεμο…

“Θέλεις περισσότερο κούρεμα…”, του είπα…

Τα μάγουλά του κοκκίνισαν…

“Λες;”, με ρώτησε

Έβαλα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του και του γαργάλισα τρυφερά τον αυχένα…

“Αστειεύομαι…”, του είπα…

Κούρνιασα στην αγκαλιά του κι έθαψα το κεφάλι μου στο στήθος του… Ο ήχος των χτύπων της καρδιάς του ήταν τόσο παρήγορος…

Χάιδεψε τα μαλλιά μου κρατώντας τα κάπου – κάπου μέσα στα δάχτυλά του.. Τον κοίταξα στα μάτια… Με κοίταξε κι αυτός… Ο άνεμος είχε καταλαγιάσει… Και οι δυο πέσαμε στη σιωπή… ατενίζοντας ο ένας τον άλλο…

Ήταν δική μου η απόφαση να πιέσω τα χείλια μου πάνω στα δικά του, να τον κρατήσω με δύναμη και να του ψιθυρίσω:

“Σ’ αγαπώ…”

Αποκύημα φαντασίας

Γλιστρώ πάνω στο κορμί του σαν νερό, σαν μαγεμένο νερό που αποζητά την απόλαυση ένα απόγευμα λίγο μετά την ζέστη του καλοκαιριού… Χαϊδεύω και φιλώ τον μάγο της καρδιάς μου έτσι όπως είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με απλωμένα τα άκρα του, σε αντίθεση μ’ εμένα που πάντα κουρνιάζω… Το άρωμά του είναι γλυκό και χαλαρωτικό, όπως το άρωμα της βανίλιας… Δεν είναι τυχαίο… μόλις βγήκε από το ντους… Οι σταγόνες του νερού, όσες δεν πρόλαβαν να αποδεκατιστούν από το χνούδι της πετσέτας, κυλούν ακόμη στο δέρμα του… Δεν μπορώ να μην τον γλείψω Τον βλέπω σαν φάρμακο… κάτι σαν φάρμακο… Πρέπει να πάρω την δόση μου… Πρέπει ν’ αφήσω πάνω του την σφραγίδα του εμπορικού σήματός μου… Μου αρέσει η αίσθηση του δέρματός του… Όσο αργά κι αν προχωρώ, σε κάθε βήμα της γλώσσας μου, ανακαλύπτω και κάτι διαφορετικό… Η ανάσα μου βγαίνει βαριά… Πλέκω τα πόδια μου στα δικά του… Τα δάχτυλά μου με αξιοθαύμαστη γενναιοδωρία σκαρφαλώνουν στο κορμί του… πλησιάζουν επικίνδυνα στο σημείο εκείνο που υπήρχαν μπούκλες στα σοκολατένια μαλλιά του… Αχ! Αυτές οι μπούκλες του! Ήταν σαν την ζούγκλα για να μπορώ να παίζω τον Ταρζάν, και πάλι… δεν μου ήταν αρκετές…

Αφήνοντας λίγα ίχνη σάλιου γύρω από τα χείλια του, τα στόματά μας συναντιούνται… και οι γλώσσες μας χορεύουν με τον πιο προκλητικό τρόπο…

“Ήρωα… Κορυφαίε…”, του λέω με θαυμασμό!

Εντοπίζω με τα δάχτυλά μου το περίγραμμα των ρογών του στήθους του και τους γυμνασμένους μυς του στομαχιού του… Το μυαλό μου χάνεται σε μια θάλασσα φουρτουνιασμένη… σε μια θάλασσα ηδονής… Καταπίνω τα κύματα που με καλύπτουν και βγαίνω γρήγορα στην επιφάνεια…

“Αγάπη μου… Βασιλιά μου…”, του λέω με δέος…

Η ανάσα του αναπηδά προτού φτάσει στο πρόσωπό μου… Με δελεάζει με το βλέμμα του… Με πιάνει στα χέρια του και με τραβάει προς τα πάνω, προστατευτικά, σαν μόλις να βγήκα από το κέλυφος… Είναι αρκετά δυνατός για να αρνηθώ οτιδήποτε είναι έτοιμος να μου προσφέρει… Η απόλαυση έρχεται σε κύματα… Κινδυνεύω να πνιγώ για μια ακόμα φορά… Κραυγάζω, όχι από φόβο… όχι από πόνο, αλλά από χαρά κι ευχαρίστηση… Ουρλιάζω και οι ήχοι που βγάζω ακούγονται σαν συμφωνία που συνέθεσαν άγγελοι… Τα ουρλιαχτά χαράς φτάνουν στ’ αυτιά του για να συνεχίσει… Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο σχεδόν εκρηκτικό… Κοιτάζω τα κοκκινισμένα μάτια του… Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό… Τα χέρια του αρπάζουν τα χέρια μου… Τα κορμιά μας σπάζουν από την πίεση που ασκεί το ένα στο άλλο… Κραυγές και αναστεναγμοί γέλιου ξεφεύγουν από τα στόματά μας… Σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτώ το ταβάνι… Άραγε τ’ αστέρια που βλέπω είναι αποκύημα της φαντασίας μου;

“Ήρωα… Ω, ήρωα! Πόσο όμορφος είσαι…”, του λέω…

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο όμορφο άντρα από τον δικό μου άντρα… Τα χείλια του ανταποκρίνονται για μια ακόμη φορά… Τα πόδια μας πλέκονται ξανά μεταξύ τους και χωρίς να το καταλάβουμε διεισδύει διαδοχικά ο ένας μέσα στο κορμί του άλλου… Δεν ζητώ τίποτα… Αφήνομαι… Είναι πολύ ευχάριστο αυτό που συμβαίνει για να το διακόψω ή να το εμπλουτίσω… Με την ολοκλήρωση, ο ήλιος δεν λάμπει πια και η βροχή πέφτει με όλο και περισσότερη δύναμη…

“Είσαι το μοναδικό μέσο ψυχαγωγίας μου… Κανείς ποτέ δεν θα σε κόψει”, του λέω… “… δεν μπορώ χωρίς εσένα…”

Αγαλλίαση

Μου επιτίθεσαι από πίσω… τυλίγεις τα χέρια σου γύρω από τη μέση μου και με φέρνεις υπό την σκέπη της εξουσίας σου… Τα κορμιά μας κινούνται σε συγχρονισμό μεταξύ τους καθώς γλιστράς τα χέρια σου στα χέρια μου… στους ώμους μου… στον αυχένα μου… Τραβάς τα μαλλιά μου σαν να είναι σπάγκοι… Όλο αυτό το διάστημα το μεθυστικό άρωμά σου εισβάλει στα ρουθούνια μου… Πέφτεις πάνω μου… χώνεις την μύτη σου στο κεφάλι μου… στον λαιμό μου… στα χείλια μου… Ξέρεις πώς να κάνεις κάθε στιγμή συναρπαστική… Με αγαλλίαση παρακολουθώ την κίνηση των χειλιών σου στο κορμί μου που πάλλεται από την ηδονή και την καύλα… Γλιστρώ τα χέρια μου στην μεγάλη έκταση του στήθους σου κοιτάζοντας το σκοτάδι του χρώματος των ματιών σου… Μέσα τους μικρά, λαμπερά αστέρια τρεμοσβήνουν… Πατάς το αισθησιακό σου στόμα στα χείλια μου, τυλίγεις τα χέρια σου γύρω από την πλάτη μου και με αρπάζεις από τους γιακάδες του πουκάμισου που φορώ… Παίζω με τα κοντοκουρεμένα σου μαλλιά σαν να έχουν ακόμα πάνω τους μπούκλες… Τραβιέσαι ξαφνικά… Κάνεις ένα βήμα πίσω… και μετά ένα βήμα μπρος… σαν να χορεύεις… Τοποθετείς τα χέρια σου στους γοφούς μου και αλέθεις την λεκάνη σου στην λεκάνη μου… Ο πούτσος σου γίνεται μια νάρκη έτοιμη να εκραγεί στην παραμικρή λάθος κίνηση… Τρέχω τα χέρια μου στο στήθος σου… Ανακατεύεις και μπερδεύεις τα μαλλιά μου… Βγάζω συνεχόμενα βογγητά από το στόμα μου, πειράζοντας με την λεκάνη μου στον σκληρό πούτσο σου…

«Είμαι καυλωμένος εξαιτίας σου…», ψιθυρίζεις στο αυτί μου…

«Για νέο μου το λες;», σε ρωτώ… χαμογελώντας…

Μου δαγκώνεις το αυτί… Λαχανιάζεις πάνω στα χείλια μου… Μεταφέρεις το κορμί μου στο κορμί σου πιάνοντάς με από τη μέση… Ταλαντεύεις το κορμί σου αισθησιακά στον ρυθμό μιας φανταστικής, σαγηνευτικής μουσικής… Με αναγκάζεις να χορέψω κι εγώ, δίχως ν’ ακούω μουσική… Βλέποντάς το κορμί μου να κινείται, παραπατάς… και πέφτεις στο κρεβάτι… Πριν πέσω κι εγώ σε κοιτώ με ορθάνοικτα μάτια… Περιμένω το αναπόφευκτο… αυτό που θα συμβεί από λεπτό σε λεπτό… Βγάζεις βιαστικά τα ρούχα σου, ξεκουμπώνοντας κουμπιά, τραβώντας φερμουάρ… Βγάζω κι εγώ το παντελόνι μου ταλαντεύοντας προκλητικά τον κώλο μου…

Μια φλέβα πάλλεται βροντερά, δεξιά στον λαιμό σου… Γλιστρώ τα χέρια μου στους κοιλιακούς σου… περνώ από το στήθος σου… σταματώ στους ώμους σου… ζωγραφίζω ταινίες με τα νύχια μου στην πλάτη σου… Βουλιάζω τα δάχτυλά μου μέσα στο μπόξερ σου και χουφτώνω τον κώλο σου… Αφήνω σταγόνες σάλιου στο σαγόνι σου… Η ανάσα σου ταξιδεύει στο πρόσωπό μου… Με το ένα σου χέρι γαργαλάς την αριστερή μου μασχάλη και με το άλλο χαϊδεύεις το δεξί κωλομέρι μου… Παιχνιδιάρικα γελάς, τραβάς και βγάζεις το μπόξερ σου… Ο πούτσος σου, τόση ώρα στην ανυπομονησία, ξεπετάγεται… Αφήνεις το κορμί σου ολόγυμνο για μένα…

«Έχεις υπέροχο πούτσο…», σου λέω… «… με γενναιόδωρο μέγεθος… όμορφα πλασμένο…»

Τα χέρια σου συνεχίζουν να κυριαρχούν στο σώμα μου φέρνοντάς το πιο κοντά στο δικό σου… Κρατάς τα βλέμμα σου στα μάτια μου και ο πούτσος σου, εγκεφαλικά, σκληραίνει περισσότερο…

«Πόσα ακόμα ωραία λόγια θα μου πεις;», με ρωτάς…

«Δεν ξέρω… Εξαρτάται πόσες θα εφεύρει ο εγκέφαλός μου…», σου απαντώ…

Το βλέμμα σου διαπερνά τα μάτια μου και το χαμόγελό σου μου λέει πολλά… πολλά που δεν είναι ανάγκη να μου πεις… το ξέρω…

«Θα μου τα λες όσο θα γαμιόμαστε;», με ρωτάς…

«Ναι…», σου απαντώ…

Κάνεις μια χαψιά την απάντησή μου… Κολλώ το χέρι μου στον παλλόμενο πούτσο σου… Δαγκώνεις αισθησιακά τα χείλια σου… Τραβάω τα αρχίδια σου και εκτινάσσω το πετσάκι του πούτσου σου… Χαμογελάς…

«Θα μ’ αφήσεις να σε γαμήσω;», με ρωτάς…

«Εννοείται…», σου απαντώ…

Αναπνέεις βαριά και σέρνεις την γλώσσα σου ενδεικτικά πάνω-κάτω στα χείλια μου…

«Θα μπορούσα με μια εντολή σου να χρησιμοποιήσω την γλώσσα μου, τα δάχτυλά μου, τον πούτσο μου… διάλεξε… ή θα μπορούσες να με παροτρύνεις να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό προτού καταρρεύσω ιδρωμένος σ’ αυτό το κρεβάτι…», μου λες…

«Σ’ εμπιστεύομαι. Κάνε ό, τι θες…», σου λέω…

Αισθάνομαι το πρόσωπό μου να κοκκινίζει… ολόκληρο το πρόσωπό μου… από τα λόγια που ακούω να μου λες… Έρχομαι πιο κοντά σου… σε πλησιάζω εκατοστό-εκατοστό… Τινάζω τα χέρια μου πάνω σου…

πάνω στην εντυπωσιακή στύση σου… Προτού πάθω κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο, τον χώνω μέσα μου…

Χαμογελάς… κοιτάζοντάς με, με όλη την γοητεία σου…

«Πάρε με όπως θέλεις, αγάπη… Πάρε με…», σου λέω… και λικνίζομαι πάνω στον πούτσο σου που εξαφανίζεται βαθιά μέσα στους τρεμάμενους τοίχους της κωλοτρυπίδας μου… Δαγκώνω τα χείλια μου… Η μουσική της κίνησης του πούτσου σου φτάνει στ’ αυτιά μου… Γεμίζω από χαρά… Βλέπω στα μάτια σου να τρεμοπαίζει μια φλόγα… Σε φιλώ… Αφήνω ένα πύρινο μονοπάτι από τον ώμο έως τον λαιμό σου…

«Έλα… χύσε αγάπη…», σου λέω…

«Ναι…», μου λες…

«Άντε…», σε παρακινώ…

Μου αρέσει η αγωνία στο πρόσωπό σου λίγο προτού χύσεις… Γνωρίζω πως αισθάνεσαι… Με χαμηλά βογγητά εκσπερματίζεις… Καταρρέεις ιδρωμένος πάνω μου…

Δελεαστικές προτάσεις

Εσύ, κύριε… Με το υπέροχο χαμόγελο και το γυμνασμένο κορμί. Ναι, σ’ εσένα μιλάω… Πραγματικά δεν ξέρω τι σκοπεύεις να κάνεις απόψε για μένα… Γι’ αυτό χαμογελάς μ’ αυτό τον τρόπο, έτσι; Καλά λοιπόν… Κάνε ό, τι θέλεις… Ξεκίνα να εκτελείς το σχέδιό σου σέρνοντας τον αντίχειρά σου στα χείλια μου… Πλησίασε και ψιθύρισε δελεαστικές προτάσεις στα αυτιά μου…

«Θέλω να με γλείψεις…», μου λες…

Αγγίζεις το πηγούνι μου και παίρνω τον αντίχειρά σου στο στόμα μου… Γλείφω… Θέλω να γλείψω και τα χείλια σου για να δω αν η γεύση τους είναι τόσο καλή όσο η αναπνοή σου που μυρίζει μέντα… Μου αρέσει… Ναι, μου αρέσει… Για να σου δείξω πόσο μου αρέσει θ’ αρχίζω να τρίβω πάνω-κάτω τα χέρια μου στο κορμί σου σαν να δουλεύω σε αργαλειό… Θέλω να σε χαϊδεύω μέχρι αργά το βράδυ… ίσως και για πάντα…

Με παγιδεύεις μέσα στα ασφαλή όρια των χεριών σου… μέσα στην αγκαλιά σου… Ταυτόχρονα γαργαλάς τα πλευρά μου… Χαμογελώ σαν ντροπαλό παιδί που δεν γνωρίζει καλά τον εαυτό του… Με φροντίζεις… Ακουμπώ το χαμόγελό μου στα χείλια σου… Σε φιλώ… Φέρνεις προσωρινά τα χέρια σου στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και με τα δόντια σου ξεκουμπώνεις τα πρώτα-πρώτα κουμπιά του πουκάμισού μου… Στην διαδρομή των δοντιών σου αφήνεις σημάδια από τα σάλια σου… Θέλω να σου κάνω παρατήρηση για την συμπεριφορά σου… Χαϊδεύω τα ξυρισμένα μάγουλά σου… Κρατώ την απαλότητά τους για μένα… Με φιλάς κατά διαστήματα στα χείλια και στο πρόσωπο… Τα δάχτυλά σου παίζουν με τα μαλλιά μου… Τα κάνεις… χάος… Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που είναι πιο μεγάλα από τα δικά σου… Με τα χέρια μου υποδύομαι τον εμπειρογνώμονα πάνω στο κορμί σου… Σε καυλώνω… Είσαι καυλωμένος, κι όμως με κοιτάζεις μ’ αυτή τη τόσο αθώα σεξουαλική ματιά σου… Με κοιτάζεις και μου δείχνεις ένα τρέιλερ από τις σκέψεις σου… Έτσι κι αλλιώς σύντομα θα τις ξεδιπλώσεις μπροστά μου… θα τις εκπληρώσεις μαζί μου… στην κρεβατοκάμαρα ή στο ντους… ή ίσως ακόμη και σε κάποιο τυχαίο τοίχο… Δεν με ενδιαφέρει το σημείο, μου αρκεί να είσαι εσύ αυτός που θα με γαμήσει… σκληρά… αλαζονικά… Δεν με ενδιαφέρει από τη στιγμή που ξέρω πόσο γλυκός άνθρωπος είσαι… Δεν με ενδιαφέρει γιατί ό, τι κι αν κάνεις φέρνεις την απόλαυση στη ζωή μου και με βοηθάς να βλέπω τα πιο ευχάριστα όνειρα όταν κοιμάμαι…

«Πρέπει να είμαστε ενωμένοι… να μείνουμε ενωμένοι…», σου λέω… κι ας με περάσεις για τρελό… γι’ αυτό σου το λέω χαμογελώντας σαν ηλίθιος για να πιστέψεις ότι αστειεύομαι…

Μου χαμογελάς κι εσύ…

Ελπίζω να είσαι έτοιμος να με γαμήσεις όσο πιο καλά μπορείς, διαφορετικά δεν πρόκειται να σ’ αφήσω να παρουσιαστείς στο στρατό!

Πάλι χαμογελάς…

Μου φαίνεται ότι δεν ξέρεις πότε μιλώ σοβαρά και πότε αστειεύομαι…

Καραόκε

Ξεκρεμώ τα δάχτυλά μου από τους βοστρύχους του, μετά από πέντε λεπτά παραμονής τους εκεί, και παίρνω από τα χέρια του το μικρόφωνο… Είναι η σειρά μου να διαγωνιστώ στο καραόκε… Κάθομαι στα γόνατά του και αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή… Είναι το ακροατήριό μου και πρέπει να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου για να τον αφήσω ικανοποιημένο… Τον κοιτώ στα μάτια με αφοσίωση… Παίρνω μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να ηρεμήσω…

«Αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε κάποιον πολύ ξεχωριστό… Σ’ εσένα… Χρόνια Πολλά…», λέω…

Καθώς η μουσική ξεκινά, κλείνω τα μάτια χωρίς να υπολογίζω τίποτα στο μυαλό μου…

«I still hear your voice when you sleep next to me

I still feel your touch in my dreams

forgive me my weakness

but I don’t why

without you it’s hard to survive»

Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, έρχομαι ακόμα πιο κοντά στην αγκαλιά του… Δεν σταματώ να τον φλερτάρω με το βλέμμα μου… Τον αγγίζω, δειλά, με τα ακροδάχτυλά μου για να βεβαιωθώ ότι η στιγμή που ζω δεν είναι όνειρο, αλλά πραγματικότητα… Δεν μπορώ να κρύψω την αδυναμία που του έχω…

«Cause everytime we touch, I get this feeling

and everytime we kiss, I swear I can fly

can’t you feel my heart beat fast?

I want this to last

Need you by my side

Cause everytime we touch I feel the static

And everytime we kiss I reach for the sky

Can’t you hear my heart be so?

I can’t let you go

Want you in my life…»

Στο άγγιγμά μου απαντά μ’ ένα δικό του άγγιγμα… Τα κορμιά μας τραντάζονται… Και όταν με φιλάει, δεν μπορώ να συγκρατήσω τις κραυγές χαράς να βγουν από το στόμα μου παρέα με τους στίχους… Η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα… μου είναι δύσκολο να συνεχίσω… όμως δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά…

«Your arms are my castle

Your heart is my sky

They wipe away tears that I cry

The good and the bad times

We’ve been through them all

You make me rise when I fall!»

Τον αγκαλιάζω και σκουπίζω ένα δάκρυ μου πάνω στον ώμο του…

«Cause everytime we touch, I get this feeling

and everytime we kiss, I swear I can fly

can’t you feel my heart beat fast?

I want this to last

Need you by my side

Cause everytime we touch I feel the static

And everytime we kiss I reach for the sky

Can’t you hear my heart be so?

I can’t let you go

Want you in my life…» *

Σταματώ να τραγουδώ… αφήνω την μουσική ν’ ακούγεται… Αποσύρω την φωνή μου, δεν είμαι σίγουρος αν θα ξεκινήσω ξανά… κι αν θα φτάσω μέχρι το τέλος… Βρίσκομαι σε μια κατάσταση βαθιάς σκέψης… Τώρα τι ακριβώς κάνω; Τον αγαπώ και του εύχομαι για την γιορτή του έχοντας τα δάχτυλά μου ως πινέλα για να τα γλιστρώ πάνω στα μάγουλά του; Ή απλά επιδεικνύω τις φωνητικές μου ικανότητες προσδοκώντας ένα του φιλί;

Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα πιο γρήγορα… Μου είναι δύσκολο να συνεχίσω… Σταματώ και ακούω το χειροκρότημά του τη στιγμή που τελειώνει η μουσική… Με χειροκροτεί με πάθος σαν να μη συνειδητοποίησε ότι παράτησα το τραγούδι στη μέση… Πρέπει να του άρεσε… Ναι, του άρεσε… Μου ψιθυρίζει στο αυτί πόσο καλός ήμουν… Του χαμογελώ…

«Σ’ ευχαριστώ…», του λέω…

«Εγώ σ’ ευχαριστώ…», μου λέει και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο…

 

 

* Everytime we touch (Candlelight Mix) – Cascada

More Than Words

Saying I love you

Is not the words I want to hear from you

It’s not that I want you

Not to say, but if you only knew

How easy it would be to show me how you feel

More than words is all you have to do to make it real

Then you wouldn’t have to say that you love me

Cos I’d already know

What would you do if my heart was torn in two

More than words to show you feel

That your love for me is real

What would you say if I took those words away

Then you couldn’t make things new

Just by saying I love you

More than words

Now I’ve tried to talk to you and make you understand

All you have to do is close your eyes

And just reach out your hands and touch me

Hold me close don’t ever let me go

More than words is all I ever needed you to show

Then you wouldn’t have to say that you love me

Cos I’d already know

What would you do if my heart was torn in two

More than words to show you feel

That your love for me is real

What would you say if I took those words away

Then you couldn’t make things new

Just by saying I love you

More than words

More than words – Owen

Σημειωματάριο 2

Αγάπη μου,

Ξέρεις πόσο μ’ αρέσει όταν γαμιόμαστε… τις περισσότερες φορές, όλες τις φορές… αλλά στην πραγματικότητα αυτό που θέλω να ξέρεις είναι ότι πάντα… σχεδόν πάντα… θα ήθελα να είχαμε ακροατήριο… Θέλω να δει ο κόσμος τι ακριβώς κάνουμε… πως γαμιόμαστε… Θέλω να γίνει γνωστό σε όλους αυτό το μοντέλο, αυτό το είδος της αγάπης… Θέλω να μας εκθέσω… Θέλω να δείξω πως ένας άντρας μπορεί να χάσει την ανάσα σου… πως μπορεί να γίνει επαίτης για περισσότερα… Θέλω να δει όλο το σύμπαν πόσο σ’ αγαπώ… να δει το πάθος μου… να δει ότι δεν προσποιούμαι σε τίποτα όταν αγκιστρώνομαι, όταν σκαρφαλώνω πάνω σου για να κάνω ό, τι μπορώ… το καλύτερο για το τέλειο σώμα σου…

Έχω το σενάριο ήδη στα σκαριά… έναν καλό σκηνοθέτη ψάχνω για να γεμίσουμε τους κινηματογράφους μαζί… Θέλω να το δουν όλοι αυτό… Ναι, ναι… ξέρω… Δεν είμαστε ακόμη πολύ καλοί… Βρισκόμαστε στο στάδιο της μάθησης… Μαθαίνω πώς να μπαίνω μέσα σου και να σε γεμίζω… Μαθαίνεις κι εσύ… αν και μόλις και μετά βίας μπορώ να μιλήσω… μόνο να ουρλιάξω μπορώ… Έτσι δεν είναι;

Μου αρέσει η ιδέα να φοράω το άρωμα του σπέρματός σου… και όχι μόνο… μου αρέσει να στάζει, να κυλάει στο δέρμα μου… Μου αρέσει να φορώ τις ουλές των δοντιών σου στο λαιμό μου… σαν σημάδι στον ώμο στρατιώτη από τον πόλεμο… Θέλω όλοι να ξέρουν ότι έχω αγωνιστεί γι’ αυτές τις ουλές…

Είμαι ένας πολεμιστής… Αγωνίζομαι για την αγάπη κάθε βράδυ λίγο προτού αποκοιμηθώ… Όταν όμως ξυπνώ το πρωί είμαι ένας νέος άνθρωπος… ο άντρας σου…

+

«Αγάπη είναι η ανασφάλεια που όσο επιδεινώνεται τόσο αξίζει να δημοσιοποιείται… Είναι μια μορφή αναπηρίας που γυμνώνει τον λόγο σου και σε κάνει ρόμπα όταν πρόκειται να συνομιλήσεις μ’ ένα πρόσωπο… Αγάπη είναι το είδος της απόλυτης ταινίας τρόμου με πολύ μικρές στιγμές απόλυτης έκστασης… Όμως είναι τόσο γλυκιά που καταντά εθισμός… συνήθεια… ανάγκη…»

+

Αγάπη μου,

Πιστεύω ότι ξέρω πλέον τα περισσότερα απ όσα πιστεύεις για την αγάπη… Κι όμως θέλω να σ’ ακούσω να μου τα λες και όχι να τα διαβάζω, και μάλιστα κρυφά… Θέλω να σε ακούσω σαν το βουητό της μέλισσας. Θέλω να αισθανθώ την παρουσία σου περισσότερο από ό, τι θέλω και ξέρω ότι είναι…

Περνώντας τα όρια

Αγάπη μου,

Δεν ξέρω αν το πρόσεξες… όλοι στέκονται απέναντί μας… όλοι έχουν πάρει θέση μάχης εναντίον μας… Κάποια μέρα θα έχουμε την ευκαιρία να εξοντώσουμε αυτό το μίσος και ν’ αφήσουμε την αγάπη μας ν’ ακουστεί… ν’ αντηχήσει στις πεδιάδες… στους λόφους… στα βουνά… Πότε όμως θα ‘ρθει αυτή η μέρα;

Επιστρέψαμε με τον ίδιο τρόπο που φύγαμε… ΜΑΖΙ… Κι αυτός ο θρίαμβος αμφιταλαντεύεται πέρα-δώθε μεταξύ της επιτυχίας και της παραλίγο τραγωδίας… Δεν ξέρω πως σου φάνηκε το χθεσινό γεύμα με τους συγγενείς, προσωπικά το μυαλό μου πλημυρίζουν μαύρες σκέψεις για το αύριο… για εκείνες τις μοναχικές νύχτες που εσύ θα είσαι στο στρατόπεδο, πολύ μακριά από μένα κι εγώ ως παρανοϊκός θα ανοίγω τα παράθυρα και θα φωνάζω δυνατά το όνομά σου μήπως και μ’ ακούσεις…

Χθες κρυφάκουσα τον αδερφό μου να μιλάει… δεν ξέρω αν τα λόγια του ήταν προϊόν διασκέδασης από τα ποτά που κατανάλωσε ή τα έλεγε σοβαρά… Αυτό που κατάλαβα είναι ότι περίμενε, ίσως και να προσευχόταν κάθε βράδυ, να φύγουμε από τη ζωή ως θύματα ενός αυτοκινητιστικού δυστυχήματος… ή ενός ναυαγίου… ή μιας σύγκρουσης τρένων… Όσο κι αν σε σοκάρει, αυτό περίμενε να συμβεί… Παρόλα αυτά, είμαστε εδώ, τώρα… εσύ κι εγώ… ζωντανοί… Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν… απ’ όλους… Και ξέρεις τι με στενοχωρεί περισσότερο; Έμεινα στο να κρυφακούω και δεν πετάχτηκα να πω ότι δεν είμαι ο ποιητής που αγαπάει το αυτονόητο… Είμαι ο βάρδος που είναι έτοιμος να φωνάξει στον κόσμο ότι είσαι ο άντρας της ζωής μου… η μόνη μου αγάπη… Αυτό, γαμώτο… αυτό μόνο ήθελα να πω… πόσο σ’ αγαπώ… και να του δώσω μια μπουνιά στο πρόσωπο… Πιστεύω ότι μερικές στιγμές πρέπει να περνάς τα όρια για να δώσεις στους άλλους αυτό που χρειάζονται…

Σε τρομάζω;

Άλλοι πρέπει να τρομάζουν

Εσύ όχι… Εσύ είσαι απλά, όλος, δικός μου…

Σημειωματάριο

«…Η αγάπη είναι μια μάχη με δεμένα μάτια σ’ ένα σκοτεινό δρομάκι στις τέσσερις το πρωί όταν είσαι πολύ κουρασμένος για τη νίκη και το μόνο που εύχεσαι είναι να ηττηθείς… Κι ας ήσουν νταής από τα γεννοφάσκια σου… Είναι μια γροθιά στο στομάχι… μια απελπισμένη προσπάθεια να καταπολεμήσεις κάτι, μόνο που δεν ξέρεις τι είναι αυτό… κι έτσι μένει να φιλιέσαι και να λες ερωτόλογα με υπόκρουση μια προβλέψιμη μουσική που συνήθως ακούγεται σε ασανσέρ ή στις αίθουσες αναμονής…»

+

Αγάπη μου,

Σε παρακολουθώ στον ύπνο σου. Το γνωρίζεις, ασχέτως αν για μένα αυτό παραμένει το ένοχο μυστικό μου… Σήμερα, άνοιξα κρυφά το σημειωματάριο σου και διάβασα την άποψή σου για το τι είναι αγάπη… Για να είμαι ειλικρινής, μπερδεύτηκα… δεν κατάλαβα αν αυτό που πιστεύεις είναι καλό ή όχι, αλλά σε κάποια σημεία γράφεις αλήθειες… Περίμενα να διαβάσω κάτι άλλο, όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία για να χάσω αυτή τη στιγμή… ναι, αυτή τη στιγμή που κοιμάσαι… αυτή τη στιγμή που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου στο βαθύ ύπνο και ξέρω ότι βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου για να δεις το πρώτο-πρώτο όνειρο σου… ίσως να το βλέπεις ήδη… να βλέπεις κάτι περισσότερο απ’ ότι μπορώ να καταλάβω…

Όταν είσαι ξύπνιος, μερικές φορές μιλάμε για πολλά, αλλά όταν φέρνω ως θέμα την αγάπη, μου λες ότι δεν είσαι έτοιμος… Έτσι μένεις σιωπηλός και αφήνεις εμένα να μιλώ και να αισθάνομαι… και να προβλέπω τις σκέψεις σου… Υπάρχει κάτι μαγικό πάνω σου… κάτι που μ’ εμποδίζει να νευριάσω… ή ακόμα χειρότερα να σου θυμώσω… Έχεις αυτό το είδος της εξουσίας που δεν είναι κακό… με κάνει σαν πιστεύω ότι με το να βρίσκεσαι δίπλα μου είναι ό, τι πιο σημαντικό θα μπορούσε να μου συμβεί… με κάνεις να το πιστεύω… και το πιστεύω…

Μ’ αφήνεις να μιλώ και κλείνεις τα μάτια σου και το μόνο που κάνεις είναι να εισπνέεις… να εκπνέεις… και να με κοιτάς… να με κοιτάς με το χρώμα των ματιών σου ν’ αλλάζει σε κάθε παραλήρημά μου και να γίνεται πρότυπο για κάθε ζωγράφο που ψάχνει στη φύση, στο σύμπαν, στον γαλαξία… για να βρει το τέλειο χρώμα…

Πίστεψέ με…

Ξέρω:

Όσα έγραψες για την αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο ένας πρόλογος… τα καλύτερα, αυτά που περιμένω, θα τα γράψεις μετά… στη συνέχεια…

Γεύμα με συγγενείς

Τον παρατηρώ από μακριά… από την άκρη του δωματίου… από πέρα… Είμαι πολύ περήφανος… Ο τρόπος που περπατάει του προσφέρει μια μυστηριώδη όψη, σαν ένα μυστήριο αεράκι να φυσάει τις μπούκλες του… Για μια στιγμή με κοιτάζει κι αυτός… ντροπαλά… συνεσταλμένα… Του κλείνω το μάτι και του κάνω νεύμα, αλλά δεν μου απαντά… Σηκώνω το χέρι μου για να τον χαιρετήσω ή μάλλον για να κάνω αισθητή την παρουσία μου, αλλά γρήγορα μετανιώνω… Βάζω τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού και συνεχίζω να τον κοιτώ… πλησιάζοντας πιο κοντά… Περνάω από μπροστά του… Η μυρωδιά του καθυστερεί στον αέρα… Εισπνέω και αισθάνομαι μια ζεστασιά να γεμίζει τους πνεύμονές μου… Όσοι συγγενείς δεν γνώριζαν μέχρι αυτή την ημέρα, αντιλαμβάνονται πως κάτι ερωτικό υπάρχει μεταξύ μας…

Γέρνω το κεφάλι στον ώμο μου και τον ακούω που μιλάει με μια θεία μου… Του κλείνω ξανά το μάτι… Μου χαμογελάει… Του χαμογελώ κι εγώ… Δεν μπορώ να πνίξω την επιθυμία μου να στρίψω τα δάχτυλά μου στις μπούκλες του και να τον φιλήσω… Και μετά… να τον σπρώξω στον τοίχο και να αισθανθώ το κορμί του να ταιριάζει με το δικό μου, αφήνοντας τα χέρια του να περιπλανηθούν πάνω μου…

Πίνω μια γουλιά χυμό πορτοκάλι, τινάζω το κεφάλι μου και διώχνω μακριά σκέψεις αυτού του είδους… Δεν τα καταφέρνω με την πρώτη… Σκέψεις περνούν από το μυαλό μου ακόμα μια φορά… Θέλω να γεμίσω με πολλά-πολλά φιλιά το κορμί του… να κλειδώσω τα χέρια μου γύρω από τη μέση του και να τον φυλακίσω στην αγκαλιά μου… να αισθανθώ το δέρμα του στο δέρμα μου… να αισθανθώ την ανάσα του έως ότου το στόμα του συναντήσει το στόμα μου… έως ότου δοκιμάσω την γεύση του με την γλώσσα μου…

Τινάζω ξανά το κεφάλι μου… Καταρρέω πρόχειρα σε μια καρέκλα… τυχαία, ακριβώς δίπλα του…

Η μυρωδιά του γεμίζει τα ρουθούνια μου…

Στέκεται δίπλα μου και μιλά…

Η φωνή του είναι τόσο όμορφη, σαν μουσική…

Κοιτάζω χαμηλά και συνειδητοποιώ ότι έχω καταστρέψει άθελά μου την χνουδωτή μπορντούρα του τραπεζομάντηλου… και όχι μόνο…

Είμαι καυλωμένος και δεν μπορώ με τίποτα να το κρύψω…

Σηκώνω το βλέμμα μου και τον κοιτώ που περπατά…

Το ίδιο μυστήριο αεράκι σηκώνει και ανακατεύει τις μπούκλες του…

Μοιάζει με άγγελο…

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένας άγγελος στέλνει έναν άνθρωπο στην κόλαση

Έναν άνθρωπο…

… εμένα…

Μετρώ με πόσους τρόπους σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ. Άσε με να μετρήσω με πόσους τρόπους…

Σ’ αγαπώ τις ημέρες του καλοκαιριού όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, όταν όλα είναι πολύ καυτά και φοράμε όσο το δυνατό λιγότερα ρούχα… τα απαραίτητα ρούχα που ο ιδρώτας μας ψεκάζει και αναγκαζόμαστε να τα βγάλουμε κι αυτά…

Σ’ αγαπώ τις νύχτες του παγωμένου χειμώνα όταν βάζουμε φωτιά στα πρόσωπά μας μπροστά στο καλοριφέρ… όταν κουρνιάζεις το κορμί σου στην αγκαλιά μου και σου προσφέρω την ζεστασιά μου…

Σ’ αγαπώ τις μέρες της άνοιξης όταν ξυπνούν οι αλλεργίες μου και η μύτη μου είναι βουλωμένη… και τα μάτια μου τσούζουν από τα δάκρυα της επιπεφυκίτιδας κι εσύ μου συμπαραστέκεσαι τρίβοντας και χαϊδεύοντας την πλάτη μου… τρυφερά…

Σ’ αγαπώ τα κρύα απογεύματα του φθινοπώρου που γελάς όταν τρέχω στο δρόμο και κλωτσάω τις σωρούς με τα ξηραμένα φύλλα των δέντρων που έχουν πέσει… κι εσύ με κυνηγάς και με πιάνεις και με σηκώνεις στην αγκαλιά σου και με στροβιλίζεις ενώ τα φύλλα συνεχίζουν να πέφτουν…

Σ’ αγαπώ σαν μια σημερινή καθημερινή ανάγκη… Θα μπορούσα να σε συγκρίνω με το φαγητό που τρώω… το νερό που πίνω… τον αέρα που αναπνέω… Θα μπορούσα να σε συγκρίνω με τα ιδανικά μου ή με τα πιστεύω της παιδικής μου ηλικίας… Δεν μπορώ όμως… γιατί είσαι πιο σημαντικός απ’ όλα αυτά…

Σ’ αγαπώ στο σκοτάδι όταν ξαπλώνεις και το χέρι σου αγκαλιάζει ολόκληρο το κορμί μου για να με τραβήξει πιο κοντά σου… σε μια θέση που έχω ανάγκη να βρίσκομαι…

Σ’ αγαπώ όταν διαβάζεις το μυαλό μου… τις εκφράσεις του προσώπου μου…

Σ’ αγαπώ επειδή μπορείς να καθορίσεις… ν’ αλλάξεις την διάθεσή μου…

Σ’ αγαπώ όταν κοιτάζεις επίμονα τα βάθη της αινιγματικής ψυχής μου και με επαινείς…

Σ’ αγαπώ όταν ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, αλλά παλεύεις σκληρά για να βολέψεις κι εμένα σ’ αυτό τον λιγοστό χρόνο…

Σ’ αγαπώ όταν ψιθυρίζεις χαϊδευτικές προσφωνήσεις όλο αγάπη, πιστεύοντας στην αλήθεια αυτών που λες…

Σ’ αγαπώ…

… αυτές οι δυο μικρές λέξεις σημαίνουν πολλά για μένα και πιστεύω ότι τις αξίζεις…